مهدی عرب صادق، کارشناس دیپلماسی انرژی: نکته اول که هر تحلیلگر منصفی باید به آن اذعان کند، این است که پایداری سوخت در شرایط جنگی، محصول یک تصمیم لحظهای نیست؛ محصول زیرساختی است که سالها پیش از بحران باید بنا شده باشد. اگر در روزهای سخت، صفهای طولانی و بحرانهای گسترده در پمپبنزینها و نیروگاهها شکل نگرفت، این نشانه نوعی برنامهریزی است که در سایه، پیشتر آغاز شده بود؛ از تنوعبخشی به منابع تأمین گرفته تا تقویت ظرفیت ذخیرهسازی.
اما آنچه این دوره را از دورههای عادی متمایز میکند، سرعت واکنش در لحظه بحران است. مدیریت همزمان تأمین سوخت برای بخش نظامی، صنعتی و خانگی، بدون آنکه یکی قربانی دیگری شود، کاری است که تنها با هماهنگی دقیق میان وزارت نفت، وزارت نیرو، و نهادهای امنیتی ممکن میشود. این هماهنگی، هرچند در پشت صحنه و دور از چشم رسانهها رخ میدهد، اما سازنده همان تصویری است که مردم در خیابان و در باک خودروی خود لمس میکنند. …
