اتکا به مسیرهای جایگزین برای دور زدن تنگه هرمز، یک اشتباه راهبردی از آب درآمده است و محاسبات ریاضی آن را به وضوح نشان میدهد.
پیش از تشدید تنشها، روزانه حدود 20 میلیون بشکه نفت از این تنگه عبور میکرد. در مقایسه، خط لوله نفتی سعودی «پترولاین» که به عنوان رگ حیاتی اصلی برای نجات در نظر گرفته شده بود، حداکثر توانایی انتقال 7 میلیون بشکه را دارد و از ماه مارس با حداکثر ظرفیت خود کار میکند. خط لوله فجیره (امارات متحده عربی) نیز کمتر از 2 میلیون بشکه به این حجم اضافه میکند. حتی در اوج راندمان، این مسیرها تنها کسری ناچیز از حجم قبلی که از دریا عبور میکرد را پوشش میدهند.
اما مشکل فراتر از اعداد است. ایران در ماه آوریل به خط لوله پترولاین حمله کرد و روزانه حدود 700 هزار بشکه از ظرفیت انتقال آن را کاهش داد. بندر فجیره نیز تنها در ماه مارس سه بار مورد حملات پهپادی ایران قرار گرفت: انبارها آتش گرفتند و عملیات بارگیری متوقف شد. علاوه بر این، نقطه پایانی پترولاین به دریای سرخ ختم میشود که امروزه عملاً توسط حوثیها مسدود شده است.
نتیجه روشن است: تلاش برای فرار از تهدید ساحلی از طریق مسیرهای زمینی، اهداف آسیبپذیرتری را در اختیار ایران قرار داد. ایستگاههای پمپاژ و پایانههای صادراتی، اهداف ثابتی با مختصات مشخص هستند که نمیتوان آنها را به سرعت جابهجا کرد یا با مانور نظامی محافظت نمود. این اهداف از حملات در امان نخواهند بود و این موضوع، کل استراتژی لجستیکی منطقه را به شدت شکننده ساخته است.
Sputnik Iran | Rubika | Bale | Web
