عربستان سعودی، پاکستان و ترکیه امروز توافق دفاع مشترک امضا کردند.برخی رسانه های غربی ومخصوصا وابسته به اسرائیل تلاش دارند این توافق نامه را به عنوان تشکیل جبهه اهل تسنن بر علیه شیعیان و برخی دیگر تشکیل یک جبهه بر علیه ایران به تصور بکشند.بحث ایجاد چنین ائتلافی در ابتدا توسط ایران مطرح شد و در آن زمان سعودی ها باور داشتند که ایجاد چنین ائتلافی می تواند حساسیت آمریکا و اسرائیل را بز انگیزد و لذا بهتر است اول ائتلاف عربستان با پاکستان و ترکیه و مصر تشکیل شود و بعد ایران به این ائتلاف بپیوندد.کشورهای عرب حوزه خلیج فارس به دلایل مختلف همیشه به دنبال چتر حمایتی هستند چون خودشان توان دفاع از خود را ندارند و به این دلیل می بینیم در برخی شرایط دست به دامان آمریکایی ها می شوند و به آنها پایگاه می دهند و در برخی شرایط دیگر دست به دامان دیگران می شوند این در حالی است که از نظر اصولی به نفع آنها می باشد که یک اتحاد منطقه ای نظامی و امنیتی تشکیل شود که آنها هم عضو آن باشند و اینگونه نباشد که فقط بحث تامین امنیت آنها مطرح باشد.امنیت باید برای همه باشد.اگر به یاد داشته باشید زمانی که عربستان سعودی تصمیم گرفت به یمن حمله کند اجلاس پر زرق و برقی در ریاض برگزار کرد و 95 کشور را دعوت کرد و اعلام کرد که یک ائتلاف بزرگ برای جنگ در یمن تشکیل داده.حدود 12 سال از زمان تشکیل آن ائتلاف می گذرد و اتفاقا پاکستان و ترکیه هم در آن جلسه حضور داشتند اما هنوز نتوانستند از پس انصار الله بر آیند.برخی هم آمدند و پولهای کلانی را از سعودی ها گرفتند و چند جنگنده و جنگجو فرستادند و بعد همه را برگرداندند.اگر بنا باشد که ائتلاف برای حمایت از عربستان سعودی باشد، از همین الان می توان آن را شکست خورده دانست.اگر بنا به تشکیل ائتلافی برای همکاری های امنیتی و نظامی که به نفع همه اعضا باشد آنوقت می توان امیدوار بود که ائتلاف به نتیجه برسد.در این مورد هم باید اینها تکلیف خود را روشن کنند که ائتلاف برای چه تشکیل می شود.امروزه کشورهای عرب حوزه خلیج فارس که صدها ملیارد دلار برای خرید امنیت از ایالات متحده سرمایه گذاری کردند به شدت سرخورده شده اند و وقت آن رسیده تا متوجه شوند که امنیت با خرد و همکار جمعی به دست می آید.یا باید مانند ایران کشوری باشند که پتانسیل ابر قدرت شدن را دارد و به تنهایی می تواند در مقابل ابر قدرت اول جهان بایستد یا باید با همکاری جمعی این امنیت را به دست آورند و برای اینها نوع دوم قابل تحقق است.برای اینکه نوع دوم محقق شود هم باید تکلیف دوست و دشمن را نیز مشخص کنند.کشورهای اسلامی در منطقه ممکن است با هم اختلافاتی داشته باشند اما این اختلافات از طریق گفتگو و به قول معروف ریش سفیدی قابل حل و فصل است.اختلافات این کشورها حتی نزدیک به اختلافات کشورهای اروپایی به حساب نمی آید که قرن ها با هم جنگیدند و ملیونها اروپایی در این جنگ ها کشته شدند و در نهایت با هم کنار آمدند و اتحادیه اروپا را تشکیل دادند.در گیر و دار حمله های اسرائیل به غزه می دیدیم که سربازان اسرائیلی نقشه اسرائیل بزرگ را روی بازوهای خود می گذاشتند و همین که جنگ بر علیه ایران شروع شد هم دیدیم که اینها بحث اینکه نوبت ترکیه و پاکستان و مصر و عربستان هم خواهد رسید را شروع کردند مطرح کردن.در واقع هم اگر اینها موفق شده بودند کار ایران را تمام کنند سراغ دیگر کشورهای اسلامی رفته بودند.بیش از 200 افسر آمریکایی هم در ابتدای جنگ بر علیه ایران به پنتاگون شکایت کردند که برخی فرماندهان آنها از جنگ مقدس و آرماگادون صحبت می کردند در حالی که آنها قسم خورده اند برای منافع آمریکا بجنگند.امروزه هم هنوز همین نقشه در سر آنها است و به نظر می رسد به نفع کشورهای منطقه است که هر چه سریعتر اختلافات را کنار بگذارند و به سمت حل و فصل اختلافات و رفتن به سمت ایجاد یک اتحادیه نظامی و امنیتی بروند ودیدگاه های بالیده قدیمی را کنار بگذارند.