مذاکره زمانی معنا دارد که هدف حل مسئله باشد. اگر قرار باشد هر مرحله با اقدامی خارج از مسیر گفتوگو همراه شود، اعتماد از بین میرود و هزینه به جامعه منتقل میشود. نتیجه این وضعیت را میتوان در کاهش سرمایهگذاری، توقف فعالیت اقتصادی، افزایش بیکاری، رشد تورم و دشوارتر شدن زندگی روزمره مشاهده کرد.
در مقابل، کسی که حقوق ثابت دریافت میکند یا جایگاه اداری او وابسته به نتیجه مذاکرات نیست، فشار این پیامدها را به اندازه شهروندی که درآمد او به بازار و تولید وابسته است، احساس نمیکند. همین فاصله، ضرورت پاسخگویی را بیشتر میکند.در این میان، رسانه نقش تعیینکننده دارد.
صداوسیما به عنوان رسانهای که از بودجه عمومی استفاده میکند، براساس اصل 175 قانون اساسی افزایش آگاهی و ایجاد فضای گفتوگو کمک کند.
اما وقتی برنامه یا بخش خبری به جای پرداختن به مسئله اصلی، بر اقدام نمادین یا پیام تقابلی تمرکز کند، این پرسش ایجاد میشود که چنین رویکردی چه کمکی به حل مشکل میکند. …
