به گزارش شهرآرانیوز؛ امروز، با کنار هم گذاشتن متن تفاهم، مواضع رسمی دو طرف و تحولات پس از امضا، تصویری شکل میگیرد که در آن بزرگترین چالش این سند نه بندهای هستهای، بلکه اعتبار تعهدات آمریکاست؛ تعهداتی که قرار بود اعتماد ازدسترفته را با اقدام عملی جبران کند، اما به روایت رسمی ایران، خود به پروندهای تازه از بدعهدی واشنگتن تبدیل شد.
این گزارش بر پایه متن تبیینی تفاهم نامه اسلام آباد میان جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا نگاشته شده است. شصت روزی که قرار بود پرونده جنگ را ببندد
وقتی تفاهم اسلامآباد میان ایران و آمریکا نهایی شد، مهمترین سوءبرداشت درباره آن از همان روز اول شکل گرفت؛ بسیاری آن را «آتشبس ۶۰ روزه» نامیدند، در حالی که فلسفه توافق چیز دیگری بود. قرار نبود جنگ برای دو ماه متوقف شود؛ قرار بود ظرف دو ماه، اقدامات عملی دو طرف مسیر را برای خاتمه دائمی جنگ و توافق نهایی باز کند. همین تفاوت ظاهراً کوچک، امروز به مهمترین نقطه اختلاف روایتها تبدیل شده است؛ زیرا اگر معیار، پایان جنگ و اجرای تعهدات متقابل باشد، پرسش اصلی این است که چه کسی زودتر از مسیر توافق خارج شد؟ …
