با موسی در حوالی نیل

عیدالزهرا (س) ... فرحه الزهرا (س) ... چی چی کُشان ... تاج گذاری امام زمان (عج) ... یک هفته که از ربیع بگذرد بخشی از مردم که دوماه محرم و صفر را مشکی پوشیده‌اند، مشکی را از تن به در می‌آورند، تا می‌کنند و با آه آرزو می‌کنند محرم سال آینده را باز هم ببینند، بعد جشن‌های ربیع آغاز می‌شود، عده‌ای قرمز می‌پوشند، محاسن کوتاه می‌کنند، سبیل می‌گذارند و نوعی از شادی را شاهد هستیم که طبیعی نیست.

در هر صنفی، هر علاقه‌ای، هر تفکری، نوع افراطی اش هم وجود دارد و وای از این گونه افراط... معمولا پیروان این مسیر که شورش را آن گونه که می‌دانم و می‌دانید در حقیقی و مجازی هم در می‌آورند قرائتی سطحی و پوستی از وقایع دارند و هیچ گاه به مغز و کنه واقعه دست نمی‌یابند.

درست در همین ایام است که امام حسن عسکری (ع) با آن حال و وضع غم بار و رنج آور در یک حبس پادگانی به شهادت می‌رسند و بعد از رخت بربستن از این جهان فانی و گذرا خودبه خود امامت و ولایت شیعیان به حضرت حجت (عج) می‌رسد. اتفاقی که افتاده است اتفاق کوچکی نیست. هم حزن دارد و هم حماسه و شور، از اینکه صاحب داریم و حالمان خوش است از اینکه آن سایه جاری و معطر و خنک تا همین امروز بر سرماست.

در همینش هم گاهی باز افراط می‌بینیم. یعنی نوعی از شادی کردن افراطی که بعضی وقت‌ها از قاعده خارج می‌شود و به سمت و سوی دیگری میل می‌کند، سؤال پیش می‌آید که خب چرا شام شهادت هر امام دیگری عید جشن امامت امام بعدی ا ش را نمی‌گیریم؟ قصه این است این امام آخر و امید آخر است، قبول که امام مرده و زنده ندارد، خواب و بیدار ندارد، حی است و ناظر، اما این آخری انگار دل خوشی و اتصال شیعه است به صاحبش. ما امسال در حالی حضرت عسکری (ع) را به سوگ می‌نشینیم که مصادف شده با ایام چهلم تدفین رهبر شهیدمان.

رهبری که فرهنگ مهدویت و انتظار را بسیار فرهنگی تمدن ساز و پر کارکرد برای انسان معاصر می‌دانست و معتقد بود، ظهور مقدماتی دارد و یکی از مقدمات ظهور همین ایستادگی در مقابل مستکبران و اهریمنان شرق و غرب است و باید جهان را برای آن شمشیر شعله ور باد حاضر کرد، اما به شرط‌ها و شروطها، پذیرش ولایت امام و اطاعت محض از امام هم شروط اصلی تحقق ظهور است.

…