این مرد جوان از اوان کودکی در برابر دوربین ایستاد؛ نه بهعنوان بازیگر، بلکه بهعنوان سوژهای واقعی در قلب یکی از پرآشوبترین کشورهای جهان. همشهری آنلاین: او که میرحسین نام دارد، در فقر، کار سخت و جنگ بزرگ شد، اما چیزی در نگاهش همیشه ثابت ماند: لبخندی که حتی در سختترین روزها هم خاموش نمیشد. حالا مستند برنده بفتا با عنوان «۲۵ سال در افغانستان» دوباره به زندگی او بازگشته و تصویری تازه و تلختر از سرنوشت او و خانوادهاش ارائه میدهد.
داستان میر از سال ۲۰۰۲ آغاز شد؛ زمانی که برای نخستینبار با یک دوربین فیلمبرداری روبهرو شد. خودش آن لحظه را ساده اما معنادار توصیف میکند: «به دوربین نگاه کردم و آن هم به من نگاه کرد.» از همان زمان، دوربین تبدیل به بخشی جدانشدنی از زندگی او شد؛ همراهی که بیش از دو دهه، لحظهبهلحظه زندگیاش را ثبت کرده است.
فیلمسازان فیل گرابسکی و شعیب شریفی طی این سالها زندگی میر و خانوادهاش را دنبال کردهاند؛ خانوادهای که از روستاهای فقیر بامیان آغاز کرد و بعدها به شهرهای بزرگتر افغانستان مهاجرت کرد، اما هرگز از سایه فقر و ناامنی رها نشد. نسخه اولیه این مستند در سال ۲۰۲۱ با عنوان «کودکی من، کشور من؛ ۲۰ سال در افغانستان» منتشر شد و موفق به دریافت جایزه بفتا شد. اما نسخه جدید، با اضافه شدن تصاویر سالهای اخیر، معنایی کاملاً متفاوت پیدا کرده است؛ بهویژه پس از خروج نیروهای آمریکایی و بازگشت طالبان به قدرت.
در آوریل ۲۰۲۱، اعلام خروج نیروهای خارجی از افغانستان نقطه عطفی در تاریخ معاصر این کشور بود. حالا در بازبینی تصاویر قدیمی، وعدههای رهبران جهان در کنار زندگی روزمره خانواده میر، بیشتر شبیه پیشدرآمد یک فروپاشی تاریخی به نظر میرسد. میر در یکی از جملات کلیدی فیلم میگوید: «این داستان کشور من است؛ کشوری که با وجود همه چیز، دوستش دارم.» اما همین «همه چیز» شامل دههها جنگ، …
