اگر جهان در مقیاسهای بسیار بزرگ و در بازهای بینهایت از زمان دوباره و دوباره به وضعیتهای قبلی خود بازگردد، شاید ایدهای که در نگاه اول ترسناک به نظر میرسد، پیامدهای عجیبی درباره سرنوشت ماده، اطلاعات و حتی زندگی ما داشته باشد. همشهری آنلاین، فرخنده رفائی: تصور کنید ساعت کیهانی را آنقدر جلو ببریم که میلیاردها و تریلیونها سال بگذرد و جهان به نقطهای برسد که وضعیت آن دوباره شبیه گذشته شود؛ نه فقط در مقیاس کهکشانها، بلکه در کوچکترین جزئیات. چنین سناریویی در برخی بحثهای کیهانشناسی و فیزیک نظری به مفهوم «بازگشت ابدی» یا «Eternal Recurrence» مربوط میشود؛ ایدهای که البته با یک نظریه علمی اثباتشده درباره سرنوشت جهان تفاوت دارد.
به گزارش نیوساینتیست، با اینکه تاکنون هیچ مشاهده نجومی مستقیمی نشان نداده که جهان واقعا در حال تکرار است، اما فیزیک چند ایده و مدل دارد که نشان میدهند بازگشت یا چرخهایبودن جهان از نظر نظری ناممکن نیست.
منطق پشت این ایده تا حدی ساده است: اگر جهان یا بخشی از آن تعداد محدودی از حالتهای ممکن داشته باشد و زمان برای همیشه ادامه پیدا کند، در نهایت برخی وضعیتها میتوانند دوباره ظاهر شوند. در یک نسخه افراطی از این سناریو، نهتنها ستارهها و کهکشانها، بلکه ترکیبهای پیچیدهتری از ماده نیز دوباره شکل میگیرند. در نتیجه، حتی شرایطی شبیه وضعیت کنونی زمین و انسانها میتواند بارها در آینده …
