به گزارش اقتصاد معاصر؛ صندوقهای طلا در سالهای اخیر به یکی از مهمترین مقاصد نقدینگی در بازار سرمایه تبدیل شدهاند؛ ابزاری که با سرمایه اندک، نقدشوندگی مناسب، حذف دغدغه نگهداری فیزیکی طلاونس اثرپذیری همزمان از نرخ ارز و قیمت جهانی اونس، توانسته جایگاه قابلتوجهی در سبد سرمایهگذاران پیدا کند. حالا با طراحی صندوقهای سرمایهگذاری ارزی که ظاهرا قرار است در ماه جاری رونمایی شوند، این پرسش مطرح شده که آیا ابزار تازه میتواند رقیب مستقیم صندوقهای طلا باشد یا مسیر متفاوتی را دنبال میکند.
بر اساس چارچوب اعلامشده از سوی نهادهای ناظر، صندوقهای درآمد ثابت ارزی با همکاری سازمان بورس و بانک مرکزی طراحی شدهاند و تعدادی از آنها موافقت اصولی گرفتهاند؛ با این حال، موافقت اصولی بهمعنای آغاز قطعی پذیرهنویسی عمومی نیست و مسیر صدور مجوزهای تأسیس، فعالیت و پذیرش باید تکمیل شود. بنابراین صندوق ارزی فعلاً باید در آستانه ورود عملیاتی به بازار ارزیابی شود، نه در جایگاه یک ابزار جاافتاده و آزموده.
تفاوت اصلی این صندوق با صندوق طلا در مبنای ورود و خروج منابع است. در ساختار فعلی، سرمایهگذار صندوق ارزی باید از ابتدا ارز در اختیار داشته باشد و همان ارز را برای دریافت واحدهای صندوق وارد کند. هنگام ابطال نیز اصل سرمایه و بازده، به همان ارز منتخب صندوق پرداخت میشود. این ویژگی، مرز روشنی میان دو ابزار میکشد: صندوق طلا بیشتر برای دارندگان ریال طراحی شده، اما صندوق ارزی در وهله نخست پاسخگوی دارندگان ارز است. آیا پول از طلا به ارز میرود؟
پاسخ کوتاه این است: بخشی از منابع ممکن است جابهجا شود، اما خروج گسترده و فوری سرمایه از صندوقهای طلا بعید به نظر میرسد. نخست اینکه سرمایهگذار برای ورود به صندوق ارزی باید ارز در اختیار داشته باشد و این یعنی اگر کسی بخواهد از صندوق طلا خارج شود، ابتدا باید واحدهای خود را بفروشد، ریال بگیرد و بعد آن را به ارز تبدیل کند؛ فرایندی که هم هزینه مبادله دارد و هم ریسک زمانی.
دوم اینکه صندوقهای طلا عمدتاً در قالب صندوقهای قابل معامله فعالیت میکنند و واحدهای آنها در ساعات بازار خریدوفروش میشود. اما صندوقهای ارزی فعلاً بهصورت صدور و ابطالی طراحی شدهاند و بازار ثانویه بورسی ندارند. همین موضوع باعث میشود سرعت معامله، شفافیت قیمت …
