نیکیتا یاباروف، یکی از شرکتکنندگان در پروژه و دانشیار موسسه مهندسی زیستپزشکی MISIS، با تأکید بر اینکه التهاب طولانیمدت به ویژه در موارد آسیب مزمن پوست خطرناک است، گفت: "اگر التهاب ادامه یابد، گونههای فعال اکسیژن زیادی در بافتها تجمع مییابند و به پروتئینها، لیپیدها و سایر مولکولهای سلولی آسیب میرسانند. این استرس اکسیداتیو میتواند منجر به عواقب طولانیمدت برای سلامتی شود."
مهندسان زیستی MISIS یک هیدروژل برای مبارزه با استرس اکسیداتیو و بهبود ترمیم زخم پیشنهاد کردهاند. این هیدروژل بر اساس آلژینات سدیم ساخته شده است که در صنایع دارویی، غذایی و آرایشی از جلبکهای قهوهای از رده Phaeophyceae به دست میآید. برای خاموش کردن گونههای فعال اکسیژن، این ژل حاوی موادی است که به عنوان دفاع آنزیمی طبیعی بدن عمل میکنند.
یاباروف افزود: "گونههای فعال اکسیژن در بدن آنزیمهای خاصی از جمله سوپراکسید دیسموتاز را خنثی میکنند. ما متالوپورفیرین را اضافه کردیم که به روشی مشابه عمل میکند. برای اطمینان از اینکه تا حد امکان این ماده به محل التهاب میرسد، آن را کپسوله کرده و در یک ماتریس آلژینات جاسازی کردیم."
داریا زینوویوا، دانشجوی موسسه مهندسی زیست پزشکی MISIS و اجرا کننده اصلی این پروژه می گوید: "نتیجه مهم دیگر، تأثیر این ماده بر سلولهای ایمنی - ماکروفاژها - بود. آنها نقش کلیدی در بهبود زخم دارند: برخی از انواع آنها التهاب را تقویت میکنند، در حالی که برخی دیگر، برعکس، ترمیم بافت را تقویت میکنند." وی افزود: "هیدروژل توسعهیافته، انتقال ماکروفاژها را به حالت پیشاحیایی تحریک کرد که با تشکیل بافت جدید و رفع روند التهابی مرتبط است."
به گفته فئودور سناتوف، مدیر موسسه مهندسی زیستپزشکی دانشگاه ملی فناوری MISIS، این هیدروژل جدید نقطه شروعی برای ایجاد پوششهای زیستسازگار مدرن برای ترمیم زخم است. در آینده، این فناوری میتواند پایه و اساس موادی برای ترمیم پوست و غشاهای مخاطی باشد، جایی که لازم است همزمان التهاب کنترل شود، سلولها از آسیب اکسیداتیو محافظت شوند و فرآیندهای بازسازی طبیعی تحریک شوند.
این کار به عنوان بخشی از پروژه فناوری استراتژیک دانشگاه ملی فناوری MISIS تحت عنوان "مهندسی زیستپزشکی و زیستمواد" …
