* انقلاب اسلامی به دلیل ماهیت اسلامی بودنش انتظار میرفت که کشورهای اسلامی را با خود همراه کند، اما مشخص نیست چه شد که در عمل نتوانست کشورهای مسلمان را همراه خود کند و این کشورها به امریکا و اسرائیل و پیمان ابراهیم پیوستند. سیاستهای برونمرزی ایران باعث شد امارات متحده عربی، بحرین، مراکش و سودان در دور اول ریاستجمهوری دونالد ترامپ به پیمان ابراهیم بپیوندند و با اسرائیل رابطه سیاسی و دیپلماتیک برقرار کنند. پیش از آن نیز مصر، اردن و سازمان آزادیبخش فلسطین (فتح) با اسرائیل پیمان صلح امضا کرده بودند. ترکیه هم نخستین کشورهای اسلامی بود که با اسرائیل رابطه برقرار کرد. چرا چنین شد؟ وقت آن رسیده که رویکرد سیاست خارجی تغییر کند و مشابه ترکیه، پاکستان و عربستان با جهان روابط منفعت گرایانه برقرار شود.
*عربستان تا همین چند سال پیش با ایران در تقابل بود. این کشور سال گذشته با پاکستان که دارای سلاح اتمی است، پیمان دفاعی امضا کرد. بر اساس این پیمان، حمله به عربستان، حمله به پاکستان تلقی میشود.
* روز گذشته عربستان، ترکیه و پاکستان پیمان دفاعی امضا کردند. این پیمان مشابه ماده پنج پیمان ناتو است که حمله به هر یک از این سه کشور، حمله به هر سه کشور است. پس از این پیمان ترکیه و پاکستان در صورت وقوع جنگ میان ایران و عربستان میتوانند وارد جنگ شوند.
در این میان، کویت هم تصویب کرده که با عربستان پیمان دفاعی منعقد کند. پیش بینی میشود تعداد دیگری از کشورهای عربی به پیمان دفاعی ریاض بپیوندند.
* لبنان و اسرائیل با میانجیگری امریکا، پیمان صلحی با هدف خلع سلاح حزبالله که مورد حمایت ایران است، امضا کردند که به ضرر ایران است.
* علی الزیدی، نخستوزیر عراق، مورد حمایت آمریکا است. او عزم خود را جزم کرده تا از یک سو با فساد مبارزه کند و در این ارتباط به سراغ برخی اعضای حشدالشعبی رفته و تلاش میکند این گروه را در ارتش عراق ادغام کند؛ اقدامی که خواسته آمریکا و اسرائیل و به زیان ایران است.
* آمریکا در ترکیه پایگاه نظامی دارد و در جمهوری آذربایجان نیز مانند اسرائیل از نفوذ زیادی برخوردار است. حضور امریکا و اسرائیل در شمال غربی ایران به ضرر امنیت ملی ایران است، زیرا کشور از غرب و شمال با شرایطی مواجه است که میتواند به معنای محاصره ژئوپلیتیکی باشد. اگر این وضعیت شکسته نشود، پیامدهای ناگواری برای کشور خواهد داشت.
محمد بنسلمان به این جمعبندی رسیده که دیر یا زود در تنگه هرمز و تنگه بابالمندب که حوثیهای مورد حمایت ایران آن را بستهاند، با چالش و احتمالا جنگ با ایران مواجه خواهد شد. به همین دلیل، علاوه بر داشتن حمایت آمریکا، دست دوستی به سوی پاکستان و ترکیه دراز کرده تا از توان نظامی آنها در جنگ احتمالی با ایران و حوثیها استفاده کند. پاکستان با کارت ایران بازی کرده و میکند؛ از ایران نفع میبرد و در ظاهر روابط دوستانهای دارد، اما در عمل روابط نزدیکی با آمریکا، عربستان و ترکیه برقرار کرده است. عرصه روابط این کشور با ایران نیز دارای اختلافات و پیچیدگیهای فراوانی است. پرسش این است که آیا میتوان با همان رویکردی که در چند دهه گذشته در سیاست خارجی دنبال شده، در آینده نیز ادامه داد یا وقت آن رسیده است که در گام نخست، با بازگشایی تنگه هرمز و تفاهم با آمریکا بر اساس توافق ۱۴ مادهای، مسیر جدیدی آغاز شود و در گام دوم، با عربستان بر سر موضوع حوثیها معامله کند تا فشارهای منطقهای کاهش یابد؟ چنین رویکردی میتواند سایه تحریم، جنگ و مهمتر از همه محاصره دریایی را از سر کشور دور کند.
