بعضی از شکستها و از دست دادنها، بیشتر از خود فقدان ما را آشفته میکنند، چون به چیزهایی دل بستهایم که قرار نبوده ماندگار باشند. قرآن در آیات ۱۹ تا ۲۴ سوره حدید، نگاه انسان به دنیا را اصلاح میکند و راهی برای رها شدن از حسرت داشتههای از دسترفته نشان میدهد. به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، آیات ۱۹ تا ۲۴ سوره حدید، در ادامه هشدارهای این سوره درباره حقیقت ایمان و جایگاه انسان در مسیر بازگشت به خدا، پرده از یک واقعیت مهم برمیدارد، مشکل انسان فقط این نیست که آخرت را نمیشناسد، گاهی دنیا آنقدر در نگاه او بزرگ میشود که آخرت را از یاد میبرد.
بنابر روایت فارس، قرآن در این آیات، ابتدا جایگاه مؤمنان و شهیدان را بیان میکند و سپس با توصیف دنیا، انسان را متوجه میکند که بسیاری از رقابتها، دلبستگیها و حتی بخلها، محصول بزرگنمایی چیزی است که ذاتاً ماندگار نیست.
ایمان فقط یک عنوان نیست
آیه ۱۹ با تعبیر «وَالَّذِینَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ أُولَٰئِکَ هُمُ الصِّدِّیقُونَ وَالشُّهَدَاءُ عِندَ رَبِّهِمْ» جایگاه کسانی را بیان میکند که به خدا و پیامبران او ایمان آوردهاند.
در نگاه علامه طباطبایی، «صدیقین» کسانی هستند که در ایمان و تصدیق حق به مرتبهای رسیدهاند که کردار و حقیقت وجودشان با آنچه پذیرفتهاند هماهنگ است.
در ادامه، قرآن از پاداش و نور آنان سخن میگوید «لَهُمْ أَجْرُهُمْ وَنُورُهُمْ». نور در اینجا صرفاً یک تعبیر تشریفاتی نیست نشانه حقیقتی است که مؤمن در مسیر زندگی به دست آورده و در عالم آخرت با آن زندگی میکند. در مقابل، کسی که حقیقت ایمان را در دنیا جدی نگرفته، در آن جهان چیزی برای روشن کردن مسیر خود ندارد.
دنیا را اگر بزرگ ببینی، همهچیزت کوچک میشود
آیه ۲۰ ناگهان نگاه قرآن را به خود دنیا معطوف میکند «اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَیَاهُ الدُّنْیَا لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَزِینَهٌ وَتَفَاخُرٌ بَیْنَکُمْ وَتَکَاثُرٌ فِی الْأَمْوَالِ وَالْأَوْلَادِ».
علامه طباطبایی در تفسیر این آیه، مراحل مختلف دلبستگی انسان به دنیا را مورد توجه قرار میدهد. زندگی دنیا با «لعب» آغاز میشود سرگرمیهایی که انسان را برای مدتی مشغول میکنند. سپس «لهو» میآید، چیزی که انسان را از …