روزنامه والاستریتژورنال به نقل از افراد مطلع گزارش داد که «دن دریسکول»، معاون وزیر جنگ و وزیر نیروی زمینی ارتش آمریکا قصد دارد تا پایان سال جاری میلادی و حتی احتمالاً زودتر از آن، از مقام خود کنارهگیری کند.
به گزارش تابناک به نقل از ایسنا، بر اساس این گزارش، تصمیم دریسکول پس از ماهها تنش فزاینده با «پیت هگست»، وزیر جنگ آمریکا اتخاذ شده است.
والاستریتژورنال مینویسد خروج دریسکول از پنتاگون، خلأ رهبری در ارتش آمریکا را عمیقتر خواهد کرد؛ بهویژه آنکه ارتش این کشور هماکنون نیز فاقد یک رئیس ستاد تایید شده توسط سنا است. هگست در ماه آوریل، ژنرال «رندی جورج» را بدون ارائه توضیح مشخصی از ریاست ستاد ارتش برکنار کرد و دولت ترامپ تاکنون جانشینی برای او معرفی نکرده است.
در حال حاضر، «کریستوفر لانیو»، معاون رئیس ستاد ارتش که پیشتر دستیار ارشد نظامی هگست بوده، بهعنوان سرپرست این سمت فعالیت میکند.
دریسکول که از نیروهای پیشین تکاور ارتش و از چهرههای نزدیک به «جیدی ونس»، معاون رئیسجمهور آمریکا به شمار میرود، در طول حدود ۱۸ ماه حضور خود در این سمت، موضوعاتی چون نوسازی ارتش، بهرهگیری از فناوریهای تجاری و درسآموزی از تحولات میدانی جنگ اوکراین را در دستور کار قرار داده بود.
والاستریتژورنال همچنین به نقل از منابع مطلع گزارش داده که دریسکول و خانوادهاش تابستان امسال منزل سازمانی ویژه معاون وزیر جنگ در پایگاه مشترک «مایر-هندرسون هال» را ترک کردند؛ خانواده او به کارولینای شمالی نقل مکان کردند و خود وی در آپارتمانی کوچکتر در داخل پایگاه اقامت کرده است.
بر اساس گزارش والاستریتژورنال، دریسکول در نخستین روزهای فعالیتش با واکنش منفی هگست مواجه شد. بنا بر گزارشهای پیشین این روزنامه، دریسکول پیشنهاد کرده بود مقدمات سفر ونس و ترامپ برای دیدار با نظامیان و گفتوگو درباره اصلاحات در ارتش فراهم شود؛ اقدامی که با انتقاد شدید وزیر جنگ روبهرو شد.
روزنامه خراسان نوشت: حدود شش ماه از جنگ اخیر گذشته است و هنوز چشماندازی برای گذار به توافق و نه صلح دیده نمیشود؛ چون اساسا توافق میان دو طرف به معنای صلح نیست و دومی الزامات و مقتضیات خاص خود را دارد.
البته اینجا منظور توافق دائم و جامع میان دو طرف هم نیست؛ چون شانس آن فعلا در حد صفر است. اما چرا چشماندازی برای یک «توافق موفق مقطعی» هم وجود ندارد؟ علت آن در بنبستی پیچیده نهفته است که کلیت جنگ با آن مواجه است.
واقعیت این است که جنگ در بعد نظامی تا اینجای کار شکست خورده و به اهدافش نرسید؛ اما چون نه پیروزی و نه شکستی مطلق حاصل نشده است، لزوما ناکامی جنگ نظامی در تحقق اهدافش به معنای آن نیست که طرف آمریکایی کنار خواهد آمد و به این راحتی به توافقی مطلوب تهران تن خواهد داد.
ترامپ راهکاری برای خروج از این وضعیت ندارد؛ هم راهکار نظامی تا اینجای کار مثمر ثمر نبوده است و البته این نیز به معنای دست کشیدن از جنگ و حمله نیست و هم راهکار سیاسی و دیپلماتیک برای ترامپ بسیار پرهزینه است؛ چون اساسا در شرایط فعلی شانسی برای کسب دستاورد دیپلماتیک خاص و قابل عرضه در آمریکا برای خود نمیبیند و پذیرش توافقی مانند تفاهمنامه نیز به معنای یک شکست مضاعف و در آستانه انتخابات کنگره بسیار دردسرساز خواهد بود.
در این راستا هم دیدیم که همین تفاهم نامه که کاملا به نفع ایران بود، به محض انتشار متن و امضا سریعا به دستاویزی برای حملات تند به ترامپ در آمریکا و اسرائیل تبدیل شد.
ترامپ برای خروج از این جنگ و لو موقت به توافقی نیاز دارد که اگر هم مضمون و محصول آن اصل جنگ را توجیه نکند و تابع آن نباشد، بلکه برای او دردسری بزرگ نیز ایجاد نکند که هم خود جنگ را زیر سوال ببرد و هم در مظان این اتهام قرار گیرد که کارزار نظامیاش نتیجه معکوس داده و به جای تضعیف تهران امتیازهای کلانی به آن داده و جایگاهش را تقویت کرده است.
در مجموع، وضعیت کنونی را باید بنبستی پیچیده و چند لایه و یک ابهام و بلاتکلیفی مزمن و در عین حال خطرناک دانست. نه گزینه نظامی توانسته است راه خروجی قطعی ایجاد کند و نه مسیر دیپلماتیک.
البته اینجا نباید مانع دستیابی به توافق با تهران در شرایط کنونی را صرفا به ویژگیهای فردی و روانی ترامپ، از جمله خودشیفتگی یا غرور سیاسی او، تقلیل داد. آمریکا با توجه به جایگاه ابرقدرتی خود و نیز مجموعه بازیگران غربی، پیامد هر نوع توافقی را که در آن کنترل ایران بر تنگه هرمز تثبیت و تحریمها برطرف و موجب تقویت جایگاه ایران شود، به معنای تغییر موازنه قدرت در منطقه به ضرر اسرائیل و منافع آمریکا و غرب ارزیابی میکنند که نقض غرض جنگ است.
از همین رو، بعید به نظر میرسد آمریکا، اسرائیل و کشورهای غربی به سادگی با وضعیت کنونی و چنین توافقی کنار بیایند. بنابراین شانسی برای یک مصالحه موقت در قالب «توافقی موفق و قابل اجرا» نیز وجود ندارد؛ مگر این که جنگ به موازنهای برسد که چنین توافقی نتیجه تحمیلی آن باشد. اما در عین حال قبل از رسیدن به این نقطه، همچنان احتمال تفاهمات محدود و البته «با سرانجامی ناموفق» وجود دارد.
آمریکا فعلا منتظر نتایج تشدید جنگ اقتصادی به ویژه پس از اقدام امارات است و برنامه بعدی آن تابعی از ارزیابی اش از این نتایج و وضعیت داخلی ایران است. ولی در کل احتمال جنگ و حملات جدید در هفتهها و ماههای آتی نیز بسیار جدی است.
در مقابل نیز احتمال حملات پیشدستانه ایران با هدف بر هم زدن معادله جنگ فرسایشی و محاصره قبل از انتخابات کنگره آمریکا بالاست.
حکمرانی کارآمد در دنیای امروز دیگر در تصمیمگیریهای صرفاً متمرکز و از بالا به پایین معنا پیدا نمیکند، بلکه کارآمدی یک سیستم حکمرانی همانجا شکل میگیرد که شهروندان در تعیین نحوه هزینهکرد منابع عمومی نقش آفرین باشند. طرح نشاندار کردن مالیاتها دقیقاً در همین نقطه ریشه دارد؛ مشارکتدادن مردم در محل مصرف مالیات پرداختی، رابطه شهروند با منابع عمومی را از یک رابطه قهری و انفعالی به یک رابطه مشارکتی و آگاهانه بدل میکند. وقتی مؤدی خود انتخاب میکند مالیاتش صرف کدام پروژه و کدام منطقه شود، دیگر نظام مالیاتی برای او یک نهاد صرفاً ستاننده نیست، بلکه بستر مشارکت او در مدیریت توسعه کشور است؛ مشارکتی که پایههای بهرهوری را در تخصیص منابع، عینیت میبخشد.
مشارکتدادن مردم در تعیین محل مصرف مالیات، بهطور مستقیم به افزایش بهرهوری منجر میشود؛ چرا که وقتی تخصیص اعتبارات بر اساس اولویتها و نیازهای واقعی خود مالیاتدهندگان صورت گیرد، منابع عمومی دیگر صرف پروژههای کماهمیت یا فاقد اولویت نمیشود و در مسیری هدایت میشود که بیشترین بازده توسعهای را به همراه دارد. در کنار بهرهوری، شفافیت نیز از مهمترین دستاوردهای این طرح است؛ زیرا مسیر هزینهکرد مالیات از یک جعبه سیاهِ مبهم خارج شده و به فرآیندی روشن، قابلردیابی و قابلبررسی تبدیل میشود. مؤدی میتواند ببیند که سهم او دقیقاً به کدام پروژه رسیده و در چه مرحلهای از اجرا قرار دارد؛ همین شفافیت بنیادین، زمینه اعتماد عمومی را تقویت میکند و نظام مالیاتی را پاسخگو و قابلاتکا میسازد.
بعد دیگر این طرح که آن را از سازوکارهای رایج متمایز میکند، ظرفیت بینظیر آن در تحقق عدالت است؛ چرا که مؤدیان هنگام انتخاب محل مصرف مالیات، به هیچ محدودیت جغرافیایی مقید نیستند و میتوانند پروژههای مناطق محروم را اولویت هزینهکرد خود قرار دهند. این سازوکار، جریان منابع مالی را بهسوی کمبرخوردارترین استانها و نیازمندترین بخشهای کشور هدایت میکند و توزیع عادلانهتری از منابع عمومی در سطح ملی رقم میزند. بهاینترتیب، طرح نشاندار کردن مالیاتها ظهور تجلی میدهد یعنی، بهرهوری، شفافیت و عدالت در یک نقطه واحد؛ جایی که مردم با مشارکت آگاهانه خود، هم مصرف مالیات را بهینه میکنند، هم آن را شفاف و قابلاعتماد میسازند و هم در راه برقراری عدالت در سراسر کشور گام برمیدارند. این همان کارآمدی و مطلوبیت حکمرانی مدرن است که در دل مردمیسازی نظام مالیاتی جای گرفته و میتواند الگویی برای سایر حوزههای مدیریت منابع عمومی باشد.
مودیان میتوانند محل هزینهکرد بخشی از مالیات خود را انتخاب کنند
رحمان سعادت عضو هیات علمی اقتصاد دانشگاه در گفتوگو با خبرنگار برنا با اشاره به اینکه اجرای طرح نشاندار کردن مالیاتها مستقیما منجر به افزایش تعامل مودیان با سازمان امور مالیاتی خواهد شد؛ گفت: نشاندار کردن مالیاتها وارد سال سوم خود شده است و امسال هم قرار است که مانند سال قبل به اجرا گذاشته شود. به این ترتیب، مودیان انتخاب میکنند که بخش مشخصی از مالیات پرداختیشان کجا هزینه شود. این امر به افزایش تعامل مودیان با سازمان امور مالیاتی میانجامد و زمینه را برای افزایش رضایتمندی مودیان و مشارکت آنان در فعالیتهای اقتصادی کشور مهیا میکند.
وی افزود: نشاندار کردن مالیات و این که مودیان بتوانند محل هزینهکرد مالیاتشان را مشخص کنند، به لحاظ افزایش اعتماد مودیان به روندهای مالیاتی کشور و مشارکت دادن آنها در فعالیتهای اقتصادی کشور مزیت دارد.
وی در رابطه با ترمیم ذهنیت مردم از سازوکارهای مالیاتی کشور با اجرای این طرح گفت: مشارکت دادن مودیان در زمینه تعیین محل هزینهکرد مالیاتها به افزایش شفافیت منجر میشود. بر این اساس، ذهنیت مردم و مودیان درباره این که درآمدهای مالیاتی کجا هزینه میشوند، ترمیم میشود.
سعادت در پایان خاطرنشان کرد: هوشمندسازی در کنار مردمیسازی به تقویت اعتماد عمومی منجر خواهد شد و اجرای این دو موضوع ذیل تبصره ماده ۱۰۰ قانون مالیاتهای مستقیم و به پیوست آن طرح نشاندار کردن مالیاتها، به این معناست که علاوه بر بهرهوری در فرآیند اخذ مالیات، بهرهوری و عدالت و شفافیت در مصرف مالیات نیز با مشارکت دادن مردم در تعیین نحوه هزینهکرد مالیات پرداختی خود رقم خواهد خورد. کارآمدی یک سیستم حکمرانی در دنیای امروز در همین جا شکل میگیرد.
انتهای پیام/
