به گزارش شهرآرانیوز، ایران یک کشور کشاورزی نسبتا بزرگ است که گندم، جو و برنج را به همراه طیف گستردهای از میوهها و سبزیجات تولید میکند.
طبق اظهارات وزیر کشاورزی ایران، غلامرضا نوری قزلجه، در آوریل ۲۰۲۶، تولید داخلی تقریبا ۸۵ درصد از کالاهای اساسی غذایی را پوشش میدهد که او آن را گواهی بر حفظ امنیت غذایی کشور با وجود جنگ دانست.
این ارقام با برآوردهای سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو) تقویت میشود که تولید غلات ایران را در سال ۲۰۲۵ حدود ۱۹.۵ میلیون تن، شامل ۱۲ میلیون تن گندم و ۳.۹ میلیون تن برنج، پیشبینی کرده است که به این کشور، حاشیه قابل توجهی از خودکفایی میدهد.
گزارش الجزیره اشاره میکند که دولت ایران صرفا به تولید داخلی متکی نیست، بلکه یک سیاست ذخیره استراتژیک غیرمتمرکز را نیز دنبال میکند. این سیاست شامل توزیع ذخایر کالاهای اساسی در نقاط مختلف کشور است که به آن انعطافپذیری بیشتری برای رسیدگی به اختلالات واردات و تأخیر در حمل و نقل میدهد.
دولت همچنین با ارائه نرخ ارز ترجیحی برای برخی از واردات کشاورزی، مستقیماً برای حمایت از بخش مواد غذایی مداخله میکند. طبق گزارش فائو، تهران همچنان نرخ ترجیحی را به طور خاص برای واردات گندم اختصاص میدهد، با هدف تضمین عرضه پایدار و کاهش فشارهای تورمی بر قیمت مواد غذایی.
با این حال، این گزارش نشان میدهد که توانایی ایران برای مقاومت در برابر محاصره به اندازه این ذخایر و سرعت مصرف آنها مرتبط است، و مدیریت ذخایر را به عاملی حیاتی در تضمین دسترسی مداوم به کالاهای اساسی تبدیل میکند. جایگزینهایی برای محاصره دریایی
این گزارش به بررسی جایگزینهایی میپردازد که ایران برای جبران محدودیتهای اعمالشده بر بنادر جنوبی خود به آنها متکی است. این کشور از خروجی شمالی خود در دریای خزر برای واردات غلات و کالاها از روسیه، قزاقستان و کشورهای آسیای میانه استفاده میکند و سپس آنها را از طریق زمینی یا ریلی به داخل کشور منتقل میکند.
براساس این گزارش، تهران پس از تحریمهای اخیر آمریکا علیه بنادر ایران، استفاده از این مسیر را گسترش داده و همچنین وابستگی خود را به مرزهای زمینی گسترده خود با کشورهای همسایه تقویت کرده است. با این حال، این جایگزینها، …
