یک دریا و هزار رود

‌می‌شود تصور کرد آن گعده نورانی گرم و گیرایی را که توی مرکز توجهات، پنجمین ستاره خاندان علی (ع)، امام جعفرصادق (ع) نشسته باشد و از درودیوار آن مجلس، نور و کلمه و دانش ببارد. مثل ورود به یک ساختمان علمی پژوهشی که هوای مجموعه، عطر خوش کاغذ و قلم می‌دهد.

آدم‌های آن روزگار، آن‌هایی که قرابت خوبی با فضل و دانش داشتند، خیلی خوش اقبال بودند که در عصر فرزند سیدالساجدین زیست کردند. از آن همه، چندتایی شان در دل روایت پیش رو، خوش درخشیدند. روایت از میانه روزی آغاز می‌شود که یک مرد شامی اذن دخول گرفت و وارد مجلس شد. نشست؛ درست مقابل امام (ع). بادی به غبغب انداخت و صدایی صاف کرد که می‌خواهد با ایشان مناظره کند چرا که خبر رسیده به تمام مسائل و علوم آشنایی دارد.  …