به گزارش شهرآرانیوز؛ سیاهچالهها موذی هستند و تا محیط اطراف خود را با اشتهای دیوانهوار خود روشن نکنند، تشخیص وجود آنها بسیار دشوار است. همین امر، دانستن دقیق تعداد سیاهچالههای ستارهای نامرئی در کهکشان ما را دشوار میکند.
اکنون ستارهشناسان، کهکشان راه شیری را برای یافتن جهان زیرین کهکشانی پنهان آن شبیهسازی کردهاند و تخمین میزنند که حدود ۱۷۰ میلیون سیاهچاله ستارهای در سراسر کهکشان ما پراکنده شدهاند.
این کار علاوه بر این، توزیع این سیاهچالهها، اندازههای آنها و حتی انفجارهایی که آنها را ایجاد کردهاند را پیشبینی میکند و نقشه راهی برای مشاهدات آینده ارائه میدهد که به نوبه خود شبیهسازیها را به آزمایش میگذارد.
سیاهچالهها چیزی هستند که از یک ستاره عظیم پس از مرگ آن باقی میمانند. ستاره پس از اتمام سوخت همجوشی خود، ناپایدار شده و منفجر میشود؛ هسته ستاره که دیگر توسط منابع همجوشی فشار بیرونی پشتیبانی نمیشود، به جسمی چنان متراکم تبدیل میشود که نور نمیتواند از گرانش آن فرار کند.
این موضوع برای ستارهشناسان که نور، منبع اصلی اطلاعات در مورد جهان گستردهتر است، مشکل ایجاد میکند. اگر نتوانیم چیزی را با نور در هر طول موجی ببینیم، یافتن آن بسیار دشوار است و حتی دشوارتر از آن، سرشماری تعداد سیاهچالههای مشابه آن در خارج از کهکشان است.
دانشمندان با استفاده از آنچه در مورد چگونگی تکامل ستارگان، سیاهچالهها و کهکشانها میدانیم، میتوانند کهکشان راه شیری را در طول تاریخ ۱۳.۶ میلیارد سالهاش شبیهسازی کنند. اگر این شبیهسازیها به طور مداوم کهکشانی مشابه واقعیت مشاهده شده را بازتولید کنند، میتوانیم یافتههای آن را به عنوان تقریبی قابل قبول از جهان نادیده در نظر بگیریم.
بنابراین، این کاری است که تیمی به رهبری تام واگ (Tom Wagg)، اخترفیزیکدان موسسه فلاتیرون (Flatiron) در ایالات متحده برای تخمین تعداد سیاهچالههای با جرم ستارهای در کهکشان انجام داد.
آنها با دنبال کردن میلیاردها سال از تشکیل ستارهها، مرگ ستارهها، تولد سیاهچالهها و تکامل کهکشانی، کهکشانهای راه شیری مجازی ساختند تا تخمین بزنند که امروز چه تعداد سیاهچاله با جرم ستارهای باید وجود داشته باشد.