کمترین انتظار مردم از مسئولان این است که فراموش نکنند علیرغم تمام مشکلات، نباید به گونهای سخن بگویند ترجمه آن، بنبست نمایی نسبت به آینده کشور تلقی شود.
«کسی با تحلیلها یا بیانهایی سخن بگوید که نتیجهاش خالی کردن دل مردم باشد، این کار یک جرم است»؛ این بخشی از سخنرانی رهبر شهید انقلاب در ۲۱ آذر ۱۴۰۳ در دیدار با اقشار مختلف مردم بود که صراحتاً بر مسئله امیدآفرینی و پرهیز از ایجاد یاس و ناامیدی از سوی برخی در داخل کشور تاکید کردند.
تاکید رهبر شهید انقلاب نسبت به این موضوع در حالی بود که حدود ۳ ماه از روی کار آمدن دولت چهاردهم گذشته بود و در همان برهه نیز برخی اظهارنظرهای سیاسیون نسبت به مشکلات داخلی، واکنش رهبر انقلاب را از تریبون رسمی درپی داشت.
شاید هنوز یادمان نرفته باشد که از همان ابتدای روی آمدن دولت چهاردهم، کلیدواژههایی از قبیل «پول نداریم»، «کاری نمیشود کرد»، «از کجا بیاوریم حقوق بدهیم؟»، «با این شرایط نمیتوان کشور را اداره کرد»، و…، جزء ادبیات اصلی رئیسجمهور در محافل خصوصی و جلسات عمومی بود؛ به طوری که حتی در جلسه رأی اعتماد به وزرای کابینه چهاردهم نیز همین ادبیات از سوی مسود پزشکیان در صحن علنی مجلس مطرح شد و واکنش منفی برخی از نمایندگان را درپی داشت.
سخنان مسعود پزشکیان نسبت به شرایط کشور طی ۲ سال گذشته، این سؤال را در ذهن ایجاد میکند که مگر او به عنوان یکی از ۳ نامزد اصلی جبهه اصلاحات در انتخابات سال ۱۴۰۳، از شرایط کشور و کمبودها و کاستیها بیاطلاع بوده است که اقدام به ثبتنام در انتخابات کرده است؟ در حالی که جریان حامی او در روزهای تبلیغات انتخابات تمامی مشکلات موجود را برگردن دولت سیزدهم که تنها ۲ سال و نیم از عمر آن گذشته بود میانداختند.
البته که هیچکس منکر مشکلات کشور نیست؛ اما قطع به یقین شخصی که میخواهد سکان اجرایی کشور آن هم در شرایط خاص برعهده بگیرد، قطعاً با علم به چالشها و سختیها و پستی و بلندیها پا به عرصه انتخابات میگذارد. با این حال گله و شکایتهای بدون حد و مرز از پشت تریبون رسمی کشور چه معنایی میتواند داشته باشد؟ همچنین بخوانید: پزشکیان اول شد، رئیسی آخر
نباید فراموش کرد که یکی از وعدههای اصلی مسعود پزشکیان در مناظرات انتخاباتی، استفاده از متخصصان و کارشناسان برای حل معضلات …
