نقاشی جالب با دست بکش

رابطه نزدیک این دستیار جوان جنجالی با ترامپ در روزهای اخیر، به‌ویژه به دلیل نقش گسترده او در حلقه اطراف رئیس‌جمهوری آمریکا و میزان نفوذش بر ارتباطات و امور روزمره او در کاخ سفید، خبرساز است. رسانه‌ های آمریکایی می گویند: مقام‌های کاخ سفید نیز اذعان کرده‌اند که افزایش حملات و انتقادها علیه این دستیار، برخلاف انتظار، توجه عمومی را بیش از گذشته به رابطه نزدیک او با ترامپ معطوف کرده است.

شبکه خبری سی‌ان‌ان روز جمعه به وقت محلی، در گزارشی با اشاره به نقش پررنگ هارپ در حلقه نزدیک ترامپ، از رابطه‌ بیش از حد صمیمانه میان این دستیار و رئیس‌جمهوری آمریکا پرده برداشته است.

در این گزارش آمده است: نامه‌های ناتالی هارپ، دستیار نزدیک ترامپ، نشان می‌دهند که رابطه نزدیک میان آن دو تا چه اندازه عمیق است.

هارپ در دست‌کم دو نامه خطاب به رئیس‌جمهوری آمریکا، نهایت وفاداری خود به او را ابراز کرده است. این نامه‌ها ابتدا از سوی «دیلی بیست» منتشر شدند؛ آن هم در شرایطی که رابطه نزدیک هارپ با ترامپ بیش از پیش زیر ذره‌بین قرار گرفته است.

هارپ در یکی از نامه‌ها که چاپ و امضا شده بود، نوشت: «می‌خواهم همیشه همه‌چیز میان ما خوب باشد.» این نامه با عبارت «جناب آقای رئیس‌جمهور» آغاز شده و با این جمله به پایان رسیده بود: «با تمام قلبم، ناتالی.»

حضور مستمر هارپ در کنار ترامپ، این هفته پس از آن در کانون توجه قرار گرفت که «جان اوسوف»، سناتور دموکرات ایالت جورجیا، در سخنانی که به‌سرعت در فضای مجازی فراگیر شد و در آن به ترامپ حمله کرد، نام او را بر زبان آورد.

این سناتور، رئیس‌جمهوری آمریکا را به دلیل «سفر با ناتالی در آن هواپیمای بسیار مجللی که امیر قطر به او هدیه داده است» مورد طعنه قرار داد.

این اظهارات به همراهی هارپ با ترامپ، در کنار گروه بسیار محدودی از دستیاران، هنگام خروج مخفیانه ترامپ از ترکیه با یک هواپیمای کوچک‌تر در ماه ژوئیه با ادعای تهدید ایران انجام شد.

سی ان ان در این گزارش آورده است: هارپ در نامه‌ای مربوط به سال ۲۰۲۳ همچنین نوشته است«من هرگز نمی‌خواهم چیزی جز شادی برای تو به ارمغان بیاورم. متأسفم که تمرکزم را از دست دادم. تو برای من همه‌چیز هستی. نمی‌خواهم هرگز ناامیدت کنم. از تو سپاسگزارم که در این زندگی سرپرست و محافظ من هستی.»

هارپ در نامه دیگری از رابطه‌شان زمانی که مجری شبکه خبری محافظه‌کار «وان آمریکا» بود، یاد کرد. هارپ نوشت: «دلم برای روزهایی تنگ شده است که در دوران اجرای برنامه گفت‌وگویی‌ام با من تماس می‌گرفتی و درباره همه‌چیز و هیچ‌چیز صحبت می‌کردیم. می‌خواهم به همان هماهنگی برگردیم. نباید همیشه درباره کار صحبت کنیم!»

هارپ در همان نامه افزود: «و لطفا، وقتی شکست می‌خورم، به من بگو. اگر لازم بود و زمانی که مستحقش هستم، کاملا حق داری سرزنشم کنی چون هیچ‌کس به اندازه تو مرا نمی‌شناسد و به اندازه تو به من اهمیت نمی‌دهد.»

اشبکه خبری سی‌ان‌ان در ادامه آورده است: این شبکه خبری به‌طور مستقل تایید نکرده است که هارپ این نامه‌ها را در سال ۲۰۲۳ نوشته یا برای ترامپ ارسال کرده باشد. «دیلی بیست» اعلام کرده است که «مایکل ولف»، نویسنده، این نامه‌ها را زمانی به دست آورده که مشغول نگارش کتابی درباره کارزار انتخاباتی ترامپ در سال ۲۰۲۴ بوده است.

«دِیویس اینگل»، سخنگوی کاخ سفید، در بیانیه‌ای که در اختیار سی‌ان‌ان قرار داده است، از هارپ دفاع کرده و گفته است او «یکی از وفادارترین و سختکوش‌ترین دستیاران در تیم رئیس‌جمهور ترامپ» است.

با این حال، مقام‌های کاخ سفید در روزهای اخیر در محافل خصوصی اذعان کرده‌اند که حملات گسترده‌تر و تندتر علیه هارپ، برخلاف انتظار، نتیجه‌ای معکوس داشته و موجب جلب توجه بیشتر به رابطه او با ترامپ شده است.

سی‌ان ان می گوید: نزدیکی هارپ به ترامپ تا حدی است که او در اکتبر ۲۰۲۳ برای همراهی با رئیس‌جمهوری در جلسه دادگاه در شهر نیویورک، یک‌بار در صندوق عقب یک خودروی شاسی‌بلند نشست. جایی برای او در خودرو وجود نداشت، اما هارپ اصرار داشت که ترامپ شخصا از او خواسته است در این جلسه حضور داشته باشد و مصمم بود که از همراهی با او بازنماند.

مقام‌هایی که با نقش هارپ آشنا هستند به سی‌ان‌ان گفته‌اند که او تقریباً همه‌جا در حلقه اطراف ترامپ حضور دارد. اما برخلاف منشی‌ها شخصی و دستیاران پیشین رئیس‌جمهوری از جمله «مادلین وسترهاوت»، دبیر شخصی سابق ترامپ که در دوره نخست ریاست‌جمهوری او نیز به‌طور مشابه نقش دروازه‌بان اطلاعات رئیس‌جمهور را ایفا می‌کرد، هارپ خارج از دفتر بیضی‌شکل نمی‌نشیند، بلکه در داخل آن حضور دارد. هارپ بخش زیادی از روز را در کنار ترامپ سپری می‌کند، در نشست‌ها حضور دارد و دائما با او در ارتباط است.

به گفته این مقام‌ها، هارپ تا دیروقت شب با ترامپ درباره مطالبی که قرار است در شبکه‌های اجتماعی منتشر شود گفت‌وگو می‌کند. هارپ همچنین کانالی برای رهبران خارجی است که می‌کوشند با رئیس‌جمهوری آمریکا ارتباط برقرار کنند و مامور تماس با افرادی است که ترامپ آنها را در تلویزیون می‌بیند. هنگامی که ترامپ نمی‌خواهد شخصا با فردی تماس بگیرد، از هارپ می‌خواهد برای او یادداشت ارسال کند.

سی ان ان افزود: مقامات گفتند که رابطه کاری آنها به دلیل وفاداری کامل هارپ به رئیس جمهوری بسیار موثر است.

با این حال، بر اساس گفته چندین منبع که رابطه هارپ و ترامپ را توصیف کرده‌اند، شیوه عملکرد او موجب ناراحتی برخی از دستیاران ارشد شده و در مقاطعی تلاش‌هایی برای کنار گذاشتن او از حلقه نزدیک رئیس‌جمهور صورت گرفته است.

این مجری سابق تلویزیون پس از آنکه نجات جان خود را مرهون ترامپ دانست، همکاری با او را آغاز کرد.

هارپ به یکی از اصلی‌ترین کانال‌های ارتباطی میان ترامپ و دنیای بیرون تبدیل شده است؛ او پیام‌های متحدان را منتقل می‌کند، دیدارها را ترتیب می‌دهد، مطالب منتشرشده در شبکه اجتماعی «تروث سوشال» را برای ترامپ تایپ می‌کند و نسخه‌های چاپی مقالاتی را که از رئیس‌جمهور تمجید کرده‌اند با خود حمل می‌کند؛ آن هم در حالی که در تمام ساعات روز در فاصله‌ای نزدیک از ترامپ باقی می‌ماند.

دستیار جنجالی ترامپ به «چاپگر انسانی» معروف است؛ عنوانی که هارپ در یکی از نامه‌هایش نیز به آن اشاره کرده و گفته است ترامپ در جریان سفری به اسکاتلند و ایرلند او را «مجبور کرد از کار و ارتباطات دیجیتال فاصله بگیرد.»

هارپ نوشت: لازم نبود «چاپگر انسانی» باشم. می‌توانستم زمانی را برای لذت بردن از یک گفت‌وگوی خوب اختصاص دهم و در عین حال، در پایان روز همه کارهایم را انجام داده باشم. در واقع، حتی وقت داشتم صبح‌ها و عصرها پیاده‌روی‌های طولانی داشته باشم و از هر طلوع و غروب آفتاب لذت ببرم؛ هرچند یادم می‌رفت غذا بخورم و بخوابم!

بنا به نقل منابع تاریخی، روز نهم ربیع الاول را باید روز آغازین امامت آخرین وصی از سلاله پاک پیامبر اسلام صلوات الله و علیه دانست. در این روز گروهی از شیعیان،   مجالس و محافلی برگزار می­‌کنند که از آن به عیدُ الزهرا یا فرحه الزهرا تعبیر می­شود و بر خلاف واقعیت آن را روز قتل خلیفه دوم دانسته و به توهین و ناسزا به او و دیگر مقدسات اهل سنت می‌پردازند. از طرفی برخی از مراجع و علمای شیعه با برگزاری چنین مراسمی که اهانت به مقدسات اهل سنت را رواج می‌دهد و سبب ایجاد اختلاف، تفرقه و دشمنی در جهان اسلام می­شود، به مخالفت برخاسته و برپایی چنین محافلی را جایز ندانسته و از آن به عنوان بدعت که سبب وهن شیعه می‌شود یاد کرده‌­اند.

روز قتل عمر بن خطاب

با رجوع و مطالعه کتاب‌های تاریخی، در می‌یابیم که تمامی آنها در یک چیز اتفاق نظر دارند و آن قتل خلیفه دوم در ماه ذی الحجه سال ۲۳ هجری است و در هیچ یک از این کتاب‌ها به خصوص کتاب­های اهل سنت غیر از این تاریخ چیز دیگری ثبت نشده است. بنا به نقل این منابع، عمر در این ماه توسط فیروز معروف به ابو لوءلوء غلام مغیرة بن شعبه مضروب شد و چند روز بعد هم در مدینه درگذشت. هر چند در مورد روز ضربت خوردن و کشته شدن او اختلاف وجود دارد، اما آنچه مهم به نظر می‌رسد بیان این مطلب است که بر خلاف نظر عده­ای که مرگ خلیفه دوم را در نهم ربیع الاول می‌دانند، این واقعه در دهه آخر ماه ذی الحجه اتفاق افتاده است.

ابن عبد البر در کتاب استیعاب از قول ابو عمر آورده است که: «مرگ خلیفه در چهار روز مانده به پایان ماه ذی الحجه سال ۲۳ اتفاق افتاد» و همچنین او از قول معدان بن أبى طلحة یعمری می‌نویسد که: «عمر در روز چهارشنبه، چهار روز مانده به پایان ذی الحجه سال ۲۳ هجری به قتل رسید». ۱

طبری نیز در تاریخ خود این واقعه را از افراد بسیاری نقل کرده است که به ذکر یک نمونه بسنده می‌کنیم. او از احمد بن ثابت الرازى نقل می‌کند که: «عمر در روز چهارشنبه چهار شب مانده به انتهای ذی الحجه سال ۲۳ کشته شد و مدت خلافتش ده سال و شش ماه بود».۲

علمای شیعه نیز از این قاعده مستثنی نبوده و بر خلاف آنچه که در عوام رایج شده است زمان کشته شدن خلیفه را در ماه ذی الحجه دانسته و به نادرست بودن زمان قتل، در ماه ربیع الاول اذعان دارند و حتی در این زمینه می‌توان به اجماع بین علمای شیعه و اهل سنت دست یافت. اما برخی از علمای بزرگ در آثار خود، بر مرگ عمر بن خطاب در ماه ربیع الاول تأکید داشته­اند و در سخن خود، به روایت نهم ربیع و حدیث رفع قلم استناد می‌کنند.

روایت نهم ربیع الاول

از احمد بن اسحاق روایت کرده­اند؛ روزی خدمت امام هادی علیه السلام رسیدم و ایشان را در حال انجام اعمال روز عید دیدم. پس دلیل شادی و فرح را جویا شدم. حضرت فضایل و ویژگی‌های آن روز را برایم برشمارد. سپس روایتی از حذیفه بن یمان از قول پیامبر صلوات الله علیه نقل می‌کند که حضرت فضایل زیادی برای این روز ذکر فرمودند و دلیل آن را قتل یکی از منافقان و دشمنان خدا عنوان می‌دارند. حذیفه‌بن یمان ادامه می‌دهد: روزی که عُمَر کشته شد، برای عرض تبریک خدمت امیرالمؤمنین علی علیه السلام رسیدم و حضرت به من فرمود: این روز هفتاد و دو نام دارد که دوست دارم اسامی این روز را از من بشنوی. سپس حضرت به بیان اسامی این روز پرداختند و فرمودند امروز روز استراحت، روز برطرف شدن ناراحتی‌ها، غدیر دوم، … روز برداشته شدن قلم… روز عید اللّه الأکبر روز شادی شیعه و روز توبه و انابه و ... روز سُرور اهل بیت است. ۳)

این روایت را از جنبه‌های گوناگون می‌توان مورد نقد و بررسی قرار داد که به دو نکته آن اشاره می‌کنیم:

۱).  اگر این موضع را بپذیریم که نهم ربیع از جمله اعیاد شیعیان باشد باید انتظار داشت که در منابع اولیه ثبت و نامی از آن برده شده باشد. مثلاً شیخ مفید و یا شیخ ابراهیم کفعمی و یا بزرگانی مانند شیخ کلینی، صدوق و طوسی در کتب خود به آن پرداخته باشند و یا دست کم این روایت را در کتب خود بیان کرده باشند. اما در هیچ یک از منابع اولیه ذکری از آن به میان نیامده و فقط در دو کتاب زوائد الفوائد نوشته سید علی بن طاووس فرزند سید بن طاووس و دیگری کتاب المحتضر نوشته حسن بن سلیمان حلی آمده که علامه مجلسی هم در کتاب بحار الانوار روایت نهم ربیع را از آنها ذکر کرده است.).  راویان این روایت از نظر علمای رجال و کتب رجالی «مجهول» است و نامشان در هیچ یک از منابع رجالی درج نشده است بنابراین برخی از علما این روایت را هم از نظر متن و هم از نظر سند ضعیف می‌دانند.

در مورد رفع القلم که در متن روایت به آن اشاره شده است و دست آویزی برای برخی جهت لعن و بی احترامی به مقدسات اهل سنت شده، باید توجه کرد که برداشته شدن قلم و ثبت نشدن گناه فقط مخصوص روز نهم ربیع و یا مختص به روز خاصی نیست بلکه طبق فرمایش امام صادق علیه السلام خداوند از روی لطف هر روز به بندگان چنین مهلتی را عنایت فرموده تا از گناه پشیمان شده و توبه کند. امام صادق علیه السلام می ­فرمایند:چنانچه بنده­ای مرتکب گناهی گردید از بامداد تا شب به او مهلت داده می‌شود تا از گناه توبه کرده و باز گردد در این صورت بر او چیزی نوشته نمی‌شود. همچنین امام می­فرمایند: «هر کس گناهی انجام دهد هفت ساعت از روز به او مهلت داده می‌شود تا از گناه خود توبه نماید. پس اگر پشیمان شد و سه مرتبه گفت: (استغفر اللّه لذى لا اله الا هو الحى القیوم) آن گناه برای او نوشته نمی‌شود.

رفع قلم را می‌توان به این معنا نیز تعبیر کرد که، چون خداوند شیعیان واقعی و مخلص را حفظ می‌کند، بنابراین آنان مرتکب گناهی نمی‌شوند که چیزی برایشان نوشته شود، نه آنکه گناهانی انجام دهند ولی نوشته نشود. به تفسیری دیگر، خداوند به شیعیان در این روز به سبب همه سختی‌ها و رنج‌هایی که در مسیر اهل بیت علیهم السلام دیده‌اند، مهلت بیشتری می‌دهد تا از گناهان خود توبه کنند و یا با توجه به حکمت خود، گناهان آنان را مورد عفو و بخشش قرار می‌دهد. نه اینکه افراد مجوزی برای انجام هر گونه رفتار و عمل قبیحی داشته باشند. مانند آنچه که امروزه برگزار کنندگان جشن‌های نهم ربیع به آن اعتقاد دارند.

جشن نهم ربیع عذاب یا پاداش؟!

برگزاری جشن‌های نهم ربیع معمولاً با سب، دشنام، لعن، ناسزا و توهین به مقدسات و افراد مورد احترام نزد اهل سنت و خصوصاً سه خلیفه بعد از پیامبرصلوات الله علیه همراه است. چرا که برگزارکنندگان این گونه مجالس و محافل در استدلال خود بین لعن و دشنام تفاوت قائل هستند، لذا لعن را توهین به حساب نیاورده و نه تنها لعن به مقدسات اهل سنت را حرام نمی‌دانند بلکه آن را تکلیفی الهی تلقی کرده و نام تبری بر آن می‌گذارند.

بدیهی است بی‌حرمتی، سبّ و دشنام گویی به بزرگان و اشخاص مهمِ و تأثیرگذار یک مذهب یا عقیده، سبب انگیزه بیشتر طرفداران او جهت پاسخ توهین‌آمیز برای مقابله شده و موجب افزایش خشم، نفرت و انزجار می‌شود. خداوند در آیه ۱۰۸ از سوره انعام علت نهی از توهین به مقدسات مخالفان را احترام و ارزشی می­داند که بین آنها برای آن مقدسات وجود دارد؛ لذا لعن و توهین به مقدسات اهل سنت سبب می‌شود که آنها نیز در اقدام تلافی جویانه نه تنها به لعن مقدسات شیعه بپردازند بلکه به جان و مال شیعیان نیز تعرض و تجاوز کنند.

باید توجه داشت همان گونه که قتل شیعیان و توهین به معصومین علیهم السلام عذاب الهی را در پی خواهد داشت عاملان این اقدامات نیز دچار غضب و عذاب الهی خواهند شد. اگر فردی شیعه حتی با انگیزه تبری به مقدسات اهل سنت توهین کند و یا به سبّ آنان بپردازد و نتیجه آن، جسارت به معصومین علیهم السلام یا قتل شیعیان شود در گناه بزرگی سهیم شده و عذاب سخت الهی در انتظار او خواهد بود.    

توجه به سیره معصومین علیهم السلام و بهره گیری از سخنان و رفتار ایشان با دشمنان بهترین راهنما و روشنگر طریق شیعیان است. توصیه‌های امام صادق علیه السلام به اقامه نماز همراه اهل سنت و همچنین توصیه ایشان به حفظ وحدت مسلمانان در برابر کفار هیچ دلیل را جز حفظ اتحاد و پرهیز از تندروی و بی‌بصیرتی برای شیعیان باقی نمی‌گذارد.

علامه امینی در مقدمه جلد هشتم الغدیر می‌نویسد: «ادب امیرالمؤمنین، ادب شیعه است، ادب امینی است و ما نیز همچون حجر بن عدی و عمرو بن حمق می‌گوییم:‌ای امیرالمؤمنین، ما نصیحت شما را پذیرفتیم و به ادب شما مؤدب شدیم و این گفته تمام شیعیان است». ۴

جریان‌های افراطی و بدعت نهم ربیع: امروزه جریان‌های افراطی با دست آویز قرار دادن ایام نهم ربیع و به بهانه شادی ائمه و به خصوص حضرت زهرا سلام الله علیها برآنند تا با سب و لعن و اهانت به مقدسات اهل سنت، بین شیعه و سنی اختلاف افکنده و از ایجاد وحدت میان مسلمانان جهان جلوگیری به عمل آورند که بی‌شک مقبول امامان شیعه نبوده و با روح حاکم بر دین و سیرة متعالی اهل بیت علیهم السلام منافات دارد.

سخن آخر

همواره جریان‌های اختلاف افکن و وحدت شکن در شیعه، برای توجیه رفتار‌های ناپسند و ناهنجار خویش به تقطیع و تحریف سیره اهل بیت علیهم السلام پرداخته‌اند. در حالی که سیره و سخنان معصومین علیهم السلام الگویی روشن و جامع برای شیعیانی است که می­خواهند علاوه بر تبری، با اهل سنت و جماعت به صورت مسالمت آمیز زندگی کنند. اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام در هر زمانی با باطل و انحراف مبارزه می­کردند و با آن سر سازش نداشته ­اند، اما آن حضرات هیچ گاه از طریق توهین و دشنام و تخریب مخالفان برای رسیدن به اهداف استفاده نکردند بلکه همیشه از راه روشنگری و استدلال و برهان بهره جستند.

منابع

ابن عبد البر،  الاستيعاب،  جلد ‏3، صفحه 1152

تاريخ‏ الطبري،  جلد ‏4، صفحه 194

علامه مجلسی،  بحارالانوار،  جلد  ۹۵ ، صفحه  ۳۵۴

عبد الحسین امینی،  الغدیر،  جلد 8، صفحه 8

مهدی مسائلی،  نهم ربیع جهالت­ها و خسارت­ها

، در این گزارش قصد داریم با ساموئل دبلیو آلدرسون، مخترع یکی از مهم‌ترین اختراعات در تاریخ صنعت خودروسازی یعنی آدمک آزمایش تصادف آشنا شویم. وسیله‌ای که  تا نیمه دوم قرن بیستم به ‌طور گسترده برای آزمایش استحکام کمربندهای ایمنی و ارزیابی سایر الزامات و تجهیزات ایمنی خودرو مورد استفاده قرار می‌گرفت.  

آلدرسون در روز ۲۱ اکتبر سال ۱۹۱۴ در کلیولند، ایالت اوهایو، متولد شد و در کالیفرنیا بزرگ شد. پدرش، که مهاجری متولد رومانی بود، صاحب یک کارگاه ساخت قطعات فلزی سفارشی و تابلوهای تبلیغاتی بود. آلدرسون در ۱۵سالگی دبیرستان را به پایان رساند و در مقاطع مختلف در چند کالج تحصیل کرد که از جمله آنها می‌توان به  کالج موسسه فناوری کالیفرنیا (Caltech) و دانشگاه کالیفرنیا در برکلی اشاره کرد.

تحصیلات او به دلیل دوره‌هایی که در کسب‌وکار خانوادگی ساخت قطعات فلزی کار می‌کرد، چند بار متوقف شد. آلدرسون در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، زیر نظر جی. رابرت اوپنهایمر و ارنست او. لارنس در رشته فیزیک برای دریافت مدرک دکتری تحصیل کرد، اما هرگز پایان‌نامه خود را تکمیل نکرد.

در عوض، او در جریان جنگ جهانی دوم موتورهای الکتریکی کوچکی برای سامانه‌های هدایت موشک توسعه داد و پس از آن به شرکت IBM  پیوست. تحقیقات او در IBM شامل طراحی یک دست مصنوعی مجهز به موتور نیز می‌شد.

آلدرسون بر اساس این تجربه، در سال ۱۹۵۲ شرکت خود را تاسیس کرد و قراردادی برای طراحی یک آدمک آزمایشی دریافت کرد که قرار بود برای آزمایش ایمنی صندلی‌های پرتاب ‌شونده هواپیما مورد استفاده قرار گیرد. صنعت خودروسازی نیز به چنین آدمکی علاقه‌مند بود، زیرا تعداد تلفات ناشی از تصادفات رانندگی همچنان در حال افزایش بود.

پس از تصویب قانون ملی ایمنی ترافیک و وسایل نقلیه موتوری، نیاز به ساخت یک آدمک آزمایشی که بتواند رفتار بدن انسان را به ‌طور دقیق شبیه‌سازی کند، به‌ شدت افزایش یافت. آغاز علم بیومکانیک

رشته بیومکانیک در آن زمان هنوز بسیار جدید بود و اطلاعات قابل‌اعتمادی درباره تاثیر نیروهای ناگهانی و شدید بر بدن انسان وجود نداشت. همچنین ابزار مناسبی برای اندازه‌گیری چنین ضربه‌هایی در دسترس نبود.

پژوهشگران دانشگاه وین استیت در دیترویت آزمایش‌هایی را با استفاده از اجساد دانشکده پزشکی این دانشگاه آغاز کردند که معمولا متعلق به مردان سفیدپوست سالمند بود. آنها شتاب‌سنج‌هایی را روی اجساد قرار می‌دادند و آنها را داخل خودرو می‌بستند تا تاثیر برخوردهای شدید، از جمله تصادفات از روبه‌رو و واژگونی خودرو بر بدن را بررسی کنند.

در اواخر دهه ۱۹۴۰، تعدادی از افراد شجاع نیز داوطلب شدند تا به‌عنوان آدمک آزمایش تصادف زنده عمل کنند. آنها خود را به سورتمه‌های موشکی می‌بستند تا اثر کاهش سرعت شدید بر بدن را آزمایش کنند، اجازه می‌دادند اجسام سنگین به قفسه سینه‌شان برخورد کند و حتی با شیشه‌های خردشده مورد آزمایش قرار می‌گرفتند.

از جمله این افراد سرهنگ جان استپ بود که گردهمایی سالانه آزمایش‌کنندگان تصادفات خودرو به نام او نام‌گذاری شده است. لارنس پاتریک، استاد دانشگاه وین استیت نیز در این آزمایش‌ها شرکت داشت. پاتریک معتقد بود این آزمایش‌ها، اگرچه دردناک بودند، برای توسعه نخستین مدل‌های ریاضی مورد استفاده در این حوزه ضروری بودند. استفاده از حیوانات در آزمایش تصادف

بعدها از حیوانات زنده نیز برای جمع‌آوری اطلاعات درباره میزان زنده ماندن در تصادفات استفاده شد. خوک‌ها برای این کار گزینه مناسبی بودند، زیرا ساختار داخلی بدن آنها شباهت زیادی به بدن انسان داشت و می‌توانستند در حالت نشسته داخل خودرو قرار بگیرند.

این آزمایش‌ها، اگرچه بحث‌برانگیز بودند، مدل‌های آناتومیکی لازم برای طراحی نخستین آدمک‌های آزمایش تصادف را فراهم کردند و همچنین به تغییراتی در طراحی خودروها منجر شدند که جان هزاران نفر را نجات داده است.

آلبرت کینگ در مقاله‌ای که در سال ۱۹۹۵ در مقاله‌ای تخمین زد که چنین تحقیقاتی هر سال جان حدود ۸۵۰۰ نفر را نجات می‌دهد. در واقع، به ازای هر جسدی که در این تحقیقات مورد استفاده قرار گرفت، تقریبا ۳۰۰ نفر از تصادف‌هایی که در غیر این صورت مرگبار بودند، جان سالم به در بردند.

با این حال، مدل‌های اولیه مشکلاتی داشتند؛ بخشی از این مشکلات به این دلیل بود که هیچ دو جسدی کاملا شبیه یکدیگر نبودند و همین موضوع جمع‌آوری داده‌های قابل‌اعتماد و قابل‌مقایسه را دشوار می‌کرد.

یک آدمک آزمایشی که بتوان آن را به تعداد زیاد تولید کرد و بارها مورد آزمایش و آزمایش مجدد قرار داد، می‌توانست این نقص اساسی را برطرف کند.

این همان وظیفه‌ای بود که آلدرسون هنگام تاسیس شرکت خود بر عهده گرفت.

آلبرت کینگ در مقاله‌ای که در سال ۱۹۹۵ در مقاله‌ای تخمین زد که چنین تحقیقاتی هر سال جان حدود ۸۵۰۰ نفر را نجات می‌دهد

تولد «سیِرا سام»

نخستین آدمک از این نوع «سیِرا سام» (Sierra Sam)  نام داشت و در سال ۱۹۴۹ برای آزمایش صندلی‌های پرتاب‌شونده هواپیما، کلاه‌های خلبانی و کمربندهای ایمنی خلبانان معرفی شد.

در سال ۱۹۶۸، آلدرسون مدل وی‌آی‌پی را تولید کرد که برای آزمایش‌های خودرویی طراحی شده بود. این آدمک دارای قفسه سینه فولادی، مفاصل متحرک و گردنی انعطاف‌پذیر بود و در قسمت‌های مختلف آن حفره‌هایی برای نصب تجهیزات اندازه‌گیری در نظر گرفته شده بود.

وی‌آی‌پی به‌گونه‌ای طراحی شده بود که ویژگی‌های مربوط به شتاب و توزیع وزن یک مرد متوسط را شبیه‌سازی کند.

فعالیت‌های او در نهایت به توسعه خانواده هیبرید (Hybrid) از آدمک‌های آزمایش تصادف منجر شد؛ آدمک‌هایی که در اوایل قرن بیست‌ویکم به استاندارد صنعت برای آزمایش‌های ایمنی تبدیل شدند.

تولد خانواده  هیبرید

در دهه ۱۹۷۰، دانشمندان شرکت جنرال موتورز نیز وارد این حوزه شدند و هیبرید یک را معرفی کردند. این مدل ترکیبی از ویژگی‌های طراحی اولیه آلدرسون و طراحی شرکت مهندسی رقیب به نام Sierra Engineering بود.

پس از آن، مدل‌های هیبرید دو و سه معرفی شدند که انعطاف‌پذیری بهتر گردن و قابلیت چرخش سر بیشتری داشتند تا حرکات بدن انسان را با دقت بیشتری شبیه‌سازی کنند.

هیبرید چهار از زمان معرفی در سال ۱۹۷۷ به استاندارد صنعت تبدیل شده است. این استاندارد بعدها از یک آدمک شبیه‌ساز مرد متوسط فراتر رفت و به یک «خانواده» کامل از آدمک‌ها گسترش یافت.

این آدمک‌ها چندین حسگر را در نقاط کلیدی «بدن» خود در اختیار دارند تا مواردی مانند گشتاور وارد شده به گردن در اثر تصادف یا میزان فشرده شدن قفسه سینه توسط کمربند ایمنی را اندازه‌گیری کنند. آدمک‌هایی برای انواع مختلف تصادف

خانواده هیبرید به‌طور ویژه برای تصادفات از روبه‌رو طراحی شده بود؛ بنابراین مدل‌های دیگری از آدمک‌های آزمایش تصادف نیز برای اندازه‌گیری اثر انواع دیگر تصادفات توسعه یافتند.

از جمله آنها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

آدمک اس‌آی‌دی برای اندازه‌گیری اثر برخوردهای جانبی بر دنده‌ها، ستون فقرات و اندام‌های داخلی.

آدمک بایورید برای بررسی اثر تصادف‌های از عقب، به‌ویژه آسیب‌های ناشی از حرکت ناگهانی گردن.

آدمک CRABI برای بررسی میزان اثربخشی کمربندهای ایمنی و کیسه‌های هوا در محافظت از کودکان.

یکی از پیشرفته‌ترین آدمک‌های آزمایش تصادف تا به امروز WorldSID است که می‌تواند در یک آزمایش تصادف، ۲۵۸ اندازه‌گیری مجزا را ثبت کند.

با این حال، تولیدکنندگان همچنان در حال بهبود این فناوری هستند. برای مثال، RibEye نمونه اولیه‌ای از شرکت Denton ATD است که روی هر یک از ۱۲ دنده آدمک، چراغ‌های ال‌ای‌دی قرار دارد. این چراغ‌ها توسط حسگرهای زاویه نور ردیابی می‌شوند و به این ترتیب امکان اندازه‌گیری حرکت دنده‌ها در هر سه بُعد فراهم می‌شود. فعالیت‌های آلدرسون خارج از صنعت خودرو

آلدرسون بعدها پیکره‌های انسان‌نمایی به نام شبیه‌سازهای پزشکی را ساخت که برای اندازه‌گیری میزان قرارگیری در معرض تابش پرتوها طراحی شده بودند.

او همچنین زخم‌های مصنوعی ساخت که سربازان در جریان تمرین‌های آموزشی آنها را می‌پوشیدند. این زخم‌ها حتی می‌توانستند خون مصنوعی ترشح کنند تا شرایط آموزش به وضعیت واقعی نزدیک‌تر شود.

او همچنین  بعدها آدمک‌هایی ساخت که برای آزمایش بخش مخروطی فضاپیمای آپولو هنگام فرود در آب مورد استفاده قرار گرفتند.

با این حال، مهم‌ترین میراث آلدرسون همچنان سهم او در  ایمنی خودروها و اختراع آدمک آزمایش تصادف است؛ اختراعی که جان انسان‌های بسیاری را نجات داده و به یکی از نمادهای شناخته‌ شده فرهنگ عامه تبدیل شده است.

ساموئل آلدرسون در روز ۱۱ فوریه سال ۲۰۰۵ در خانه خود در لس‌آنجلس، در آرامش و در سن ۹۰ سالگی درگذشت.