یکی از عبادات بنیادین در اندیشه اسلامی، نماز است؛ عبادتی که به تعبیر روایات، قرار است ستون خیمه دین و حلقه اتصال زمین و آسمان باشد، با این حال تفاوت میان نمازها گاه حیرتانگیز است. در بیانی نورانی از پیامبر اکرم (ص) آمده است: «دو نفر از امت من به نماز میایستند و رکوع و سجود هر دو نفرشان یکی است، اما فاصله نماز آنها با یکدیگر، از زمین تا آسمان است.»
این تفاوت شگرف، برخاسته از صورت ظاهری نماز نیست؛ چراکه هر دو در قیام و قعود یکساناند. آن عنصری که نماز زمینی را آسمانی میکند و به آن اوج میبخشد، «فهم معنای عبودیت» و «حضور قلب در محضر پروردگار» است. ظاهر عبادت، شرط صحت و ادای تکلیف شرعی است، اما باطن آن، موجب قبولی و آسمانی شدن عمل است. این باطن همان دلدادگی تام و شکوفا شدن فطرت خداگرایی در درون انسان است. مقام بندگی؛ اوج تقرب نبوی
در منظومه معارف اسلامی، والاترین مقامی که انسان کامل به آن نائل میشود، مقام عبودیت و بندگی خالصانه است. امامصادق (ع) میفرمایند: «اَلعُبودِیَّه جَوهَرٌ کُنهُهَا الرُّبوبِیَّه: بندگی، گوهری است که باطن و کنه آن، ربوبیت است.»
اوج این حقیقت در وجود پیامبر گرامی اسلام (ص) متجلی است. در تشهد نماز، پیش از گواهی به رسالت ایشان، به عبودیتشان شهادت میدهیم: «أشهد أنّ محمّداً عبده و رسوله.» این تقدم تصادفی نیست، بلکه نشان میدهد که رسالت و پیوند با عالم بالا، ثمره انقطاع الیالله و غرق شدن در ساحت عبودیت است؛ مقامی چنان بلند که در شب معراج، حتی جبرئیل امین توان همراهی در اوج مراتب قرب آن را نیافت. نماز؛ تجلیگاه عاشقی در سیره رسول خدا (ص)
وقتی عبادت از پوسته مناسک به هسته بندگی متصل شود، بهجای بار سنگین تکلیف، شیرینترین نیاز روح خواهد بود. رسول خدا (ص) در توصیف این پیوند عاشقانه به ابوذر غفاری فرمودند: «ای اباذر! خداوند متعال، نماز را محبوب دل من ساخته است؛ همانگونه که غذا را محبوب گرسنگان و آب را مطلوب تشنگان قرار داده است؛ با این تفاوت که گرسنه و تشنه سیراب میشوند، اما من هرگز از نماز سیر نمیشوم.»
این شیفتگی چنان بود که به نقل از همسر پیامبر (ص)، چون وقت نماز فرامیرسید، حالتی به آن حضرت دست میداد …
