تصمیم امارات برای توقف فعالیتهای تجاری و مبادلات مالی با ایران، اگرچه در کوتاهمدت میتواند هزینه و پیچیدگی تجارت خارجی کشور را افزایش دهد، اما در عین حال ضرورت کاهش وابستگی به یک هاب تجاری و حرکت به سمت تنوعبخشی به مسیرها و شرکای تجاری را بیش از گذشته آشکار کرده است.
تصمیم امارات متحده عربی برای توقف فعالیتهای تجاری و مبادلات مالی با ایران، در شرایطی که منطقه همچنان درگیر تنشهای امنیتی و سیاسی است، اگرچه میتواند در کوتاهمدت هزینههایی را به تجارت خارجی ایران تحمیل کند، اما الزاماً به معنای بسته شدن مسیرهای تجارت کشور نیست؛ تجربه سالهای تحریم نشان داده است که ایران از ظرفیتهای متنوعی برای جابهجایی کالا و دسترسی به بازارهای منطقه برخوردار است و اکنون این تصمیم میتواند ضرورت کاهش وابستگی به یک هاب تجاری و حرکت به سمت شبکهای متنوع از مسیرها و شرکای تجاری را بیش از گذشته آشکار کند؛ مسیری که البته برای خود امارات نیز بدون هزینه نخواهد بود.
تصمیم امارات در میانه تنشهای منطقهای
هفته گذشته وزارت خارجه امارات اعلام کرد که تمام فعالیتهای تجاری و مبادلات مالی با ایران تا اطلاع ثانوی متوقف خواهد شد؛ این تصمیم پس از آن مطرح شد که وزارت دفاع امارات مدعی شد موشکهایی که به سمت این کشور شلیک شده، از سوی ایران بوده است؛ ادعایی که با واکنش و تکذیب اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران مواجه شد.
فارغ از این موضوع، تصمیم امارات را نمیتوان فقط یک اتفاق تجاری تلقی کرد؛ امارات طی دو دهه گذشته به یکی از مهمترین مراکز تجارت، ترانزیت، تأمین مالی، بیمه، حملونقل و صادرات مجدد کالا برای فعالان اقتصادی ایران تبدیل شده است و بخش قابل توجهی از واردات و صادرات کشور از شبکه تجاری این کشور، بهویژه دبی، عبور کرده است به طوری که تسویه با درهم امارات یکی از گزینههای فعالان تجاری ایران در مراودات مالی با شرکای خارجی خود بوده است.
از همین رو، توقف یا محدود شدن مبادلات با امارات میتواند در کوتاهمدت هزینههایی را برای صادرکنندگان و واردکنندگان ایرانی ایجاد کند؛ از افزایش هزینه حملونقل و انتقال مالی گرفته تا طولانیتر شدن فرآیند تأمین کالا و دشوار شدن دسترسی برخی صادرکنندگان به بازارهای منطقهای. با این حال، مسئله مهم این است که آیا …
