به گزارش شهرآرانیوز؛ بعضیها امسال هم راهی جاده نجف تا کربلا شدهاند؛ با کولههایی سبک، دلهایی سنگین از عشق و قدمهایی که هرکدام نذر یک زیارت و سلام از طرف رهبر شهیدمان به سیدالشهدا (ع) است. اما در گوشهای از همین شهر مشهد، خانوادههایی هستند که بهدلایل مختلف نتوانستهاند همراه این کاروان بزرگ شوند؛ شاید شرایط مالی، مسئولیت خانوادگی، بیماری یا هزار دلیل دیگر.
سؤال اینجاست که آیا جاماندن از مسیر پیادهروی، یعنی جاماندن از حقیقت اربعین؟ آیا کسی که درکنار خانوادهاش در مشهد مانده است، نمیتواند سهمی از این حماسه بزرگ داشته باشد؟ پاسخ، در خود پیام اربعین نهفته است. اربعین فقط حرکت پاها نیست؛ حرکت دلها بهسمت حقیقت است. اگر امروز امکان حضور در مسیر نجف تا کربلا را نداریم، میتوانیم در خانه، محله و شهر خودمان یک موکب کوچک حسینی برپا کنیم؛ موکبی که با محبت، خدمت، معرفت و تربیت نسل آینده، بوی کربلا را در زندگی ما جاری کند. اربعین، یک فرهنگ است
زیارت اربعین در نگاه اهلبیت (ع)، فقط یک حرکت جغرافیایی نیست، بلکه یک نشانه از پیوند عمیق مؤمن با امام خویش است. امام حسن عسکری (ع) یکی از نشانههای مؤمن را «زیارت اربعین» معرفی کردهاند. این نگاه نشان میدهد که اربعین یک پیام بزرگ دارد؛ اینکه انسان باید جایگاه امام را بشناسد و با تمام وجود در مسیر او قرار بگیرد.
میلیونها انسانی که در این مسیر گام برمیدارند، فقط بهسمت یک مکان حرکت نمیکنند؛ آنها بهسمت یک آرمان حرکت میکنند؛ آرمان عدالت و آزادگی و ایستادگی دربرابر ظلم. به همین دلیل، اگر کسی در این مسیر حضور فیزیکی ندارد، نباید خود را محروم از حقیقت اربعین بداند. روح اربعین، در خدمت، محبت، همدلی و زنده نگه داشتن راه امامحسین (ع) است. خانه ما؛ یک موکب حسینی
گاهی تصور میکنیم خدمت اربعینی فقط در مرزها، مسیر پیادهروی یا موکبهای بزرگ معنا پیدا میکند، درحالیکه فرهنگ حسینی از خانهها آغاز میشود. خانوادهای که کنار هم برای امامحسین (ع) کاری انجام میدهند، درحقیقت یک موکب تربیتی راه انداختهاند. میتوان در خانه، برنامههای ساده، اما عمیق داشت؛ خواندن زیارت عاشورا با حضور اعضای خانواده، گفتوگو درباره اهداف قیام امامحسین (ع)، آماده کردن بستههای پذیرایی برای زائران و شرکتکنندگان در تجمعات شبانه، کمک به …
