به گزارش شهرآرانیوز؛ در واپسین سالهای حکومت قاجار، ایران با مشکلات گستردهای روبهرو بود؛ ضعف ساختار اداری، مشکلات اقتصادی، فشارهای خارجی و فاصله میان جامعه و حکومت، زمینه را برای شکلگیری جریانهای اعتراضی فراهم کرده بود.
در چنین شرایطی، خواستهای تازه در میان بخشهایی از جامعه شکل گرفت؛ خواستهای که دیگر تنها به تغییر یک حاکم یا اصلاح یک تصمیم محدود نمیشد، بلکه ایجاد یک نظام مبتنی بر قانون و حضور مردم در تصمیمگیریهای کشور را دنبال میکرد.
اعتراضهای مردمی، تحصنها و مهاجرتهای اعتراضی سرانجام مظفرالدینشاه قاجار را وادار کرد در ۱۴ مرداد ۱۲۸۵ فرمان مشروطیت را صادر کند؛ فرمانی که زمینه تشکیل مجلس شورای ملی را فراهم کرد و برای نخستین بار، مفهوم نمایندگی مردم در ساختار سیاسی کشور را به صورت رسمی وارد کرد.
فرمان مشروطه به خط قوام السلطنه به امضای مظفرالدین شاه قاجار رسید مشهد؛ یکی از پایگاههای مهم نهضت مشروطه
اگرچه تهران مرکز اصلی تحولات مشروطه بود، اما موج این جنبش به سرعت به شهرهای مختلف ایران رسید و خراسان نیز از مهمترین مناطق اثرگذار در این جریان بود.
مشهد به عنوان مرکز مذهبی و اقتصادی شرق ایران، در آن سالها محل رفتوآمد اندیشههای مختلف اجتماعی و سیاسی بود. حضور علما، تجار، اصناف و گروههای اجتماعی فعال، این شهر را به یکی از مراکز مهم پیگیری مطالبات مشروطهخواهانه تبدیل کرده بود.
حرم مطهر رضوی نیز در آن دوران، مانند بسیاری از مقاطع تاریخی، تنها یک مکان مذهبی نبود؛ بلکه به دلیل جایگاه اجتماعی و فرهنگی خود، به محلی برای تجمعها و بیان مطالبات عمومی تبدیل شد.
در جریان نهضت مشروطه، گروهی از مردم و علما در مشهد با طرح خواستههایی همچون برقراری عدالت، اصلاح امور حکومتی و مقابله با بیقانونی، از جریان مشروطه حمایت کردند.
آخوند خراسانی در حرم مطهر رضوی مشهد در قاب مشروطه؛ وقتی حرم، پناهگاه عدالتخواهان شد
در سالهای منتهی به صدور فرمان مشروطیت، خراسان یکی از مناطقی بود که اعتراض نسبت به شرایط سیاسی و اقتصادی کشور در آن شکل گرفت.
بازرگانان، روحانیون و گروههایی از مردم مشهد، مانند دیگر شهرهای ایران، خواهان ایجاد نهادی برای رسیدگی به امور کشور و جلوگیری از خودسریهای حکومتی بودند.
نقش چهرههایی …
