به گزارش خبرنگار بینالملل ایبنا ، اعلام توافق ۲۵ ساله انرژی میان کاراکاس و واشنگتن برای توسعه ۱۷ میدان نفتی، دستیابی به تولید روزانه ۱.۵ میلیون بشکه و درآمد پیشبینیشده ۲۰۹ میلیارد دلاری، تلاشی از سوی «دلسی رودریگز» و «دونالد ترامپ» برای بازتعریف معادلات انرژی است.
با این حال، تکیه بر این ارقام بدون در نظر گرفتن واقعیتهای ساختاری، تصویری گمراهکننده از آینده این قرارداد ترسیم میکند. بررسی موشکافانه ابعاد این طرح نشان میدهد که موانع بنیادین، تحقق اهداف آن را در هالهای از ابهام قرار دادهاند.
شبح مصادرههای گذشته و احکام معوق داوری
همانطور که مؤسسه حقوقی هولنداند نایت (Holland & Knight) در تحلیل ریسکهای سرمایهگذاری ونزوئلا به آن اشاره کرده است، پیشینه مصادره داراییهای نفتی در دوران هوگو چاوز در سال ۲۰۰۷ همچنان بزرگترین مانع روانی و حقوقی پیشروی شرکتهای غربی است. در حالی که شرکتهایی، چون اکسونموبیل و کونوکو فیلیپس پس از خروج اجباری، احکام داوری چند میلیارد دلاری علیه کاراکاس دریافت کردند، فقدان یک معاهده دوجانبه سرمایهگذاری (BIT) میان ونزوئلا و آمریکا، ریسک حقوقی ورود به این کشور را همچنان در سطحی بحرانی نگه داشته است.
در همین حال بر اساس اسناد پایگاه بینالمللی ایتا لا (italaw) پیگیری مطالبات پرونده کونوکو فیلیپس متضمن خسارتی بالغ بر ۸.۷ میلیارد دلار بهدلیل مصادره غیرقانونی داراییهاست و این امر روند تأمین مالی پروژههای جدید را با چالش مواجه میکند.
بدون حلوفصل شفاف بدهیهای ناشی از احکام داوری بینالمللی و تضمین مکانیسمهای مصونیت داراییها، غولهای نفتی با احتیاط فراوان گام برمیدارند و امکان اجرای تعهدات بلندمدت ۲۵ ساله با ابهام ساختاری روبهرو خواهد بود.
شکاف عمیق زیرساختی و توهم جهش تولید
فاصله میان تولید فعلی ونزوئلا و هدفگذاری ۱.۵ میلیون بشکهای توافق جدید، مستلزم دهها میلیارد دلار سرمایهگذاری فوری در زنجیره بالادستی و پاییندستی است. بر اساس گزارش مرکز مطالعات راهبردی و بینالمللی (CSIS)، از میان چهار واحد اصلی ارتقاء نفت خام فوقسنگین تنها یک واحد فعال است و بازسازی آنها به سالها زمان و تجهیزات نایاب در بازار محلی نیاز دارد: …
