به گزارش شهرآرانیوز؛ مرا کناری میکشد و گله یکی از دوستان را میکند: «دیروز یکی از همکارا بهم گفت فلانی توی جمع پشت سرت این حرف رو زده و بقیه هم دست گرفتند. خیلی ازش ناراحت شدم. میشه تو که باهاش صمیمی تری بهش تذکر بدی که اگه مشکلی داره، مستقیم بیاد و با خودم حرف بزنه؟»
حرفش شرمندهام میکند، چون روزقبل من هم در آن جمع حضور داشتم. اگرچه وارد بحث آنها نشده بودم ولی سکوتم ظلمی درحق آن فرد بود، حتی باوجودی که درباره درستی یا نادرستی آن حرفها اطمینان نداشتم.
معمولا این بحثها دوسر دارد؛ یک گوینده و یک مخاطب که هرکدام از این بین حذف شوند، ارتباط خودبه خود قطع خواهد شد. به عبارت سادهتر شنونده هم به اندازه گوینده مقصر است و به دامن زدن این پدیده ناپسند کمک میکند. موضوعی که بیشتر وقتها از چشم همگان دور میماند و ما را ناخواسته به بخشی از این چرخه بیمارگونه اجتماعی تبدیل میکند. اگر دوست دارید درباره این مسئله و پیامدهای منفی آن بیشتر بدانید، پیشنهاد میکنیم مطلب امروز ما را حتما بخوانید. مسئله فقط بدگویی نیست
وقتی از بدگویی کردن پشت سر دیگران صحبت میکنیم، طیف وسیعی از رفتارهای غیراخلاقی را شامل میشود؛ مانند غیبت، عیب جویی و تهمت. مشکل اینجاست که خیلی وقتها نه گوینده و نه شنونده متوجه نیست که چه چیزی درحال رُخ دادن است. به بیان سادهتر فرد فکر میکند درحال درددل کردن، شکایت از کسی، بازگوکردن واقعهای یا مذمت کار بد کسی است.
درحالی که اگر قرار باشد فرد دیگری همین گفتهها را درحق او تکرار کند، به طور قطع و یقین ناراحت خواهد شد یا از تکرار آنچه میگوید دربرابر فرد مورد اتهام به هر دلیلی پرهیز خواهد کرد. قسمت بد ماجرا اینجاست که برخی از افراد در برابر دیگران، ژست رفیق یا همکار دلسوز و مهربان را میگیرند و با خنده و شوخی از در چاپلوسی وارد میشوند و در غیابشان تغییر رفتاری ۱۸۰ درجهای دارند. اجازه بدهید تعدادی از این موقعیتها را که روزانه و به فراوانی در اطرافمان اتفاق میافتد باهم مرور کنیم. هزار خوبی و یک بدی
با یکی از همسایهها روابط بسیار دوستانهای داریم. هرازگاهی خانوادگی باهم بیرون میرویم؛ خیلی وقتها برای چندساعتی فرزندمان را با او میسپاریم یا اگر نیاز به پول داشته باشیم اولین کسی است که به او فکر میکنیم. خلاصه اینکه از فامیل …
