به گزارش شهرآرانیوز؛ تصمیم برای ازدواج همیشه شبیه ایستادن سر یک دوراهی پر از بیم و امید است؛ جایی که دلت میخواهد دستت را بگیرند و راه را نشانت دهند، اما گاهی اولین دیواری که جلویت قد علم میکند، نه شرایط بیرونی، بلکه چارچوبهای ذهنی خانواده است. خیلی وقتها پدر و مادرها از سر دلسوزی، ترمز دستی حرکت فرزندشان را میکشند و او را پشت سد سن و سال متوقف میکنند. الهام امینی، زوجدرمانگر و روانشناس، دست روی همین گره کور میان نسلها میگذارد و معتقد است نباید با الگوهای گذشته جلوی خواستههای واقعی فرزندان ایستاد. دیوار نامرئی باورهای قدیمی
گاهی دغدغههای والدین به جای آنکه نقش هدایتگر داشته باشد، تبدیل به ترمزهایی پیاپی میشود و برچسبهای ناآمادگی، اعتمادبهنفس جوان را هدف میگیرد. الهام امینی این چالش رایج را اینطور توصیف میکند:
«یک مسئلهی خیلی شایعی که امروز بین جوان ما و خانواده وجود دارد این هست که خانواده فقط طبق باورها و فرهنگ برای ازدواج فرزندشان زمان مشخص میکنند و با جملاتی که تو هنوز آمادگی نداری! هنوز پیشرفت نکردی! هنوز احساسی تصمیم میگیری! مانع ازدواج کردن آنها میشوند.» بازخوانی سهم والدین در مهارتآموزی
اگر فرزندی در آستانه جوانی توان مدیریت یک زندگی را ندارد، پیش از هر قضاوتی باید دید چه توشهای از مهارت در کولهبار او گذاشته شده است؛ نمیتوان سالها آموزش را نادیده گرفت و ناگهان در روز موعود، فرزند را متهم کرد. این روانشناس با تاکید بر مسئولیت والدین یادآور میشود:
«نکتهی جالبی که وجود دارد این هست که دختر یا پسر ۱۸ سالهای که از نگاه خانواده هنوز آمادگی ندارد، چه زمانی و چطور باید آماده شود؟ توسط چه گروه یا فرد یا برنامهای؟ من مادر یا پدر مسئول بودم تا به این سن با مهارت آموزی و ارتقای تواناییهای لازم، فرزندم را …
