به گزارش شهرآرانیوز؛ چالش میان والدین جوان و بزرگترهای فامیل درباره نحوه تربیت کودک، یکی از پیچیدهترین و حساسترین نقطهعطفهای زندگی خانوادگی است.
از یک سو، والدین جدید با مطالعه کتابها، شنیدن پادکستهای روانشناسی و بهرهگیری از متدولوژیهای نوین تربیتی تلاش میکنند ساختاری علمی برای رشد فرزندشان بچینند؛ از سوی دیگر، پدربزرگها و مادربزرگها با کولهباری از تجربه زیسته و شور و اشتیاقی لبریز از محبت، توصیهها و راهکارهای سنتی خود را ارائه میدهند.
وقتی این دو دیدگاه در مقابل هم قرار میگیرند، کودک میان دو شیوه رفتاری متفاوت دچار دوگانگی میشود؛ وضعیتی که در بسیاری از مواقع به لجبازی فرزند و تنشهای پنهان خانوادگی میانجامد. اما چگونه میتوان بدون نادیده گرفتن مقام بزرگترها و آسیب زدن به پیوند عاطفی عمیق میان کودک و پدربزرگ و مادربزرگ، اقتدار والدگری را حفظ کرد؟ ریشهشناسی تفاوت دیدگاهها: دلسوزی با دو زبان متفاوت
پیش از هر اقدامی، درک خاستگاه رفتاری بزرگترها کلید حل مسئله است. آنچه والدین جوان ممکن است «دخالت» نامگذاری کنند، در واقع بیان دلسوزی، نگرش حمایتی و اشتیاق بزرگترها برای سهم داشتن در خوشبختی نسل بعدی است.
روشهای سنتی تربیتی بر پایه دلسوزی، ایجاد امنیت فوری و انتقال حس محبت بیدریغ شکل گرفتهاند. پدربزرگها و مادربزرگها با اتکا به تجربهای که سالها پاسخگوی نیازهای روزگار خود بوده، به مسائل نگاه میکنند. در مقابل، متدولوژیهای نوین تربیتی بیشتر بر آیندهپژوهی رفتار کودک، استقلال فردی و خودتنظیمی هیجانی تمرکز دارند.
شناخت این نکته که هدف هر دو گروه خیرخواهی برای کودک است، نخستین قدم برای کاهش گارد دفاعی و مدیریت هوشمندانه ارتباطات است.
در ادامه حتما بخوانید چالشهای پدر و مادرها با بی ادبی یا لجبازی کودکان | تربیت موفق، فقط محبت کردن نیست تکنیک «شنیدن محترمانه، اجرای مستقل»
اصلیترین مهارت در واکنش به توصیههای ناخواسته، جداسازی «مرحله دریافت پیام» از «مرحله تصمیمگیری و اجرا» است. والدین میتوانند با بهکارگیری یک الگوی سهگام، هم احترام بزرگترها را حفظ کنند و هم مسیر تربیتی خود را پیش ببرند: گام اول: تایید احساس و تجربه (نه لزوماً تایید روش)
بزرگترها پیش از هر چیز نیازمند شنیده شدن و قدردانی از نیت خیرشان هستند. پاسخهای تدافعی مانند «این روشها قدیمی شده» یا «روانشناسان این کار را اشتباه میدانند»، نیت خیر آنها را نادیده میگیرد و به زاویه گرفتن منجر میشود.
بهتر است بگویید:
«چقدر خوبه که حواستون به جزئیات رفتار بچه هست و انقدر به فکرشید.»
«ممنونم که تجربهتون رو در اختیارمون میذارید، مشخصه چقدر دوستش دارید.» گام دوم: فرمول پاسخ کوتاه و آرام
پس از قدردانی از نیت، نیازی به وارد شدن در بحثهای نظری، استدلالهای طولانی یا اثبات اشتباه بودن روش سنتی نیست. بحث علمی در لحظات تنشزا تنها صمیمیت را از بین میبرد.
بهتر است بگویید:
«حتماً دربارهش فکر میکنم.»
«طبق مشورتی که با پزشک/مشاورش داشتیم، فعلاً داریم این مسیر رو امتحان میکنیم تا ببینیم چطور پاسخ میده.» گام سوم: اجرای مستقل در خلوت خانوادگی
هرگز در حضور کودک درباره درستی یا نادرستی نظر پدربزرگ و مادربزرگ مجادله نکنید. تصمیمگیری نهایی درباره نحوه واکنش یا اجرای اصول تربیتی باید پشت درهای بسته خانه و میان زن و شوهر انجام شود. حفظ اقتدار والدگری در کنار پیوند عاطفی
کودکان بسیار هوشمندند؛ اگر احساس کنند میان پدربزرگ و مادربزرگ با والدین بر سر قوانین خانه اختلافنظر وجود دارد، از این فرجه برای فرار از مسئولیت یا لجبازی استفاده میکنند. برای جلوگیری از این آسیب، رعایت سه اصل زیر حیاتی است: اصل شفافسازی مفهوم «قوانین خانه ما»:
به کودک آموزش دهید که قوانین هر محیط متفاوت است. فرزند باید بداند که خانه پدربزرگ و مادربزرگ فضای مهرورزی و انعطافپذیری بیشتری دارد، اما اصول اصلی رفتار در «خانه خودمان» بر برقراری قوانین والدین استوار است. این کار بدون زیر سوال بردن روش بزرگترها، مرزها را مشخص میکند. اصل تفکیک مسائل حیاتی از مسائل کماهمیت:
تمام توصیهها وزن یکسانی ندارند. در موضوعات غیرحیاتی (مانند یک ساعت دیرتر خوابیدن در شبهای مهمانی یا خوردن یک تنقلات اضافی با پدربزرگ)، انعطاف نشان دهید و اجازه دهید کودک از شیرینی این روابط لذت ببرد. سختگیری خود را تنها برای اصول پایه (مانند ایمنی، ادب و رفتارهای پرخطر) حفظ کنید.
در ادامه حتما بخوانید انتقال وسواس از والدین به کودک چگونه رخ میدهد؟ عدم تخریب چهره بزرگترها نزد کودک:
اگر پدربزرگ یا مادربزرگ رفتاری خلاف اصول تربیتی شما انجام دادند، هرگز جلوی کودک از آنها انتقاد نکنید. جملاتی مثل «مادربزرگ نباید این کار رو میکرد» اقتدار بزرگترها را در ذهن کودک میشکند. در عوض بگویید: «مادربزرگ، چون خیلی دوستت داره این کار رو کرد، ولی ولی قانون خانه ما مشخصه.» تکنیکهای پیشگیرانه برای کاهش اصطکاک
برای اینکه کمتر در موقعیت «توصیه ناخواسته» قرار بگیرید، از راهکارهای پیشگیرانه زیر بهره بگیرید: اعطای نقشهای ویژه و ارزشمند:
بزرگترها مایلند سهمی در پرورش کودک داشته باشند. مسئولیتهایی کاملاً مثبت و غیرتعارضی به آنها بسپارید؛ مانند قصهگویی، تعریف تاریخچه خانوادگی، بازیهای سنتی یا آموزش مهارتهای دستی. پیشدستی در اطلاعرسانی صمیمانه:
پیش از بروز چالش، در یک گفتگوی صمیمانه و بدون موضعگیری، برنامهها یا مشورتهای پزشکی فرزندتان را با لحنی محترمانه به عنوان یک خبر خوب به اطلاعشان برسانید: «دکترش گفته برای رشد بهترش از این هفته این الگوی غذایی رو پیش بگیریم.» حفظ جبهه واحد والدین:
زن و شوهر باید در برابر توصیهها کاملاً همراستا باشند. اگر یکی از والدین در حضور بزرگترها با نظر همسرش مخالفت کند، ساختار اقتدار والدگری فرو میریزد.
گذر از دوران کودکی سریعتر از آن است که با مناقشهها و مجادلههای روششناختی تلخ شود. وجود پدربزرگ و مادربزرگ در زندگی کودک، یک شبکه حمایتی بینظیر و سرشار از امنیت عاطفی است که هیچ کتاب یا متد نوین تربیتی نمیتواند جایگزین آن شود. با مدیریت صلحآمیز، صبر و بهکارگیری مهارتهای ارتباطی، میتوان هم خانه را بر مداری علمی اداره کرد و هم سایه مهر و احترام بزرگترها را بر سر فرزند حفظ نمود.
منبع: فارس
در ادامه حتما بخوانید چرا برخی از بچهها در خانه رفتار متفاوتی دارند؟ | پیشنهاد یک مهارت ساده و بسیار کاربردی به مادران
