شاید یکی از مهمترین حقیقتهای عشق این باشد: قرار نیست کسی بیاید و تو را کامل کند. یک رابطه سالم زمانی شکل میگیرد که دو انسان نسبتاً کامل، انتخاب کنند زندگیشان را در کنار هم بسازند؛ نه اینکه یکی مسئول نجات دیگری باشد. همشهری آنلاین – مریم شیرافکن: عشق همیشه آن چیزی نیست که در فیلمها و داستانها میبینیم. گاهی چیزی که اسمش را عشق میگذاریم، ترس از تنهایی، وابستگی، نیاز به تأیید شدن یا حتی ترس از دست دادن یک نفر است. شناختن این تفاوتها شاید در ابتدا تلخ باشد، اما میتواند ما را از رابطههایی که به جای آرامش، فرسودهمان میکنند نجات دهد.
۱. بدون دوست داشتن خود، عشق سالم سخت میشود
دوست داشتن خود به معنای خودشیفتگی یا بینقص دانستن خود نیست. یعنی بدانیم ارزش ما به حضور یک نفر، میزان توجه او یا تأیید دیگران وابسته نیست.
کسی که خودش را دائماً سرزنش میکند، برای دریافت محبت التماس میکند یا ارزش خود را از رابطه میگیرد، ممکن است در رابطه بیش از حد تحمل کند؛ فقط به این دلیل که از تنها ماندن میترسد.
عشق سالم قرار نیست جای خالی عزتنفس را پر کند. ۲. وابستگی شدید همیشه عشق نیست
گاهی آنچه عشق تصور میکنیم، در واقع ترس از دست دادن است.
اگر تمام آرامش، شادی و احساس امنیت ما به رفتار یک نفر وابسته باشد، رابطه میتواند به وابستگی تبدیل شود. در چنین شرایطی، یک پیام دیرهنگام، یک تماس بیپاسخ یا کمی فاصله گرفتن طرف مقابل میتواند تمام روز ما را خراب کند.
عشق میگوید: «دوستت دارم و انتخابت میکنم.»
وابستگی میگوید: «بدون تو نمیتوانم خوب باشم.»
این دو جمله تفاوت بزرگی با یکدیگر دارند. ۳. عشق واقعی همیشه آسان نیست، اما نباید دائماً دردناک باشد
هر رابطهای ممکن است اختلاف، سوءتفاهم و دورههای سخت داشته باشد. اما اگر رابطه دائماً با تحقیر، بیاحترامی، کنترل، تهدید، بیاعتمادی یا اضطراب همراه باشد، نباید صرفاً به دلیل وجود احساسات، آن را عشق سالم بدانیم.
عشق میتواند چالشبرانگیز باشد؛ اما قرار نیست دائماً احساس ناامنی …
