هرقدر استعداد و علاقهمان را زودتر بشناسیم آینده روشنتری در انتظارمان خواهد بود. لعیا غلامرضازاده ۱۴سال دارد و دانشآموز کلاس نهم مدرسهی طوباست.
او با شناخت بهنگام علایق و تواناییهایش تاکنون توانسته است گامهای ارزشمندی در مسیر موفقیت بردارد. با لعیا گفتوگویی کردیم که میخوانید.
فعالیت ادبی خود را چگونه و از کی آغاز کردی؟
از نهسالگی با داستاننویسی شروع کردم. آن زمان خیلی خیالبافی میکردم و تخیلم قوی بود، ۱۱ سالم بود که فهمیدم داستاننویسی را دوست دارم و در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان ثبتنام و داستاننویسی را آغاز کردم.
در همان بین خیلی اتفاقی متوجه علاقهام به بازیگری شدم. نخستین کار نمایشیام نمایشنامهخوانی بود با نام «شیطونکها». من هم نقش یک شیطونک را داشتم. سپس در نمایش «یخی که عاشق خورشید شد» روی صحنه رفتم.
در این مسیر که مطرح کردی، به چه موفقیتهایی رسیدی؟
نخستین مرتبهای که برای اجرای نقش روی صحنه رفتم، برای خودم حس موفقیت داشتم. احساس میکردم گامی مهم در این مسیر برداشتهام.
کلاس ششم در جشنوارهی داستاننویسی آموزش و پرورش استان با یک رمان (دربارهی مشکلات پسرهای نوجوان در مدرسه) شرکت کردم که رتبهی برتر را به دست آوردم.
آنجا فهمیدم در مسیر درستی قدم گذاشتهام که برایم موفقیت ارزشمندی بود. سال۹۷ در شعر و داستان در ناحیه، سوم شدم. در مسابقهی کتابخوانی و خوشنویسی هم مقام اول ناحیه را به دست آوردم.
در چند جشنواره از سوی کانون پرورشی هم مقامهایی دارم. سال ۹۸ نیز در هجدهمین جشنواره هنرهای نمایشی شرکت کردم که با همهگیری کرونا تعطیل شد. اما امسال در جشنوارهی سراسری «به رنگ انقلاب» برای داستانی بهنام «سفید» شایستهی تقدیر شناخته شدم.
چه حسی در تو ایجاد میشود؟
هربار رتبهای میآورم از اینکه به من ثابت میشود میتوانم رشتهی مورد علاقهام را ادامه دهم و لایق آن هستم، شادمان میشوم.
چرا در میان فعالیتهای فرهنگی به سمت داستاننویسی رفتی؟
زیرا وقتی وارد فضای داستانهایم میشوم و شخصیت، موقعیت یا موضوعات جدیدی خلق میکنم …