بهقلم؛ محمد عطریانفر؛ عضو شورای مرکزی و معاون سیاسی دبیرکل حزب کارگزاران سازندگی ایران
تقویم و فرآیندهای قانونی در اختیار مجلس است و ما نیز ملتزم به حرمتگذاری و پذیرش جایگاه قانونی نمایندگان هستیم و تعبیر «مجلس چهاردرصدی» مقداری سنگین بهنظر برسد اما واقعیت این است که امروز ما با مجلس دوازدهم مواجه هستیم. اما حقیقتاً این مجلس در بسیاری از موارد خواست مردم را نمایندگی نمیکند. فارغ از اینکه انتخابات، انتخابات ضعیفی بوده و برخی افراد با میزان مشارکت پایین انتخاب شدهاند، عملکردهایی که در قالب طرحها و پیشنهادهایی مطرح میشود، خود نشان میدهد که برخی نمایندگان از فضای اجتماعی جامعه فاصله دارند و درک روشنی از شرایطی که مردم در آن بهسر میبرند، ندارند. این رویکردها را بیش از هر چیز باید در قالب حرکتهایی رادیکالیستی و افراطی تعبیر کرد. البته در مرحله رأیگیری علنی مجلس و در گفتوگوی عمومی نمایندگان چنین مصوباتی به نتیجه نخواهد رسید چون باید توجه داشت که در این مرحله، دیگران نیز شرایط اجتماعی را درک میکنند و میدانند که در چنین فضایی، موضعگیریهای تند و رادیکال چه پیامدهایی میتواند داشته باشد. در این رابطه، نقش خود آقای قالیباف نیز بسیار مهم است. ضمن اینکه تصور میکنم ایشان نیز با چنین حرکاتی مرزبندی دارد، نقش مدیریتی وی برای جلوگیری از طرح چنین پیشنهادهایی و تغییر مسیر مورد نظر برخی از نمایندگان میتواند بسیار مؤثر واقع شود. طبیعتاً اگر این نمایندگان بخواهند، قواعدی را بر کشور تحمیل و اعمال کنند این اقدامات بیش از آنکه نقش معناداری در رعایت حال مردم داشته باشد خود را در جایگاه نهادهای اطلاعاتی و امنیتی کشور قرار میدهد. درحالی که برای مقابله با نفوذ و جاسوسی در کشور، راهکارها مشخص است و دستگاههای مربوطه مأموریتهای روشنی دارند و قواعد و قوانین لازم نیز در اختیار آنان قرار گرفته است. بنابراین بیش از آنکه نیازمند اقدامات هیجانی و طرحهای افراطی باشیم باید به سازوکارهای تخصصی و حرفهای نهادهای امنیتی و اطلاعاتی تکیه کنیم. خروجی این مصوبهها و تصمیماتی که برخی نمایندگان در حال پیگیری آن هستند، میتواند بهنفع حرکتهای نفوذ و جاسوسی تمام شود؛ چراکه افکار عمومی و روان جامعه را تحتتأثیر قرار میدهد و سرمایه اجتماعی را تضعیف میکند. حسب آنچه جناب آقای عراقچی نیز اشاره کردند، برخی از مصیبتها و ضرباتی که به کشور وارد شده ناشی از ضعفهای امنیتی درون سیستم بوده است. طبیعی است وقتی چنین پیشینهای را در فضای مدیریتی کشور داریم باید بپذیریم که اینگونه رویکردها نیز میتواند به همان حفرههای امنیتی که ایشان به آن اشاره کردند، کمک کند. بهجای اینکه با استفاده از ظرفیت مجلس و نمایندگان، بهصورت اصولی و با تدوین مقررات و قوانین مناسب، برای جلوگیری از عوارضی که میتواند به امنیت کشور لطمه بزند، اقدام کنیم، ممکن است نهتنها به نتیجه مطلوب نرسیم بلکه آثار معکوس ایجاد کنیم. در نتیجه به همان تعبیر معروف مولانا میرسیم که گاهی فرد برای حل مشکلی اقدام میکند اما نتیجه کار نهتنها حل مشکل نیست بلکه مشکلی مضاعف ایجاد میکند. فکر میکنم این موضوع مورد نقد همه دلسوزان کشور است و اصلاً نباید آن را یک رویکرد جریانی و خطی تلقی کرد. اصولگرایان معقول و معتدل نیز به هیچ عنوان چنین رویکردهایی را به رسمیت نمیشناسند و آن را قبول نمیکنند. بهنظر میرسد اگر موضوع از سطح کمیته و کمیسیون مربوطه فراتر برود و در صحن علنی مجلس و فضای گفتوگوی عمومی مطرح شود، مخالفتها و نقدهای جدیتری نسبت به آن شکل خواهد گرفت.
در نهایت باید به این نکته توجه کرد که کشور از ظرفیت بسیار ارزشمند نهادهای اطلاعاتی و امنیتی برخوردار است. مسئولان امنیتی و شخصیتهای صاحبنظر در حوزه اطلاعات، تجربههای فراوانی دارند و خوشبختانه مردم ایران و نهادهای اطلاعاتی و امنیتی کشور نیز سابقه درخشانی در این حوزه دارند. در طول سه دهه گذشته همواره با پروژهها و درگیریهای مختلف مواجه بودهاند و همین تجربیات، آنها را از نظر حرفهای توانمند و پخته کرده است. فکر میکنم بهجای آنکه برخی نمایندگان خود را وارد حوزههایی کنند که نیازمند تخصص و تجربه حرفهای است شاید بهتر باشد، مسئولان اطلاعاتی و امنیتی کشور برای این حضرات کلاس آموزشی بگذارند و به آنان توضیح دهند که تأمین امنیت کشور چگونه باید انجام شود و کدام تصمیمها بهجای کاهش تهدید، ممکن است خود به عاملی برای افزایش آسیبپذیری تبدیل شود.
