همزمانی این ادعا با افزایش فشارهای بینالمللی برای پایان جنگ، این پرسش را مطرح کرده است که مذاکرات وارد مرحلهای تازه شده یا این سخنان بیش از آنکه بازتاب یک توافق قطعی باشد، بخشی از اقدامات با هدف دیپلماسی است.
در صورت صحت این ادعا، مهمترین تحول آن است که موضوع خلع سلاح، که طی ماههای گذشته اصلیترین مانع دستیابی به آتشبس پایدار بود، ظاهراً از قالب یک پیششرط مطلق به بخشی از یک فرآیند تدریجی تبدیل شده است.
گزارشهای منتشرشده از روند مذاکرات نشان میدهد میانجیهایی مانند قطر، مصر و آمریکا در حال بررسی سازوکارهایی هستند که بر اساس آن، خلع سلاح احتمالی به ایجاد ساختار امنیتی و سیاسی جدید در غزه، تضمینهای بینالمللی و برنامه بازسازی این منطقه گره بخورد. این موضوع میتواند انعطاف بیشتری نسبت به مواضع پیشین طرفها ایجاد کند.
با این وجود، فاصله میان اظهارات سیاسی و واقعیت میدانی همچنان قابل توجه است. اسرائیل همچنان بر نابودی کامل توان نظامی حماس تأکید دارد و حماس نیز تاکنون اعلام کرده تا زمانی که اشغالگری پایان نیابد و حقوق فلسطینیان تضمین نشود، حاضر به کنار گذاشتن سلاح نخواهد بود.
از این رو، حتی اگر مذاکرات پیشرفت کرده باشد، تحقق هرگونه توافق نهایی مستلزم سازوکارهای اجرایی، تضمینهای امنیتی و اجماع بازیگران منطقهای و بینالمللی خواهد بود که نشان میدهد هنوز نمیتوان با قطعیت از پایان یکی از پیچیدهترین پروندههای امنیتی خاورمیانه سخن گفت.
