به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران ، شاید شگفتانگیزترین واقعیت جنگ ایران و آمریکا در این روزها، نه آن چیزی باشد که واشنگتن درباره وضعیت ایران میگوید، بلکه تصویری باشد که دادههای رسانهها و نهادهای غربی از وضعیت آمریکا ترسیم میکنند.
دونالد ترامپ میگوید «تنگه هرمز باز است» و دولت آمریکا همچنان از ادامه فشار اقتصادی بر ایران سخن میگوید. اما اگر هرمز واقعاً به وضعیت عادی بازگشته، چرا هنوز تردد دریایی در این آبراه در سطح عادی نبوده و به پایین تربن میران ممکن رسیده است؟
ذخایر گازوییل آمریکا به پایینترین سطح فصلی در بیش از چهار دهه رسیده و هزینه جنگ حتی در مزارع کمربند ذرت آمریکا گسترده شده است؟ این تناقض، نقطه مهمی برای فهم مرحله جدید جنگ است.
رویترز گزارش داده با وجود افزایش محدود تردد، عبور کشتیهای تجاری از هرمز همچنان بسیار پایینتر از سطح معمول است؛ در یک روز ۱۰ کشتی حامل کالا از تنگه عبور کردند، در حالی که میانگین ۱۰ روزه ۱۵ کشتی بود. گزارش دیگری از رویترز نیز میگوید حجم کلی تردد همچنان تنها حدود ۵ تا ۱۵ درصد سطح عادی است. بنابراین «باز بودن تصنعی» هرمز الزاماً به معنای «عادی بودن» آن نیست.
اما اثر این وضعیت فقط در خلیج فارس باقی نمانده است.
بلومبرگ گزارش کرده ذخایر سوختهای تقطیری آمریکا، که بخش اصلی آن را گازوییل تشکیل میدهد، در هفته منتهی به ۲۱ اوت به ۱۰۳.۴ میلیون بشکه رسیده؛ پایینترین سطح فصلی در دادههای موجود از اوایل دهه ۱۹۸۰. نکته مهمتر این است که این کاهش درست در آستانه فصل افزایش تقاضای سوخت برای گرمایش و فعالیتهای کشاورزی رخ داده است؛ یعنی زمانی که فشار بر بازار میتواند بیشتر شود.
اینجاست که یک جنگ ژئوپلیتیک، به مسئلهای در قلب اقتصاد آمریکا تبدیل میشود.
فایننشالتایمز از بدترین بحران مالی کشاورزان غلات آمریکا در ۴۰ سال اخیر نوشته است. هزینه گازوییل و کود جهش کرده و یک کشاورز نبراسکایی به این روزنامه گفته قیمت کود فسفاتهای که حدود یک دهه قبل ۴۷۰ دلار در هر تن بود، اکنون از ۹۰۰ دلار عبور کرده است. برآورد فدراسیون کشاورزی آمریکا نیز از زیان ۳۱ میلیارد دلاری تولیدکنندگان ۹ محصول اصلی در سال جاری، بدون کمک دولت، حکایت دارد
به بیان دیگر، چیزی که در ابتدا یک ابزار فشار علیه …
