نماز با یک جمله آغاز میشود؛ جملهای کوتاه، اما به وسعت همه زندگی؛ آنجا که میگویی: «اللهاکبر.»
این نخستین ذکر نماز، تنها اعلام ورود به یک عبادت نیست، بلکه اعلام یک موضع است که هیچچیز دربرابر عظمت خدا بزرگ نیست؛ نه مال، نه موقعیت، نه خواستههای نفس، نه ترس از مردم و نه شیرینی گناه.
تکبیرةالاحرام، دروازه ورود به نماز است. «احرام» از همان ریشهای میآید که در مناسک حج نیز میشناسیم؛ یعنی وارد شدن به حریمی که در آن، برخی امور بر انسان ممنوع میشود. نمازگزار با گفتن «اللهاکبر»، پا به حریم دیدار و گفتوگو با خدا میگذارد؛ حریمی که در آن، باید دل را از پراکندگیها جمع کند و روی دل را، همانند روی بدن، بهسمت قبله برگرداند.
قرآن کریم، نشانه مؤمنان را چنین بیان میکند: «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ إِذَا ذُکِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ: مؤمنان کسانی هستند که هنگامی که خدا یاد میشود، دلهایشان به لرزه میافتد.» …













