به گزارش شهرآرانیوز، حالا پنج سال از آن روزها گذشته است. آنچه آن روز «حادثه» بود، امروز برای میلیونها افغانستانی تبدیل به «زندگی روزمره» شده است. شاید برای فهم افغانستان امروز، به جای پرسیدن اینکه طالبان در این پنج سال چه کردهاند، باید سؤال دیگری پرسید؛ در این پنج سال چه چیزهایی در افغانستان عادی شده است؟
پنج سال زمان کمی نیست. کودکی که هنگام ورود طالبان به کابل دوازده سال داشت، امروز هفده ساله است. دانشجویی که آن روز تازه وارد دانشگاه شده بود، اکنون باید در آستانه ورود به بازار کار میبود. خانوادهای که تصور میکرد بحران تازه چند ماه طول خواهد کشید، پنج سال از عمر خود را در نظم سیاسی جدید گذرانده است.
برای همین، مهمترین واقعیت افغانستان در پنجمین سالگرد بازگشت طالبان شاید نه در ساختمانهای حکومتی آنها، بلکه در همین فاصله زمانی پنهان شده باشد: افغانستان دیگر در «دوران پس از سقوط کابل» زندگی نمیکند؛ بلکه یک نسل در حال بزرگشدن زیر حکومت طالبان است. امنیت؛ عادیشدن خیابانهایی بدون جنگ
اگر از بسیاری از شهروندان افغانستان درباره تفاوت امروز با سالهای پیش از ۲۰۲۱ سؤال شود، یکی از نخستین پاسخها احتمالا «امنیت» است.
جنگ گسترده میان طالبان و نیروهای دولت پیشین پایان یافته، بسیاری از خیابانهایی که روزگاری عبور از آنها با خطر درگیری، کمین یا انفجار همراه بود آرامتر شدهاند و زندگی در شهرهایی مانند کابل دیگر زیر سایه نبرد روزانه میان یک حکومت و یک شورش مسلحانه نمیگذرد.
حتی دفتر هیئت معاونت سازمان ملل در افغانستان در آستانه پنجمین سالگرد بازگشت طالبان تأکید کرده است که کاهش درگیریها برای بسیاری از مردم افغانستان «مزایای ملموسی» داشته و فرصت بیشتری برای بازسازی، توسعه و همکاری اقتصادی منطقهای ایجاد کرده است. با این حال، سازمان ملل همزمان درباره باقیماندن تهدیدهای تروریستی و موانع موجود بر سر راه ثبات پایدار هشدار داده است.
این همان بخشی از افغانستان امروز است که نمیتوان آن را نادیده گرفت. طالبان نیز امنیت را یکی از مهمترین دستاوردهای حکومت خود معرفی میکنند. اما پایان یک جنگ، لزوما به معنای پایان همه بحرانها نیست.
افغانستان از یکی از طولانیترین جنگهای معاصر بیرون آمده …
