وقتی نام استقلال به میان میآید، اولین چیزی که به ذهن بسیاری میرسد، نه جامهای قهرمانی، بلکه انبوه پروندههای حقوقی، بدهیهای سنگین و بحرانهای مالی است. باشگاهی که سالهاست از تصمیمهای پرهزینه و مدیریتهای پرابهام آسیب دیده، حالا به جای سبک کردن بار گذشته، ظاهراً در حال ساختن سازوکاری جدید برای تحمیل هزینههای تازه است.
تشکیل شرکتی با عنوان «استقلال نوین» برای اداره حدود ۶۰ تیم غیر فوتبالی، آن هم در سکوت و بدون ارائه توضیحی روشن درباره مأموریت، بودجه و سازوکار مالی، بیش از آنکه نشانه اصلاح باشد، این نگرانی را ایجاد میکند که قرار است یک لایه جدید از هزینه و تعهدات به ساختار مالی باشگاه اضافه شود.
سؤال ساده است؛ استقلالی که هنوز نتوانسته تکلیف بدهیهای گذشته، مطالبات انباشته و پروندههای مالی خود را مشخص کند، با چه منطقی وارد پروژهای میشود که از همان ابتدا نیازمند بودجه، نیروی انسانی، قرارداد، دفتر، تشکیلات و هزینههای مستمر است؟ آیا اولویت امروز استقلال، پرداخت بدهیهاست یا تراشیدن بدهیهای جدید؟
در چنین شرایطی، سکوت مدیران نه تنها کمکی به آرامش فضای باشگاه نمیکند، بلکه شائبهها را پررنگتر میکند. هواداران حق دارند …
