به گزارش خبرنگار بینالملل ایبنا ، در نظامهای اقتصادی مدرن، مرز میان «مالی» و «پولی» همواره خط قرمز حاکمیت مالی بوده است؛ به نحوی که دولت دخل و خرج میکند، بانک مرکزی نرخ بهره و نقدینگی را مدیریت میکند؛ اما بازار بدهی ۳۵ تریلیون دلاری ایالات متحده در آستانه فروپاشی این خط مرزی است.
وقتی اسکات بست وزیر خزانهداری، به تازگی اعلام کرد که حجم بازخرید اوراق قرضه ۱۰ تا ۳۰ ساله را از ۲ به ۴ میلیارد دلار در هر عملیات دو برابر میکند، ظاهرا فقط حجم یک عملیات فنی تغییر کرد؛ اما در واقعیت، اولین گلوله در نبردی خشونتبار بر سر تعیین جایگاه «هدایتکننده نهایی» شرایط اعتباری جهان شلیک شد.
این اقدام مستقیم، درست لحظهای انجام شد که کوین وارش، رئیس جدید فدرال رزرو، با دکترین انقباضی خود مشغول کوچکسازی ترازنامه ۶.۸ تریلیون دلاری بانک مرکزی و مهار تورمی بود که همچنان بالای هدف ۲ درصدی مانده است. حاصل این برخورد، یک معادله ناهماهنگ بود: خزانهداری برای پایین آوردن هزینه استقراض، پول تازه به بخش بلندمدت منحنی تزریق میکند، و فدرال رزرو تلاش میکند همان فضا را با سختگیری پولی ببندد. …
