ایران / «همسایگان جنوبی خلیج فارس!؟» عنوان یادداشت روز در روزنامه ایران به قلم عطالله مهاجرانی است که میتوانید آن را در ادامه بخوانید:
کشورهای عربی منطقه خلیج فارس، از آغاز نتوانستند انقلاب اسلامی و ملت ایران و تحول سیاسی- اجتماعی در ایران را بشناسند و بفهمند و متناسب با این تحول رفتار کنند. تعدادی از این کشورها بلافاصله در ماههای اول جنگ تحمیلی، شورای همکاری خلیج فارس را با نام جعلی شکل دادند و در کنار عراق ایستادند. شورای همکاری در واقع ماهیتش سیاسی-امنیتی بود که شمایل همکاری اقتصادی داشت. برخی از کشورها مانند اردن که تبدیل به بندر تجهیزاتی و لجستیک ارتش عراق شده بود، نیروی نظامی هم فرستادند. ملک حسین پادشاه اردن در کنار صدام حسین به موضع توپخانه عراق در جبهه جنگ آمد و افسار توپی را کشید و گلولهای را به سمت ایران شلیک کرد! میلیاردها دلار تخمین زده میشود کمک یا وام به صدام حسین بویژه از عربستان و کویت و امارات روانه عراق شد. در یک کلام ایران در برابر این جهالت و خیانت و تعصب، با صبوری و خویشتنداری رفتار کرد. حتی در ماجرای اشغال کویت در روز ۱۱ مرداد سال ۱۳۶۹ مواضع ایران دور از انتظار دولت کویت بود. این نکتهای بود که امیر کویت در دیداری که با او به عنوان وزیر فرهنگ و ارشاد داشتم، یادآوری کرد. به دعوت «سعد بن طفله عجمی» وزیر اعلام کویت، به کویت سفر کرده بودم. امیر کویت صبوری و حکمت ایرانیان را ستود.
چنان که میدانیم در دوران جنگ هشت ساله، جزیره بوبیان کویت در اختیار ارتش عراق بود. سازمان اطلاعات عراق در روز چهارم خرداد سال ۱۳۶۴ ترور شیخ جابر الاحمد امیر کویت را ترتیب داد تا با هیاهوی دفاع از کویت، از آن کشور پول بیشتری بگیرد. عجیب است که در زمان شاه با همین کشورها از موضع استکباری برخورد میشد.
در اسناد وزارت خارجه دیدم امیر کویت سفری به بندرعباس داشته است. تشریفات وزارت خارجه اطلاع میدهد که مدیر کل سیاسی استانداری هرمزگان در فرودگاه از ایشان استقبال میکند. تشریفات کویت گلایه نرم و ملیحی میکنند که مقام بالاتری مناسب است به استقبال امیر بیاید. تشریفات ایران پاسخ میدهد: «ما امیر کویت را در حد فرماندار بندرعباس میدانیم. میبایست فرماندار به استقبال میآمد، همین که مدیرکل سیاسی خواهد آمد نشانه کمال احترامات فائقه است!»
یکی از …
