سایت اسپوتنیک / ۱۴۰۵/۰۵/۲۲

کارشناس: پیام آرایش جدید امنیت ملی به منطقه

تحولات اخیر در ساختار تصمیم‌گیری امنیتی و نظامی ایران، هم‌زمان با ادامه دیپلماسی منطقه‌ای، صرفاً یک تغییر اداری یا سازمانی نیست؛ بلکه می‌تواند نشانه‌ای از تغییر در شیوه اعمال بازدارندگی و مدیریت بحران باشد.

این تحولات در شرایطی رخ داده‌اند که منطقه هم‌زمان با مجموعه‌ای از تحولات امنیتی، سیاسی و دیپلماتیک مواجه است و از همین رو، معنای راهبردی آنها فراتر از جابه‌جایی افراد قابل بررسی است. برای ارزیابی این معنا نیز باید تغییرات اخیر را در کنار رفتار نظامی، مواضع سیاسی و مسیر دیپلماسی ایران قرار داد و سنجید که چه تأثیری بر اعتبار و نحوه اعمال بازدارندگی کشور خواهند داشت.اهمیت این تحولات زمانی بیشتر روشن می‌شود که آنها را در بستر محیط امنیتی پیچیده و پرتنشی ببینیم که ایران در آن قرار دارد؛ محیطی که در آن ابعاد نظامی، سیاسی و اقتصادی بحران به یکدیگر پیوند خورده‌اند.در چنین شرایطی، بازدارندگی صرفاً به برخورداری از توان نظامی محدود نمی‌شود؛ اعتبار آن به این نیز بستگی دارد که بازیگران رقیب، اراده و آمادگی ایران برای استفاده از این توان را تا چه اندازه جدی بگیرد. از این منظر، تغییرات اخیر در کنار تحولات میدانی و دیپلماتیک، بخشی از تصویری گسترده‌تر را شکل می‌دهد که در آن توان نظامی، اراده سیاسی و ظرفیت دیپلماتیک در خدمت مدیریت بحران و حفظ قدرت بازدارندگی قرار می‌گیرند.ایران و «ناتوی اسلامی» 16:25از توان نظامی تا اعتبار بازدارندگیباید توجه داشت که هیچ بازدارندگی پایداری صرفاً با نمایش قدرت ایجاد نمی‌شود. توانایی نظامی شرط لازم است، اما به‌تنهایی کافی نیست. طرف متخاصم باید باور کند که در صورت عبور از یک آستانه مشخص، با واکنشی واقعی و متناسب روبه‌رو خواهد شد.اینجاست که مفهوم "اعتبار" در بازدارندگی اهمیت پیدا می‌کند. این اعتبار بازدارندگی نیز زمانی شکل می‌گیرد که توانایی نظامی، اراده سیاسی و قابلیت عملی برای پاسخ حداکثری، در نگاه کنشگران روبه‌رو به یک مجموعه منسجم تبدیل شوند. در این شرایط است که محاسبات برای طرف مقابل پیچیده‌تر می‌شود.تحولات اخیر را می‌توان از همین زاویه بررسی کرد. تغییرات در رأس ساختار امنیتی و نظامی، صرف‌نظر از ارزیابی‌های سیاسی درباره افراد، می‌تواند به طرف‌های متخاصم این پیام را منتقل کند که تهران در حال تطبیق ظرفیت‌های خود با شرایط جدید امنیتی است.حضور چهره‌ای با سابقه طولانی فرماندهی نظامی و عملیاتی در رأس نهاد هماهنگ‌کننده امنیت ملی، سیگنال روشنی از آمادگی برای "بازدارندگی تهاجمی مبتنی بر مجازات حداکثری" در صورت هرگونه سوءمحاسبه از سوی بازیگران رقیب است. اما اهمیت اصلی این حضور، در پشتیبانی مستقیم قدرت نظامی از تصمیمات دیپلماتیک نهفته است.زمانی که مسئولیت هماهنگی امنیت ملی بر عهده فردی است که سابقه و ظرفیت اعمال بازدارندگی حداکثری را دارد، هرگونه گام دیپلماتیک یا تصمیم راهبردی، از موضع اقتدار اتخاذ می‌شود. دیپلماسی زمانی بالاترین نفوذ و اعتبار را خواهد داشت که طرف مذاکره بداند مرجع تصمیم‌گیر، دستش برای اعمال شدیدترین گزینه‌های دفاعی و تهاجمی باز است و دیپلماسی را نه از روی اضطرار، بلکه به عنوان یک انتخاب راهبردی از موقعیت قدرت پیش می‌برد.رئیس بسیج ایران: تنگه هرمز همچنان تحت کنترل ایران است، در حالی که آمریکا شکست دیگری را متحمل میشود 14:15اهرم‌های میدانی و کنترل سطح تشدید بحراننمود عینی این رویکرد را می‌توان در شرط‌گذاری‌های اخیر درباره امنیت و بازگشایی تنگه هرمز دید؛ جایی که بهره‌برداری از این ابزار راهبردی، مستقیماً به تحقق مطالبات کلان سیاسی و توقف جنگ در غزه و لبنان گره خورده است. این پیوند زدن نشان می‌دهد که ابزارهای سخت و میدانی، جدا از دیپلماسی عمل نمی‌کنند؛ بلکه دقیقاً به عنوان اهرم‌هایی برای بالا بردن قدرت چانه‌زنی و تثبیت خواسته‌های کشور در سطح منطقه‌ای و بین‌المللی به کار گرفته می‌شوند.در شرایط کنونی که ایران در میانه یک بحران چندوجهی منطقه‌ای قرار دارد، مسئله اصلی صرفاً جلوگیری از آغاز مجدد درگیری نیست؛ بلکه مدیریت دامنه بحران، کنترل سطح تشدید آن و حفظ توان پاسخ‌گویی در برابر اقدامات نیروهای متخاصم است. از این منظر، هرچه توان و اراده پاسخ ایران برای قدرت‌های رقیب معتبرتر باشد، توان ایران برای تعیین و کنترل سطح تشدید بحران نیز افزایش می‌یابد.

انتقال به متن کامل