عقب‌نشینی گام‌به‌گام ترامپ

اعلام «جنگ اقتصادی بی‌سابقه» از سوی دونالد ترامپ علیه ایران، بیش از آنکه نشانه کشف ابزاری تازه برای فشار بر تهران باشد، می‌تواند بیانگر محدود شدن گزینه‌های قبلی واشنگتن باشد. آمریکا در شرایطی دامنه تحریم‌ها را به بانک‌ها، شرکت‌ها، خریداران نفت و شرکای تجاری ایران گسترش می‌دهد که بخش عمده اقتصاد ایران پیش‌تر هدف تحریم قرار گرفته است؛ بنابراین میدان اصلی فشار، از داخل ایران به شبکه اقتصادی پیرامونی آن منتقل شده است. این تغییر، اگرچه می‌تواند هزینه‌های اقتصادی جدیدی ایجاد کند، اما همزمان آمریکا را در برابر یک پرسش دشوار قرار می‌دهد: برای افزایش فشار بر ایران، واشنگتن تا کجا حاضر است با چین، روسیه و سایر بازیگران اقتصادی وارد تقابل شود؟

با توجه به نزدیک شدن انتخابات میان دوره ای کنگره آمریکا، دونالد ترامپ برای کاستن از نارضایتی مردم این کشور به ویژه در سایه تبعات جنگ ایران دست و پا می زند.

رئیس‌جمهوری آمریکا بار دیگر با تکرار ادعاهای تبلیغات انتخاباتی و جنجالی درباره ایران و تنگه هرمز مدعی شد: «من اکنون تنگه هرمز را قلمرو آمریکا می دانم.»

یک کارشناس امور نظامی و راهبردی به قدرت پهپادی یمن در هدف قرار دادن مواضع دشمن سعودی اشاره کرد.

جنگ، تنها در میدان نبرد تعیین تکلیف نمی‌شود؛ پشت خطوط مقدم، شبکه‌ای از تصمیم‌های اقتصادی، بودجه‌ای، لجستیکی و اجرایی قرار دارد که می‌تواند توان ایستادگی یک کشور را تقویت یا تضعیف کند.