او یکی از زائران پیاده اربعین به کربلاست که امسال برای ششمینبار پیاپی عازم این سفر معنوی شده است. اولینباری که کوثر پیاده به کربلا رفته، پنجساله بوده و از سال۱۳۹۸ هر سال این سفر نصیبش شده است. با کوثر در این حالوهوای معنوی همراه شدهایم.
چه شد که مامان و بابا تصمیم گرفتند تو را با خودشان به این سفر ببرند؟
سال ۱۳۹۸ که پدرم بهعنوان خادم موکب عازم کربلا بود، مادرم باردار بود. بهنظر بابا این سفر برای من و مامان سخت بود؛ اما یکباره تصمیم پدرم تغییر کرد و با خانواده عازم کربلا شدیم. برای من خیلی زیبا و عاشقانه بود که امامحسین(ع) ما را هم دعوت کرد. پس از آن با تصمیم پدرم همیشه با خانواده به این سفر میرویم.
کوثرجان! پیادهروی در سفر اربعین برایت سخت نیست؟
سالهای گذشته مقداری پیادهروی میکردیم و بعضی عمودها را با خودرو میرفتیم، اما پارسال تنها سالی بود که از حرم حضرتعلی(ع) تا حرم امامحسین(ع) پیاده رفتم، بدون اینکه حتی سوار ویلچر شوم. انگار پاهایم توان دیگری داشت و اصلا دوست نداشتم مسیر بهشت را سواره طی کنم.
سختیهای این سفر برایت چه وقتهایی بیشتر بود؟
ظهر که گرمای هوا طاقتفرسا میشد. با وجود این، عشق رسیدن به امامحسین(ع) و دیدن گنبد حرمش برای ادامهی راه به من انرژی میداد.
اما اینکه مردم از همهجای دنیا از کوچک و بزرگ و پیر و جوان در این راه حضور داشتند و کمکحال هم بودند، اینکه سفرهی امامحسین(ع) آنقدر گسترده است که در همهجا موکب بهچشم میخورد، مردم در آن گرما و شلوغی به راه ادامه میدادند و ذرهای از عشقشان به امامحسین(ع) کم نمیشد هم برایم خیلی جذاب بود.
با بچههای زیادی در این سفر آشنا شدم که همه خوشحال بودند و برای رسیدن به کربلا لحظهشماری میکردند. یک انگشتر هم از کودکان عراقی به یادگار دارم که یاد کربلا را برایم زنده میکند.
سفر اربعین معمولا چند روز طول میکشد؟
۷ تا ۱۰ روز که ۳ روز پیادهروی اربعین است و بقیهی روزها یکجا بهصورت موقت ساکن هستیم.
برای اینکه در سفر اربعین گرمازده و بیمار نشویم، چه کارهایی باید انجام دهیم؟
باید بیشتر در سایه حرکت و از کلاه و عینک آفتابی استفاده کنیم. همچنین باید لباسهای خنک بپوشیم، بار زیاد برنداریم. حتما داروهای موردنیاز همراهمان باشد، شربت خاکشیر برداریم و در زمانهای اوج گرما حرکت نکنیم و بیشتر صبح زود یا شب حرکت کنیم.
خاطرهای از این سفرها بهیاد داری؟
یک مرتبه وقتی کربلا بودیم، موکبی برای استراحت پیدا کردیم. هنگام شب یک سخنران در موکب آقایان سخنرانی میکرد که من به حرفهایش گوش میدادم و سعی میکردم از عربیحرفزدنش سردربیاورم که در پایان به عربی از من پرسید «ماسمک؟»
با اینکه کلاس دوم بودم، با لحن عربی کامل اسمم را گفتم که در جواب یک بطری آب آشامیدنی به من داد که واقعا گواراترین آبی بود که خوردم.
چرا هر سال به این سفر میروید؟
از نظر من حضور و شرکت در این سفر بهمعنی لبیکگفتن به امامزمان(عج) است. ما با حضور در این سفر به دنیا نشان میدهیم که امامحسین(ع) ارتش میلیونی دارد.
با این کار، حماسهای خلق میکنیم تا همهی جهان ببینند. در سفر اربعین یاد گرفتم عشق امامحسین(ع) کوچک و بزرگ نمیشناسد و فقط مهم همان عشقی است که همه را بهسمت حرمش میکشاند.
وقتی اولینبار گنبد امامحسین(ع) را دیدی، چه حسوحالی پیدا کردی؟
انگار که یک لحظه زمان متوقف شد. احساس میکردم که بهترین حال دنیا را دارم. از ته قلبم دعا کردم همه حالشان خوب باشد و همیشه سالم باشند.
برای همهی آشنایان دعا کردم و زیر قبه از خدا خواستم که یک خواهر کوچولو داشته باشم. الان صاحب یک خواهر چهارساله هستم که خیلی دوستش دارم و دعایم برآورده شده است.
چه چیزی را از این سفر بیشتر از همه دوست داری؟
وقتی پیادهروی میکنیم، میدانیم بهسوی هدفی ارزشمند، زیبا و بزرگ میرویم که این پیادهروی را باانرژیتر میکند و تا زمانی که جان در بدن داشته باشم، با اذن و اجازه و امضای آقاامامحسین(ع) همپای مسافران این سفر هستم.
