به گزارش اقتصاد معاصر؛ طرح نشاندار کردن مالیاتها گامی بلند در جهت ارتقای حکمرانیِ مشارکتی و تقویت سرمایه اجتماعی است. این رویکرد، رابطهی میان مودی و دولت را از یک فرایند خشکِ اداری و پرداختِ صرفِ تکلیفمحور، به یک مشارکتِ آگاهانه و هدفمند تغییر داده است.
وقتی مالیاتدهنده احساس کند که ریال به ریالِ پرداختی او، نه در خزانه عمومیِ نامشخص، بلکه در پروژهای ملموس و اولویتدار صرف میشود، نه تنها تمکین مالیاتی افزایش مییابد، بلکه پیوند عمیقتری میان شهروند و حاکمیت شکل میگیرد.
آمارها نشان میدهد که این الگوی موفق توانسته است ارادهی عمومی را در جهت اولویتهای ملی بسیج کند.سلامت و زیرساخت؛ اولویتهای برآمده از بطن جامعه توزیع منابع در این طرح، به وضوح نشاندهنده هوشمندی و درک مودیان از نیازهای زیرساختی کشور است. اینکه بیش از 42 هزار مودی، مجموعاً 753 میلیارد تومان از مالیات خود را به 200 طرح کلیدی در حوزه بهداشت و درمان اختصاص دادهاند، گواهی بر اهمیتِ حیاتیِ سلامت عمومی در سبدِ نیازهای مردم است.
همزمان، هدایتِ یک هزار و 242 میلیارد تومان درآمد مالیاتی به 187 طرح مرتبط با راهسازی، بیانگر نگاه راهبردی مودیان به توسعه زیرساختهای کشور است. این انتخابها نشان میدهد که جامعه، پروژههایی را که کیفیت زندگی و امنیت مسیرهای مواصلاتی را تضمین میکنند، به درستی اولویت اول خود قرار داده است.
تداوم و گسترش این طرح، میتواند موتور محرک پیشرفت پروژههای نیمهتمامِ عمرانی باشد. دولت باید این اشتیاقِ عمومی را به فرصتی برای سرعت بخشیدن به تکمیل طرحهای اولویتدار تبدیل کند. وقتی شفافیت در تخصیص مالیات به امری بدیهی تبدیل شود، بهانهها برای فرار مالیاتی رنگ میبازد و اخلاق مالیاتی در جامعه نهادینه میشود.
در واقع، نشاندار کردن مالیات، ابزاری برای بازسازی اعتماد عمومی است؛ مسیری که در آن مودی نه تنها پرداختکننده، بلکه ناظر و شریک اجراییِ توسعه ایران است.
در همین رابطه با محمد معتمدیزاده عضو هیات رئیسه کمیسیون اصل نود قانون اساسی مجلس شورای اسلامی به گفتگو پرداختیم که در ادامه خواهید خواند. …
