به گزارش شهرآرانیوز؛ سال ۳۴۷ قمری، صاحببنعباد که ۲۱ سال بیشتر نداشت، به همراه مؤیدالدوله عزم سفر بغداد کرد. او قصد داشت در این سفر، دانشمندان و سیاستمداران آن دیار را ببیند و از محضرشان کسب فیض کند و گاه نیز در برابرشان اظهار فضل کند. او در انتهای این سفر تصمیم گرفت تا گزارشی از مسیر رفته و تجربهای که کسب کرده را برای استاد خود، ابنالعمید بنویسد.
او نام این رساله را «روزنامجه» گذاشت. در حقیقت این نخستین رسالهای است که در ژانر سفرنامهنویسی در تمدن اسلامی نگاشته شده است. در طول تاریخ پرفرازونشیب اسلامی نیز برخی از دانشمندان یا سیاحان سفرنامههایی نوشتهاند که امروز به دست ما رسیدهاست.
صاحببنعباد در اوایل قرن چهاردهم خورشیدی، سید محمد موسوی شیرازی که خود از عالمان دینی و مبلغان شیعی بود، سفری از کرمانشاه به قصد زیارت علیبنموسیالرضا (ع) آغاز کرد. او در این سفر از کشورها و شهرهای مختلفی دیدن کرد و مشاهدات خود را در قالب سفرنامه نگاشت. این سفرنامه اکنون در قالب کتابی به نام «تمام راه جنگل بود» توسط نشر چشمه روانه بازار شده است.
این اثر در حقیقت یادداشتهای شخصی اوست که در دفترچهای با جوهر مشکی و کمترین خط خوردگی نوشته است. سبک نوشتاریاش بیتکلف و ساده است، اما تلاش دارد تا کوچکترین جزئیات را از قلم نیندازد، به ویژه در توصیف مساجد و خیابانها. در این نوشته قصد داریم تا مشاهدات او از مشهد در سالهای نخست قرن چهاردهم خورشیدی را روایت کنیم. عالمی شیرازی تبار
سید محمد اشرفی شیرازی، مشهور به «سلطان الواعظین»، از ستارگان درخشان آسمان فقاهت و خطابه در قرن چهاردهم هجری بود. او که شجرهاش به خاندان بزرگ سادات شیراز و فرزند برومند سیدعلیاکبر اشرفالواعظین میرسید، در بهار سال ۱۲۷۶ خورشیدی (ذیقعده ۱۳۱۴ قمری) در تهران دیده به جهان گشود؛ مردی از تبار اندیشه و سخن که پس از عمری مجاهدت قلمی و زبانی، در ۱۶ مهرماه۱۳۵۰خورشیدی در زادگاه خویش چهره در نقاب خاک کشید.
او مصلحتاندیشی محافظهکارانی را که سکوت در برابر مباحثات علمی را به بهانه پرهیز از رنجش خاطر دیگر مذاهب روا میدانستند، برنمیتافت و این گوشهنشینی و خاموشی را مایه زیان و خسران عالم تشیع قلمداد میکرد. همواره با استدلال و بیانی استوار گام در میدان گفتوگو مینهاد و حاصل همین …
