کیا پیکانتو ؛ ویدیوی معرفی و مشخصات فنی | آخرین خبر

به گزارش اینتیتر به نقل از موتوروان، احتمالا هزاران بار لوگوی مرسدس بنز را دیده‌اید، بدون اینکه از خودتان بپرسید چرا ستاره آن سه پر دارد.

ستاره نقره‌ای مرسدس یکی از شناخته‌شده‌ترین و البته محبوب‌ترین نشان‌های صنعت خودرو در جهان است. این لوگو روی همه‌ چیز دیده می‌شود؛ از سدان‌های کامپکت گرفته تا شاسی‌بلندهای بزرگ، لیموزین‌های لوکس، خودروهای اسپرت، ون‌ها و کامیون‌ها. اما این سه پر کاملا تصادفی انتخاب نشده‌اند.

پاسخ این پرسش به بیش از یک قرن قبل بازمی‌گردد؛ زمانی که گوتلیب دایملر چشم‌اندازی بلندپروازانه برای موتورهای شرکت خود داشت و بعدها پسرانش همین ایده را به یکی از مشهورترین لوگوهای خودرویی جهان تبدیل کردند. نماد زمین، دریا و آسمان

ساده‌ترین توضیح، در عین حال جالب‌ترین پاسخ است. سه پر ستاره مرسدس قرار بود نمادی از زمین، آب و هوا باشند؛ اشاره‌ای به بلندپروازی گوتلیب دایملر برای استفاده از موتورهای شرکتش در وسایل نقلیه‌ای که در هر سه محیط حرکت می‌کنند.

مرسدس بنز می‌گوید این نماد به استفاده از موتورهای دایملر در خودروهای زمینی، کشتی‌ها و هواپیماها اشاره داشت. این نکته اهمیت زیادی دارد، زیرا لوگوی مذکور در ابتدا صرفا برای نشان دادن خودروهای لوکس طراحی نشده بود.

شرکت دایملر در زمینه تولید موتور برای انواع مختلف وسایل حمل‌ و نقل فعالیت می‌کرد و ستاره سه‌ پر، این جاه‌طلبی گسترده‌تر را به تصویر می‌کشید. بنابراین وقتی امروز سه پر این ستاره را می‌بینید، در واقع با نمادی مواجه هستید که قدمت آن حتی از برند مدرن مرسدس بنز نیز بیشتر است. داستان ستاره از یک کارت‌پستال شروع شد

داستان این لوگو حتی عجیب‌تر از این حرف‌هاست. براساس اعلام مرسدس بنز، گوتلیب دایملر زمانی که مدیر فنی شرکت Gasmotorenfabrik Deutz بود، روی یک کارت‌پستال مربوط به سال ۱۸۷۲ که نمایی از شهر دویتز را نشان می‌داد، محل خانه خانوادگی خود را با یک ستاره علامت زده بود.

پس از مرگ او در سال ۱۹۰۰، پسرانش پل و آدولف دایملر این ایده را به یک علامت تجاری برای شرکت پدرشان تبدیل کردند. شرکت Daimler-Motoren-Gesellschaft در ۲۴ ژوئن ۱۹۰۹ برای ثبت قانونی ستاره سه‌ پر درخواست داد.

جالب اینکه شرکت تقریبا در همان زمان یک ستاره چهار پر را هم به ثبت رساند. با این حال، نسخه سه‌ پر بود که در نهایت با خودروهای مرسدس پیوند خورد. از سال ۱۹۱۰ نیز این نماد روی رادیاتور خودروهای مرسدس دیده شد.

بنابراین لوگویی که امروز می‌شناسیم، حاصل یک ایده بازاریابی مدرن نیست؛ بلکه از ایده‌ای سرچشمه گرفته که بیش از ۱۵۰ سال پیش و در ارتباط با بنیان‌گذار این شرکت شکل گرفت. خبری از دایره دور ستاره نبود

اگر همین حالا لوگوی مرسدس بنز را در ذهن خود تصور کنید، احتمالا یک ستاره سه‌ پر داخل یک دایره را می‌بینید. اما در ابتدا خبری از این حلقه دور ستاره نبود.

نسخه‌های اولیه عمدتا روی رادیاتور خودروها استفاده می‌شدند و گاهی نام Mercedes نیز در کنار آن قرار داشت. دایملر به‌ مرور نسخه‌های مختلفی از این نشان را توسعه داد که یکی از آن‌ها ستاره‌ای احاطه‌شده توسط یک حلقه بود. در سال ۱۹۲۱، شرکت یک ستاره سه‌بعدی سه‌ پر داخل دایره را به ثبت رساند که استفاده از آن به عنوان تزئینات رادیاتور هم در درخواست ثبت ذکر شده بود.

طراحی دایره‌ای به‌تدریج به یکی از ویژگی‌های اصلی نشان مرسدس تبدیل شد. این فرم همچنین شکلی جمع‌ و جور و تمیز ایجاد می‌کرد که می‌توانست به عنوان تزئین روی کاپوت، نشان جلوپنجره، لوگوی فرمان، مرکز رینگ یا حتی یک نماد گرافیکی تخت مورد استفاده قرار گیرد.

همین انعطاف‌پذیری کمک کرد تا ستاره مرسدس از یک نشان روی رادیاتور، به لوگویی تبدیل شود که تقریبا در هر نقطه‌ای قابل شناسایی است. مرسدس بنز دو لوگو را با یکدیگر ترکیب کرد

این بخش از تاریخچه لوگوی مرسدس چیزی است که بسیاری از افراد نمی‌دانند: لوگوی مرسدس بنز در واقع ترکیبی از نمادهای دو شرکت متفاوت است.

شرکت Daimler-Motoren-Gesellschaft ستاره سه‌ پر را در اختیار داشت. در سوی دیگر، شرکت Benz & Cie. از یک تاج گل لورل استفاده می‌کرد که نام Benz را در بر می‌گرفت. این دو شرکت پیش از حرکت به سمت ادغام، رقیب یکدیگر بودند.

در سال ۱۹۲۵، نمادهای دو شرکت در آستانه ادغام با یکدیگر ترکیب شدند. ستاره مرسدس درون تاج گل لورل بنز قرار گرفت و نشان جدیدی شکل گرفت که با برند مرسدس بنز شناخته شد. ادغام دو شرکت نیز در سال ۱۹۲۶ رسما انجام گرفت.

بنابراین نشان آشنای امروزی صرفا یک ستاره داخل دایره نیست؛ بلکه در واقع قطعه‌ای تصویری از تاریخ صنعت خودروسازی آلمان است که هویت دو خودروساز پیشگام را در خود جای داده است. لوگویی که تقریبا نیازی به تغییر نداشته است

شاید چشمگیرترین بخش داستان همین باشد. مرسدس بنز طی دهه‌ها ظاهر نشان خود را اصلاح کرده، اما ستاره سه‌پر آن با ثبات قابل‌توجهی باقی مانده است.

مهم‌ترین نقاط تحول این لوگو را می‌توان این‌گونه خلاصه کرد: ۱۹۰۹: شرکت Daimler-Motoren-Gesellschaft ستاره سه‌پر را به عنوان علامت تجاری ثبت کرد. ۱۹۱۰: ستاره روی خودروهای مرسدس، از جمله رادیاتورها، ظاهر شد. ۱۹۲۱: دایملر ستاره سه‌بعدی سه‌ پر داخل یک دایره را ثبت کرد. ۱۹۲۵: ستاره مرسدس در آستانه ادغام شرکت‌ها با تاج گل لورل بنز ترکیب شد. ۱۹۲۶: دایملر و بنز رسما ادغام شدند و Daimler-Benz AG و برند Mercedes-Benz شکل گرفتند. امروز: ستاره سه‌ پر همچنان یکی از شناخته‌شده‌ترین لوگوهای صنعت خودرو در جهان است.

این نشان همزمان با تحول خودروهای مرسدس نیز تغییر کرده است. مدل‌های اولیه از تزئینات سه‌بعدی و برجسته روی رادیاتور استفاده می‌کردند، در حالی که خودروهای مدرن می‌توانند نسخه‌های تخت‌تر این نشان را روی جلوپنجره یا دیگر بخش‌های طراحی خودرو داشته باشند.

با این حال، اگر یک ستاره مرسدس قدیمی را کنار نمونه امروزی آن قرار دهید، بلافاصله متوجه ارتباط میان آن‌ها خواهید شد. این قدرت یک لوگوی خوب است: طراحی می‌تواند در طول زمان تکامل پیدا کند، بدون اینکه هویت خود را از دست بدهد. یکی از نمادین‌ترین لوگوهای صنعت خودرو

بیش از یک قرن پس از ثبت نخستین ستاره سه‌ پر، یافتن نمونه‌ای بهتر از لوگویی که تا این حد با هویت یک خودروساز گره خورده باشد، دشوار است.

این ستاره از ادغام شرکت‌ها، تغییر سلیقه‌های طراحی، فناوری‌های جدید و نسل‌های بی‌شمار خودروهای مرسدس بنز عبور کرده است. زمانی به شکل یک تزئین بزرگ روی کاپوت ظاهر می‌شد، گاهی روی جلوپنجره قرار می‌گرفت و امروز در خودروهای مدرن به شکل یک نشان ظریف دیده می‌شود؛ اما فرم اصلی آن همچنان بلافاصله قابل تشخیص است.

همین موضوع تاریخچه آن را جذاب می‌کند. این سه پر صرفا برای متفاوت جلوه دادن یک خودروی لوکس طراحی نشده بودند. آن‌ها نماد جاه‌طلبی بزرگ گوتلیب دایملر برای استفاده از موتورهایش در حمل‌ و نقل زمینی، دریایی و هوایی بودند.

امروز بیشتر مردم با دیدن این ستاره بلافاصله به یاد مرسدس بنز می‌افتند. این همان نقطه اوج موفقیت یک لوگوی خودرویی است: برای تشخیص آنچه می‌بینید، دیگر نیازی به دیدن نام برند ندارید.

وحید قانعی فرد: با اشاره به اجرای موفق طرح استفاده کنترل‌شده از متانول در ترکیب بنزین تولیدی این پالایشگاه اظهار کرد: این پالایشگاه برای نخستین بار در کشور و در مقیاس عملیاتی، استفاده از متانول به‌عنوان جزء اکسیژنه در ترکیب بنزین را مورد آزمون قرار داده و پس از انجام مطالعات دقیق، آزمایشات گسترده و بررسی‌های فنی، استفاده از حدود نیم درصد حجمی متانول در بنزین تولیدی پالایشگاه عملیاتی شد.

وی تأکید کرد: در استاندارد ملی ایران و نیز استاندارد اروپا استفاده از متانول به‌عنوان یکی از ترکیبات اکسیژنه تا حدود 3 درصد حجمی در چارچوب الزامات مربوطه پیش‌بینی شده است؛ بنابراین میزان مورد استفاده در این طرح، یعنی نیم درصد حجمی، تنها حدود یک‌ششم سقف مجاز استاندارد است.

مدیرعامل پالایشگاه ستاره خلیج فارس افزود: یکی از مزیت‌های مهم ترکیبات اکسیژنه همچون متانول، کمک به بهبود فرآیند احتراق است مطالعات انجام‌شده روی موتورهای بنزینی نشان داده است که استفاده از سوخت‌های حاوی متانول در شرایط مختلف می‌تواند موجب کاهش انتشار کربن مونوکسید (CO) و برخی دیگر از آلاینده‌های حاصل از احتراق شود بنابراین در کنار موضوع افزایش بهره‌وری و تولید، بهبود عملکرد موتور و شاخص های زیست‌محیطی سوخت نیز از جنبه‌های مورد توجه این طرح است.

وی ادامه داد: استفاده از متانول در سوخت، موضوعی بی‌سابقه در صنعت انرژی جهان نیست و کشورهایی مانند چین، آمریکا و اروپا تجربه تولید و مصرف سوخت‌های متانولی در درصدهای به‌مراتب بالاتر از میزان مورد استفاده در این طرح را داشته‌اند. برای نمونه در کشور چین، سوخت‌های متانولی در مقیاس تجاری استفاده شده‌اند و استانداردهای سوخت بنزین-متانول مثل M15 ( 15٪ متانول) وجود دارد حتی سوخت‌های با درصد بالاتر هم در برخی برنامه‌های متانولی چین استفاده شده‌اند بنابراین استفاده از متانول به‌عنوان یک ترکیب اکسیژنه در بنزین در کشورهای پیشرفته کاملاً شناخته‌شده است.

وی افزود: همچنین بخش عمده بنزین مصرفی کشورهای نظیر ایالات متحده و برزیل حاوی اتانول است و علاوه بر ترکیب‌های متداول مانند E10 و E15، سوخت E85 با درصد بالای اتانول مورد استفاده قرار می‌گیرد در واقع استفاده از الکل‌ها به‌عنوان ترکیب اکسیژنه و افزایش‌دهنده اکتان، یک فناوری شناخته‌شده در صنعت سوخت جهان به منظور بهبود وضعیت احتراقی موتور و کاهش آلایندگی محیط زیست است.

مدیرعامل شرکت نفت ستاره خلیج فارس در پایان با اشاره به ظرفیت بالای کشور در تولید متانول اظهار داشت: ایران از تولیدکنندگان بزرگ متانول در جهان است و ظرفیت قابل توجهی برای تولید این محصول در کشور وجود دارد این ظرفیت می‌تواند علاوه بر بازار صادراتی، با ارائه توجیه فنی، اقتصادی و رعایت کامل الزامات استانداردی، در زنجیره داخلی انرژی نیز مورد استفاده هدفمند قرار گیرد.

عصر ایران؛ امیر صدرا صیام - تصویر خودروی فوق‌لوکس محمد رضا گلزار درفضای مجازی، در نگاه اول شاید فقط تصویری از سبک زندگی، ثروت و موفقیت فردی باشد، اما در جامعه‌شناسی فرهنگی، هیچ تصویری صرفاً یک تصویر نیست. اشیاء، برندها، پوشش، خانه‌ها و خودروها همگی حامل معنا هستند و در مناسبات اجتماعی، جایگاه افراد را به نمایش می‌گذارند. از این منظر، نمایش خودرویی با ارزش صد میلیارد تومان در شبکه‌های اجتماعی، آن هم در شرایطی که بخش بزرگی از جامعه با دشواری تأمین نیازهای روزمره دست‌وپنجه نرم می‌کند، صرفاً نمایش یک دارایی نیست؛ ،نمایش یک موقعیت طبقاتی است.

مسئله محمدرضا گلزار نیست. او در این یادداشت بیش از آنکه یک فرد باشد، نماینده پدیده‌ای گسترده‌تر است: تبدیل ثروت به نمایش عمومی و تبدیل سبک زندگی طبقات برخوردار به محتوای سرگرم‌کننده در شبکه‌های اجتماعی. اتفاقاً همین‌جا است که موضوع از «خودروی فلان بازیگر» فراتر می‌رود و به مسئله‌ای فرهنگی و اجتماعی تبدیل می‌شود.

در جامعه‌ای که شکاف طبقاتی عمیق شده، اشیای لوکس دیگر فقط وسیله مصرف نیستند؛ نشانه منزلت‌اند. خودروی گران‌قیمت، ساعت لوکس، خانه مجلل یا سفر خارجی صرفاً چیزی نیست که فرد از آن استفاده می‌کند، به زبان بی‌کلام اعلام می‌کند که «من در کجای نردبان اجتماعی ایستاده‌ام». این همان چیزی است که جامعه‌شناسان از آن به‌عنوان مصرف نمایشی یاد می‌کنند؛ مصرفی که بخشی از کارکردش نه رفع نیاز، بلکه نمایش توان اقتصادی و کسب منزلت اجتماعی است.

شبکه‌های اجتماعی نیز این وضعیت را تشدید کرده‌اند. در گذشته، ثروتمند بودن لزوماً به معنای آن نبود که زندگی خصوصی فرد هر روز در معرض دید میلیون‌ها نفر قرار بگیرد. امروز اما اینستاگرام و دیگر پلتفرم‌ها، خانه، خودرو، لباس، سفر و حتی صبحانه افراد مشهور را به ویترین عمومی تبدیل کرده‌اند. در این ویترین، سبک زندگی گروه کوچکی از جامعه می‌تواند به شکل مداوم در برابر چشم میلیون‌ها نفر قرار گیرد.

این اتفاق یک پیامد فرهنگی مهم دارد: نابرابری از یک واقعیت اقتصادی به یک تجربه روزمره و بصری تبدیل می‌شود.مردمی که با تورم، کاهش قدرت خرید، هزینه مسکن، درمان، آموزش و خوراک مواجه‌اند، وقتی هر روز تصاویر زندگی‌های فوق‌لوکس را می‌بینند، فقط با اختلاف درآمد مواجه نیستند؛ با نمایش دائمی اختلاف «سبک زندگی» مواجه‌اند. این تفاوت می‌تواند احساس محرومیت نسبی را تشدید کند؛ یعنی فرد خود را نه صرفاً در مقایسه با گذشته خودش، بلکه در مقایسه با زندگی دیگران ارزیابی کند.اینجاست که شکاف طبقاتی، شکاف فرهنگی هم می‌شود.

جامعه‌ای که در آن یک نفر برای خرید یک خودرو ده‌ها میلیارد تومان هزینه می‌کند و دیگری برای تأمین هزینه‌های ابتدایی زندگی ناچار به حذف بسیاری از نیازهایش است، فقط با اختلاف ثروت مواجه نیست. این جامعه با دو تجربه متفاوت از «زندگی» مواجه است. برای یکی، خودرو نماد انتخاب میان مدل‌های لوکس است؛ برای دیگری، داشتن یک خودروی معمولی ممکن است به آرزویی دست‌نیافتنی تبدیل شده باشد.در جامعه‌ای که اکثریت زیر فشار اقتصادی‌اند، تبدیل ثروت افسانه‌ای به سرگرمی عمومی، خطر عادی‌سازی نابرابری را دارد.

البته باید میان «داشتن ثروت» و «نمایش ثروت» تفاوت گذاشت. ثروتمند بودن به خودی خود نه جرم است و نه لزوماً غیراخلاقی. جامعه سالم قرار نیست همه را به یک سطح اقتصادی برساند. مسئله زمانی آغاز می‌شود که فاصله طبقاتی چنان گسترده شود که نمایش تجمل برای عده‌ای به سرگرمی و برای عده‌ای دیگر به یادآوری روزانه محرومیت تبدیل شود.از این منظر، نقد اجتماعی به یک سلبریتی به معنای مطالبه فقر از او نیست. قرار نیست هنرمند یا بازیگر پاسخگوی سیاست‌های اقتصادی، تورم، بحران مسکن یا ناکارآمدی ساختارهای اقتصادی باشد. اما چهره مشهور، به دلیل سرمایه اجتماعی و قدرت دیده‌شدن، نمی‌تواند کاملاً از معنای اجتماعی تصاویرش بی‌خبر باشد.سرمایه فرهنگی و شهرت، فقط امتیاز نیست؛ قدرت تولید معنا هم هست. وقتی یک چهره مشهور خودرو یا خانه فوق‌لوکس خود را به نمایش می‌گذارد، در واقع بخشی از فرهنگ عمومی را نیز شکل می‌دهد؛ فرهنگی که در آن موفقیت ممکن است بیش از هر چیز با قیمت دارایی‌ها سنجیده شود.

خطر بزرگ‌تر، شکل‌گیری نسلی است که به جای پرسیدن «چگونه جامعه‌ای عادلانه‌تر بسازیم؟»، دائماً از خود می‌پرسد «چگونه به این سبک زندگی برسم؟» در چنین شرایطی، مسئله نابرابری ممکن است از یک مسئله سیاسی و اجتماعی به یک مسابقه فردی برای دیده‌شدن تبدیل شود.بنابراین جنجال بر سر یک خودروی میلیاردی را نباید سطحی دید. خودرو فقط خودرو نیست؛ نماد است. نماد فاصله‌ای که میان طبقات اجتماعی ایجاد شده، نماد قدرت خریدی که برای گروهی رؤیاست و برای گروهی دیگر امری عادی، و نماد جامعه‌ای که شکاف اقتصادی را نه فقط تجربه، بلکه هر روز در صفحه تلفن همراهش تماشا می‌کند.

اگر امروز دیدن یک خودروی چند ده میلیاردی خشم یا تلخی ایجاد می‌کند، شاید علت اصلی خود خودرو نباشد. خشم واقعی متوجه جامعه‌ای است که در آن تجمل با سرعتی چشمگیر به نمایش درمی‌آید، اما برخورداری از حداقل‌های زندگی شرافتمندانه برای بخش بزرگی از مردم روزبه‌روز دشوارتر می‌شود.

و شاید پرسش اساسی همین باشد: آیا واقعاً مشکل این است که یک نفر چنین خودرویی دارد، یا اینکه در جامعه‌ای با چنین شکاف طبقاتی، دیدن آن خودرو برای میلیون‌ها نفر به نماد فاصله‌ای تبدیل شده که دیگر نمی‌توانند نادیده‌اش بگیرند؟ پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر خوانندگی زنان؛ «حلال» اما با مجازاتی شدیدتر از جعل اسناد، دایر کردن قمار خانه، غارت گروهی و آتش زدن هواپیما ! / درباره 4 سال زندان برای «هیوا سیفی زاده» نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : ابراز تمایل سوریه برای پیوستن به پیمان مکه تماشاخانه یک جرعه آب برای هدهد؛ یک گودال مرگ برای کل و بزها / دو تصویر از یک ماجرا چیتگر؛ رد یک جنایت عجیب میان درختان / درخت‌ها قبل از مرگ زخمی شده بودند فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران