به گزارش خبرنگار ایبنا ، راهاندازی «کیف پول ایران» در شرایطی اتفاق افتاده که بازار کشور پیش از این نیز خالی از کیف پولهای دیجیتال نبوده است؛ بنابراین سؤال اصلی این نیست که چرا یک کیف پول دیگر راهاندازی شده؛ سؤال این است که بانک مرکزی با ایجاد یک زیرساخت ملی کیف پول، کدام مسئله قدیمی شبکه پرداخت را دنبال میکند؟ پاسخ را میتوان در دو موضوع دید: «تنوعبخشی به مسیرهای پرداخت» و «کاهش وابستگی پرداختهای خرد به کارت».
محمدرضا مانییکتا ، مدیرکل نظامهای پرداخت بانک مرکزی ، اخیرا در مراسم راهاندازی کیف پول ایران، این خدمت را مکمل منظومه پرداخت کشور دانست و از بازتعریف نقش کیف پولها در شبکه بانکی سخن گفت. به این ترتیب، قرار نیست کیف پول ایران رقیب کیف پولهای تجاری موجود باشد؛ بلکه قرار است زیرساختی مشترک برای ارائه خدمات کیف پولی ایجاد کند. مسئله فقط «کیف پول» نیست
تجربه سالهای گذشته نشان داده کیف پولهای تجاری میتوانند در اکوسیستم خودشان موفق باشند، اما مسئله اصلی، تعاملپذیری میان این اکوسیستمها است.
در مدل جدید، چندین ارائهدهنده خدمات پرداخت و کیف پول به زیرساخت کیف پول ایران متصل شدهاند؛ بنابراین ایده اصلی این نیست که بانک مرکزی یک محصول تجاری تازه وارد بازار کند؛ بلکه قرار است موجودی کیف پول در شبکه گستردهتری از خدمات و پذیرندگان قابل استفاده باشد. این همان نقطهای است که پروژه از یک محصول پرداختی به یک زیرساخت پرداخت نزدیک میشود. چرا پرداخت خرد باید مسیر دیگری داشته باشد؟
کارت بانکی طی سالها به عادت اصلی پرداخت ایرانیان تبدیل شده است. با این حال، تمام تراکنشهای خرد الزاماً به ابزار کارتی نیاز ندارند.
در کیف پول ایران، انتقال وجه با شماره تلفن همراه انجام میشود و کاربر برای یک انتقال کیفبهکیف، نیازی به وارد کردن شماره کارت، شبا یا رمز پویا ندارد. مانییکتا همچنین از این خدمت بهعنوان ابزاری برای تنوعبخشی به پرداختها و ایجاد مسیر مکمل در کنار شبکه کارت یاد کرده است؛ بنابراین هدف، حذف کارت نیست؛ کاهش وابستگی به کارت در جایی است که ابزار دیگری میتواند سادهتر عمل کند. این تغییر از منظر امنیت هم قابل توجه است؛ نه به این معنا که میتوان کیف پول را مطلقاً امنتر از کارت دانست، بلکه به این دلیل که در بخشی از تراکنشها، …
