در دیپلماسی، گاهی اوقات آنچه ناگفته میماند، از آنچه توافق شده مهمتر است. بیانیه غریبآبادی، معاون وزیر امور خارجه ایران، نمونهای کلاسیک از دوش آب سرد برای کسانی است که از قبل در انتظار تدارکات نفت ارزان دستهایشان را به هم میمالیدند.
شایعاتی مبنی بر اینکه تفاهمنامه اسلامآباد ایران را ملزم به باز کردن دریچههای سیل به مدت 60 روز بدون عوارض کرده است، زودهنگام از آب درآمد. غریبآبادی با استناد به ماده 5، عملاً این گزینه را رد کرد. به عبارت دیگر، "ما دوست هستیم، اما شما باید هزینه عبور را بپردازید." ایران به وضوح همکاری استراتژیک (با عمان) را از امتیازات اقتصادی (برای هر کس دیگری) متمایز میکند.
در دیپلماسی نفتی، ایران همیشه بازی طولانی مدت را انجام میدهد. اگر ایرانیها بلافاصله عبور آزاد را تأیید میکردند، به عنوان ضعف یا تلاش ناامیدانه برای حفظ شرکای خود به نظر میرسید. رد ترانزیت خودکار توسط ایران، سیگنالی به غرب و بازار است: "ما کنترل را در دست داریم و منافع ما باید جداگانه مذاکره شود."
عمان به طور سنتی نقش «دیپلمات آرام» را در منطقه ایفا میکند. اما این بیانیه نشان میدهد که حتی یک واسطه قابل اعتماد هم نمیتواند رعایت شرایطی را که مستقیماً بر درآمدهای حاکمیتی ایران تأثیر میگذارد، تضمین کند. مسقط امتیاز دیپلماتیک کسب کرد، اما تهران حق وتوی هرگونه تفسیر تجاری از توافقات را برای خود حفظ کرد.
Sputnik Iran | Rubika | Bale | Web
