یکی از ویژگیهای علیابن موسیالرضا (ع) گرهگشایی و رفع نیاز از مردم است. در حدیث متواتر و مشهور از امام هشتم (ع) داریم که فرمود «مَن فَرَّجَ عن مُؤمِنٍ فَرَّجَ اللّه ُعن قَلبِهِ یَومَ القِیامَةِ» یعنی هر کس غم و نگرانی مؤمنى را بزداید، خداوند در روز قیامت گره غم از دل او خواهد گشود. واکاوی این حدیث، یکی از کلیدهای نجات جامعه ما از مشکلات کنونی است و چه بهتر از اینکه در شب شهادت امام هشتم (ع) در باب این معنا صحبت کنیم.
همه ما و هرکس که خود را شیعه و محب علیابن موسیالرضا (ع) میداند، باید به گرهگشایی از همشهری و هموطن و برادر و خواهر ایمانی خود ملتزم باشد. این سیره اهلبیت (ع) و بالأخص صاحبان این ایام یعنی رسول خاتم (ص)، امام مجتبی (ع) و امام رضا (ع) بود. حالا ممکن است با مال باشد، با آبروگذاشتن و ضمانتکردن باشد و چه حتی با تشویق و حمایت لسانی باشد.
گاهی اوقات انسان پول ندارد که با مال از مؤمن دستگیری کند. در این موقعیتها سفارش شده از آبروی خود استفاده کنید. همین نفس ضمانت، مصداق «کُلُّ مَعْرُوفٍ صَدَقَةٌ وَ اَلدَّالُّ عَلَى اَلْخَیْرِ کَفَاعِلِهِ» است. همین که شما بروید خانه دختر و پسری که در آستانه طلاق هستند، بنشینید آنها حرف بزنند و شما واسطه شوید، یا مثلاً جوانی دچار شبهه شده و در آستانه انحراف، او را آگاه کنید، این مصداق همان خرجکردن از آبروست. مخصوصاً در این شرایط و دوران که بهدلیل گرانی، تورم، تحریم و سوءمدیریتهایی که وجود دارد، مشکلات اقتصادی در مردم فراوان است. واقعاً الزام ندارد کار خیر فقط در بذل مال باشد. گاهی والاترین صدقهها با بذل آبرو به درگاه خدا پذیرفته میشود.
در ادامه حتما بخوانید مروری بر جلوههای رأفت امام رضا (ع) و نیاز جامعه امروز به آن | شاگرد کلاس رأفت رضوی باشیم
نبی مکرم اسلام (ص) میفرمود «إِنَّ اَللَّهَ فِی عَوْنِ اَلْمُؤْمِنِ مَا دَامَ اَلْمُؤْمِنُ فِی عَوْنِ أَخِیهِ اَلْمُؤْمِنِ وَ مَنْ نَفَّسَ عَنْ أَخِیهِ اَلْمُؤْمِنِ کُرْبَةً مِنْ کُرَبِ اَلدُّنْیَا نَفَّسَ اَللَّهُ عَنْهُ سَبْعِینَ کُرْبَةً مِنْ کُرَبِ اَلْآخِرَةِ» یعنی خدا در کمکدادن به مؤمن است تا زمانی که مؤمن عامل به این کمک باشد. هرکس هم که از برادر مؤمنش در دنیا گرهای باز کند، خدای عالم در قیامت از او هفتاد گره خواهد گشود. این یکی از نکات پنهان در گرهگشایی است؛ اینکه بدانیم گره از کار ما باز میشود اگر گره از کار مؤمنی باز کنیم.
علیابن موسیالرضا (ع) برای ما نقل کرده که جدش رسول خدا (ص) فرمود: «مَنْ سَعى فِى حاجَةِ اَخیهِ الْمُؤْمِنِ فَکَاَنَّما عَبَدَاللّهَ تِسْعَةَ الافِ سَنَةٍ صآئِما نَهارَهُ قَائِما لَیْلَهُ» یعنی هرکس در برطرفساختن گرفتاری برادر مؤمنش تلاش کند، گویا ۹ هزار سال خدا را عبادت کرده درحالی که روزها روزه و شبها نمازگزار بوده است. دقت کنید! حضرت فرمودند «مَن سَعی» یعنی فقط همین سعیکردن مأجور به اجر است حتی اگر ختم به نتیجه مطلوب نشود.
گاهی انسان تاریخ نگاه میکند، حیرت میکند که ائمه بزرگوار ما چهقدر عامل و آمر به این رسالت بودهاند. میدانیم که وجود اقدس علیابن موسیالرضا (ع) از ۲۰ سال امامتشان فقط سه سال آخر را در ایران گذراندند، اما در کتاب گرانقدر «کرامات رضویه» که آقای مروجی خراسانی در مشهد ما و شما به رشته تحریر درآوردهاند، فراوان از نمونههای کرامات حضرت رضا (ع) قید شده که فقط در همین سه سال آخر امامتشان عامل به آن بودهاند. در زیارت جامعه کبیره میگوییم «عَادَتُکُمُ الْإِحْسَانُ وَ سَجِیَّتُکُمُ الْکَرَمُ» و این صفت بارزهای است که ائمه اطهار (ع) به نیکوکاری خو کرده بودند و فطرت آنها کرامت بود.
