قمصری در این نوشته با اشاره به سابقه فعالیت خود و محرومیت ششسالهاش از حضور روی صحنه به دلیل حمایت از صدای زنان و اعتراضات سال ۱۴۰۱، گفت که همچنان خود را معترض میداند و در عین حال با هرگونه حمله نظامی به ایران مخالف است.
او با اشاره به حوادث دیماه، میناب و دیگر آسیبهایی که به گفته او بر مردم و کشور وارد شده، تأکید کرد که اعتراض به وضعیت موجود را در تضاد با دفاع از تمامیت ارضی ایران نمیداند.
این نوازنده همچنین به حضور خود در نیروگاه برق دماوند اشاره کرد و نوشت که در آن مقطع برای مردم و با هدف توجه به اهمیت زیرساختهای حیاتی کشور در آنجا ساز زده است. او دلیل این اقدام را اهمیت روشن ماندن چراغ خانههای مردم عنوان کرد و گفت که این موضوع برایش از هر تفسیر سیاسی مهمتر بوده است.
قمصری در ادامه از انتقادهایی که به دلیل این اقدام علیه او مطرح شده، انتقاد کرد و پرسید دفاع از زیرساختهای حیاتی کشور چگونه میتواند اقدامی در حمایت از حکومت تلقی شود. او همچنین درباره پیامدهای حمله به ایران و مواضعی که به گفته خودش از سوی برخی جریانها در قبال زیرساختها و منافع ملی اتخاذ شده، پرسشهایی را مطرح کرد.
او در بخش دیگری از این متن، از آنچه «دشناممحوری» و تغییر مواضع سیاسی برخی جریانها خواند انتقاد کرد و درباره موضوعاتی از جمله هرمز، زیرساختهای جنوب و دریای کاسپین موضع گرفت. قمصری همچنین با اشاره به واکنشهای متناقض برخی افراد و جریانها، تغییر مواضع سیاسی را مورد انتقاد قرار داد.
این نوازنده در پایان تأکید کرد که از هیچیک از انتخابهای خود عقبنشینی نمیکند: «نه از اعتراضم به شرایط کشور، نه از استقلالم، نه از ضدجنگ بودنم.»
قمصری همچنین ابراز امیدواری کرد امسال نیز مانند سالهای گذشته فرصت حضور روی صحنه را داشته باشد و بتواند با موسیقی در کنار مردم بماند؛ آنگونه که خودش نوشته است، برای «التیام، تاب آوردن» و روشن نگه داشتن چراغ امید.
در ادامه حتما بخوانید علی قمصری: ایرانیان در بحران، بیش از همیشه به موسیقی نیاز دارند
