آوین صفایی،گروه ایران زمین: تأمین کالاهای اساسی، جابهجایی و تخلیه کالا، مدیریت بازار، تأمین سوخت، پشتیبانی از زنجیره تأمین و ساماندهی جمعیت شناور، بخشی از این نقش بود. برخورداری از بنادر، ظرفیتهای اقامتی و گردشگری، شبکههای ارتباطی و امنیت استان، زمینه ایفای این نقش راهبردی را فراهم کرد. در روزهای جنگ، با ورود بیش از ۲۰ میلیون مسافر و احتساب جمعیت بومی، جمعیت حاضر در استان در مقاطعی از ۲۳ میلیون نفر فراتر رفت؛ بخش قابلتوجهی از این جمعیت از مناطق درگیر جنگ، بویژه پایتخت، وارد مازندران شدند. این جابهجایی گسترده، ظرفیت زیرساختی استان را با آزمونی کمسابقه مواجه کرد و نشان داد مازندران در شرایط اضطراری میتواند فراتر از کارکردهای عادی، به پشتوانهای عملیاتی برای تداوم خدمات عمومی، تأمین و پشتیبانی ملی تبدیل شود.
«مهدی یونسیرستمی» استاندار مازندران، در تشریح نقش محوری استان در پشتیبانی و لجستیک کشور به «ایران» گفت:«در شرایط معمول، برنامهریزی خدمات عمومی بر اساس جمعیت ثابت و جمعیت شناور قابل پیشبینی انجام میشود. ظرفیت شبکه آب و برق، مراکز درمانی، فروشگاهها، حملونقل، اقامتگاهها، مراکز پذیرایی، خدمات شهری و روستایی و حتی ذخایر کالاهای اساسی، بر مبنای الگوی مشخصی از مصرف طراحی میشوند. اما ورود میلیونها نفر در یک بازه زمانی فشرده، این معادله را بهطور کامل تغییر داد.» طبق گفته این مقام مسئول، مازندران با پدیدهای مواجه شد که میتوان آن را «جمعیت شناور اضطراری» نامید؛ جمعیتی که در کوتاهترین زمان ممکن به خدمات فوری و مستمر نیاز داشت و فشار آن به شکل همزمان بر چندین زیرساخت اصلی استان وارد شد. وی افزود:«در چنین شرایطی، اولین حلقه پشتیبانی، تأمین نیازهای اساسی مردم بود. تأمین آرد، روغن، سوخت و دیگر اقلام ضروری در روزهای جنگ، بخشی از این مأموریت را تشکیل میداد. حفظ جریان تأمین کالا در شرایطی که تقاضا به شکل ناگهانی افزایش یافته بود، نیازمند فعال نگه داشتن زنجیره تأمین از مبدأ تا مقصد بود. هر گونه اختلال در حملونقل، تخلیه کالا، توزیع یا عرضه میتوانست به کمبود در بازار و افزایش فشار …
