به گزارش شهرآرانیوز؛ زبان در آموزههای دینی ما مستعدترین و آمادهترین عضو برای انداختن انسان به ورطه گناهانی است که میتوانند زندگی خانوادگی و اجتماعی انسان را بهسمت سقوط، فروپاشی و بدبختی ببرند؛ مثل سخنچینی که درظاهر درحال بردن و آوردن حرف نزد این و آن است، اما چهبسا باعث جنگ، خونریزی و کشته شدن انسانهای بیگناه شود. در ادامه، این پدیده ناپسند و عواقبش را باهم بررسی میکنیم. آفت ارتباطات انسانی
یکی از آفات مهم زبان که از رذایل اخلاقی محسوب میشود، سخنچینی یا نمامی است. سخنچینی به عملی گفته میشود که فردی، حرف کسی را که پشتسر دیگری گفته است، به وی بازگوید؛ مثلا بگوید فلانی درباره تو چنینوچنان گفت یا درباره تو چنینوچنان کرد. همچنین به نوع خاصی از افشای سِر و پردهدری که همراه بدگویی و دشمنی است، گفته میشود. کسی هم که به قصد برهم زدن روابط دوستانه دیگران، سخن هریک را نزد دیگری بازگو میکند، سخنچین یا نَمام نام دارد. سخنچینی معمولا با افشای سر، تهمت، نفاق، حسادت، دروغ و غیبت همراه است. وای بر سخنچینان!
سخنچینی به اندازهای در آموزههای دینی زشت و ناپسند است که قرآن کریم دربرابر آن موضع صریح گرفته، میفرماید: «وَیْلٌ لِکُلِّ هُمَزَه لُمَزَه: وای بر هر عیبجوی سخنچین!» (همزه، یک) خدای متعال همچنین در آیه۱۲ سوره مبارک قلم در نکوهش سخنچینان میفرماید: «از کسانی که بسیار عیبجو و سخنچین هستند، پیروی مکن!» در نگاه قرآن، انسانهای سخنچین، بیاصلونسب هستند که این تعبیر، زشتی و بزرگی این گناه را نشان میدهد. دشمنترین افراد نزد خدا، سخنچیناناند
ائمه اطهار (ع) در روایات بهشدت سخنچینی را نهی و برای آن، آثار و عواقب منفی بسیار بیان میکنند. حضرت امیرالمؤمنین علی (ع) میفرمایند: «بدترین شما کسانی هستند که سخنچینی میکنند و میان دوستان، جدایی میافکنند و دنبال عیوب افراد پاکدامن میروند.» (کافی، ج۲، ص۳۶۹) …
