به گزارش شهرآرانیوز؛ هر بار که فاصله میان تولید و مصرف بنزین بیشتر میشود، یکی از موضوعهای ابتدایی که روی میز تصمیمسازان میآید، بحث سهمیه و قیمت است. این روزها هم دوباره بحث تغییر سهمیهها، نرخ سوم و مدلهای تازه مدیریت مصرف بنزین داغ شده است. زنگ خطر ناترازی که مدتهاست به صدا درآمده، حالا دیگر گوش همگان را کر کرده است.
رسانهها به تحلیل سه سناریو پیشنهادی دولت برای مدیریت ناترازی سوخت و تأیید و تکذیبهایش پرداختهاند، اما دولت هنوز از تصمیم نهایی برای افزایش عمومی قیمت بنزین سخن نگفته است. با این حال، همین زمزمهها بار دیگر این پیام را به جامعه داده که قرار است بخشی از هزینه ناترازی از جیب مصرفکننده پرداخت شود.
پرسشی که شاید کسی پاسخ درستی برای آن ندارد، این است که وقتی خود مسئولان حوزه انرژی تأکید میکنند که بخش بزرگی از مصرف زیاد بنزین به خودروهای بیکیفیت داخلی بازمیگردد، چرا راهکارهای ارائهشده فقط به نحوه تقسیم بنزین موجود محدود میشود و هیچکس سراغ اصلاح صنعت خودروسازی نمیرود؟ چرا همیشه نسخه اصلاح از سمت مردم شروع میشود؟ ارقام بی پرده از ناترازی بنزین
آمارهای رسمی به خوبی ابعاد ناترازی بنزین را نشان میدهند. مصرف روزانه بنزین کشور به ۱۳۵میلیون لیتر رسیده؛ درحالی که تولید پالایشگاهها حدود ۱۱۲ میلیون لیتر و تولید پتروشیمیها هم حدود ۹ میلیون لیتر و درمجموع ۱۲۱ میلیون لیتر است. یعنی هر روز ۱۴میلیون لیتر کسری داریم که باید یا با واردات جبران شود یا از ذخایر راهبردی برداشت شود.
اسماعیل سقاب اصفهانی، رئیس سازمان بهینه سازی و مدیریت راهبردی انرژی، در گفت وگوی اخیر خود به صراحت اعلام کرد که مصرف ایران باید در محدوده ۵۰ تا ۶۰ میلیون لیتر باشد و بخش مهمی از فاصله عظیم کنونی به کیفیت کم و مصرف زیاد خودروهای داخلی بازمی گردد. به عبارت دیگر، بخش بزرگی از ناترازی در همان وسیلهای ساخته میشود که بنزین را میسوزاند. اما با وجود این تشخیص، هر سه سناریو پیشنهادی او درباره چگونگی تقسیم بنزین موجود است، نه درباره چگونگی کاهش نیاز کشور به آن از طریق اصلاح خودروسازی. نقش پررنگ خودروهای بی کیفیت در ناترازی بنزین
آنچه تصویر واقعی تری از بحران به دست میدهد، نسبتهای سرانه مصرف در ایران و مقایسه آن با دیگرکشورهاست. مرکز پژوهشهای مجلس …
