به گزارش شهرآرانیوز، این بحث اغلب در امتداد خطوط گسل سیاسی چپ و راست شکل میگیرد. ترقیخواهان معمولا میگویند که این درگیری بر لزوم تسریع گذار به انرژیهای تجدیدپذیر و وسایل نقلیه الکتریکی (EV) تأکید میکند، در حالی که محافظهکاران استدلال میکنند که این درگیری نشان دهنده نیاز به توسعه تولید بیشتر سوختهای فسیلی در خارج از خاورمیانه است.
جنگ علیه ایران که توسط آمریکا و اسرائیل در ۲۸ فوریه آغاز شد، عملا تنگه هرمز را بسته است. این آبراه باریک پیش از این نزدیک به ۲۰٪ از نفت خام، فرآوردههای نفتی و گاز طبیعی مایع (LNG) جهان را عبور میداد.
بازارها هنوز در حال قیمتگذاری برای بازگشایی نهایی تنگه هستند، اما خطرات پیرامون جابجایی نفت خام و سوخت از خلیج فارس در پنج ماه گذشته تغییر کرده است، زیرا احتمالاً ایران در نهایت نوعی کنترل بر حرکت کشتیها از طریق این گلوگاه خواهد داشت.
برای کشورهای واردکننده سوخت، جنگ ایران دومین بحران در چهار سال گذشته است. حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ باعث افزایش قیمت نفت خام، سوخت، LNG و زغال سنگ حرارتی در سطح جهانی شد، زیرا ترس از محدود شدن صادرات از روسیه وجود داشت.
وضع موجود به وضوح دیگر قابل قبول نیست، بنابراین سوال این است که چگونه میتوان امنیت انرژی را در آینده به دست آورد.
استرالیا - واردکننده پیشرو دیزل در جهان - نمونه بارزی از معضل پیش روی واردکنندگان سوخت را ارائه میدهد.
آیا این کشور باید صنعت پالایش نفت خود را دههها پس از تعطیلی اکثر کارخانههایش احیا کند، یا باید برقرسانی را تسریع کند تا وابستگی خود را به سوختهای وارداتی کاهش دهد؟ پاسخ پیچیده است و درسهای گستردهای ارائه میدهد. ایده پالایشگاه
استرالیا حدود ۸۰ درصد از نیازهای سوخت مایع خود را از طریق واردات تأمین میکند. هشت پالایشگاه فعال آن در آغاز قرن به تنها دو پالایشگاه کاهش یافته است - هر دو نسبتاً کوچک هستند و ظرفیت فرآوری هر کدام کمی بیش از ۱۰۰.۰۰۰ بشکه در روز است.
طبق دادههای کپلر، تحلیلگران کالا، این کشور در سال ۲۰۲۵ حدود ۸۶۱۰۰۰ بشکه در روز فرآوردههای سبک و میان تقطیر وارد کرده است که حدود ۶۰ درصد از آن را گازوئیل تشکیل میدهد.
…
